Fluisterverhalen             
Versjes, verzen en rijmelarijen...

 

Oh sorry hoor

 

Wij….zijn een landje vol goed fatsoen,

Heerlijk toch? Niks meer aan doen!

Van jongs af aan zo makkelijk aangeleerd,

wordt er oneindig wat af geëxcuseerd:

“Pardon, neem me niet kwalijk, sorry en spijt.”

Als een tweede natuur en die raak je maar moeilijk kwijt.

Je hoeft ’t niet te menen als je het maar zegt

Want…

dan komt altijd alles weer op zijn pootjes terecht.

 

 Nu zijn omgangsvormen echt wel handig

en ik zou zeggen: “ Gebruik ze verstandig!”

Want…

poept mijn hond op jouw schoen,

wat ie niet had moeten doen,

roep ik met een schuldig gezicht:” Ohh sorry hoor!”

En even later kan ik gewoon weer door,

want jij zegt om mij wat op te fleuren:

“Geeft niks hoor, kan toch gebeuren??”

 

 Dus ik dee er vol overgave aan mee,

totdat ik eens met de winkelwagen,

ja hoe het me lukte dat moet je niet vragen,

hardhandig over mijn eigen voet heen ree

en er meteen uitflapte: “Oh sorry mevrouw!”

Toen rinkelde er een bel: “Dit loopt uit de klauw,

wat is dat toch een gemanipuleer

al dat verschrikkelijke geëxcuseer!!”

 

Dus heb ik nu een grens getrokken:

piest mijn hond tegen jouw been,

zeg ik onverschrokken:

“Oh volgens mij moet die broek in de was!”

En echt er komt geen sorry meer aan te pas.

 

Want maniertjes die kennen we allemaal

en soms gaan ze volledig met ons aan de haal.

Maar gelukkig hebben we ook allen rinkelbelletjes

Die zeggen:

 “ Tot hier en niet verder, nu is het welletjes!!”

 

 

Tijden van weleer…

 

Geboren aan de rand van het bos,

hou ik van wilde madeliefjes en zachtgroen mos.

Van heuvels die zijn ontstaan door suikerzand

en kwakende kikkers langs de waterkant…!

 

Het klinkt idyllischer dan het in werkelijkheid was,

want kijk…. zie je daar die drijvende zeepsopplas?

Die is van het linnengoed dat mijn moeder hier bracht:

spoelen in ‘de Sprenge’ maakt de handdoeken zacht!

 

Met de ketel op de kruiwagen reden we er naar toe

Iedere week de was van 10 personen, wat een gedoe…!

Ik was nog klein en speelde verstoppertje met de hond

of maakte tekeningen in de vochtige sprengengrond!

 

Ik praatte met de dieren, wist wat ze bedoelden,

 zag meteen of ze zich wel prettig voelden.

De erfganzen hebben me staan en lopen geleerd:

ze boden hun veren aan en dat heb ik erg gewaardeerd.…!

 

Ik kon nergens naar toe worden gestuurd,

de christelijke kleuterschool was veel te ver uit de buurt.

Zo zwierf ik 6 heerlijke jaren vogelvrij

daar…door de bossen rondom die kleine boerderij…!

 

Het nostalgische boerderijtje is nu in bedrijf

als manege en buitenverblijf.

De bosrand is flink onder handen genomen:

er zijn een snelweg en een golfbaan gekomen…!

 

Tja… zo gaat het met de tijden van weleer.

 Ik rij er nog wel eens langs

 een heel enkele keer….

 

 

Wensje

 

Jij lief klein mensje

ik wens je:

 

ogen die durven zien

en

oren die willen horen.

 

Handen die kunnen troosten

en

armen die zullen beschermen.

 

Voeten die stappen zetten

op

het pad dat je gaat lopen.

 

  Een onderzoekende geest

met

groot verlangen om te groeien.

 

Dromen die je begeleiden

in

een begrijpen van het waarom.

 

 Dat is mijn oprechte wens

voor jou,

jij opnieuw geboren mens.

  

 

Kwetsuren

 

Weet je nog,

dat het hondje van de bakker

die kleine rakker

ging zwemmen zonder zwembroekje aan?

En…benieuwd hoe het verder is gegaan?

 

Welnu,

daar kwam moeder eend voorbij en heel fijntjes

sprak zij tegen haar 16 kleintjes

allemaal heel keurig in de rij:

‘nou kinderen die is er gloeiend bij!’

 

Toen

piepte het hondje plotsklaps luid

en zijn baasje riep: ‘kom hier jij kleine schavuit,

wat ben je toch een domme hond

om te gaan zwemmen in je blote kont!’

 

Nou,

het arme beestje zal het nooit vergeten,

want moeder eend heeft zo hard gebeten

dat ie sinds die dag in maart

rondloopt met een halve staart.

 

Maar,

een zwembroek voor honden

heeft ie altijd de reinste onzin gevonden

en de moraal van dit verhaal:

kwetsuren hebben we allemaal…

 

 Ook al,

heeft moeder eend hem flink gepest

met het hondje gaat het opperbest:

 nog dagelijks duikt ie met zijn halve staart

zonder zwembroek in de Slotervaart!!

 

 

Soms...

 

Soms Weet je

opeens een beetje

dat als je even verder kijkt

iets anders is dan ‘t wellicht lijkt.

 

Maar dan al snel

geloof je ‘t wel

en vergeet je

dat oh zo belangrijke Weetje…

 

 

Voorjaarsvakantie...

 

Op vakantie in eigen dorp al klinkt het wellicht raar:

 

        honden in de auto, zonnebril op en rijden maar.

De opgetogen beestjes kwispelen er lustig op los,

ze herkennen de route: we gaan naar het bos!

Daar zet ik mijn gedachten op non actief:

  dat zijn ze wel gewend en nemen ze voor lief.

 

Al kuierend

zie ik vlinders balanceren op een espenblaadje,

 het lichtspel van de zon figuren maken op het paadje,

een mini hondje dat heel keurig in de struikjes poept

en in de verte hoor ik een pauw die snerpend roept.

We wandelen langs het slootje en over de wiebelbrug,

nemen een kijkje bij de koeien en dan weer terug.

 

Een jongeman

die een plaatje van de koeien schiet,

vertelt mij dat hij zo van hun uitstraling geniet.

De dieren die lekker in de schaduw van de bomen staan

kijken hem vanonder het gebladerte wat ongelovig aan

 Twee dames die proberen hun dikke hond vooruit te porren,

  boeken weinig succes: het blijft een trekken en sjorren.

 

Het voorjaar

staat te pronken en heeft zich prachtig uitgedost.

Een eindje verder waar het pad iets minder is bebost,

zie ik in de verte de kerktoren met haar spitse punt:

net alsof je een stukje hemel aan een prikker rijgen kunt.

Een snippertje lichtblauw om op aarde mee te stoeien,

zodat het zich hier thuis gaat voelen en verder kan groeien.

 

Dit hemelsblauwe

glimpje is dichterbij dan je denkt:

 want als je aan dat denken even geen aandacht schenkt

en van binnen naar buiten durft te kijken,

dan zie je zóveel meer, dan kun je zóveel verder reiken…

en worden de meest simpele dingen echt een beleving,

dus ook een dagje er op uit in eigen omgeving …!

 

 

Het voorjaar

 

Wees maar gerust mijn kind en ben niet bang,

want ook al lijkt het soms wat lang,

het voorjaar komt echt ieder jaar,

zie je het ontluikende groen niet daar,

zo licht van kleur en oh zo fris?

Het voorjaar wordt alleen maar wat het is,

zoals eenmaal ook jij zult zoeken naar wat je vindt.

Dus ben niet bang, maar wees gerust lief kind.

 

 
 
 Zo blij...
 
"Ach," sprak de oude heer,
"Nu weet ik toch je naam niet meer...
Maar 
ik heb je vast heel goed gekend,
want ik ben zo blij dat je er bent..!!"
  
 
 

Waar ik van hou...

 

Koffie met iets lekkers en kwaaie pubers.

Psychologische thrillers ook al hebben ze iets lugubers.

Een avondje met zoon of dochter naar de bioscoop.

Honden om me heen als ik door de bossen loop.

Ideeën die in paarlemoeren bubbels zweven

en die je gauw moet pakken, want ze blijven maar zo even.

Sciencefictionfilms met beelden om bij weg te dromen.

Mogelijkheden die niet zijn, maar kunnen komen.

Lapjes en stofjes waarmee van alles kan.

Ja…. daar ben ik dol op, daar…. hou ik allemaal van!

 

 
 

Heb je een momentje?

 

 Wapper dan

als het kan…

even met je haren,

 laat je zorgen varen,

Wiebel je lijf in het rond,

en zet daarna je voeten stevig op de grond.

Sluit je ogen, maak schaaltjes van je handen

en neem een diepe ademteug om in jezelf te landen…

 

Maak dan contact met het ontvankelijke kind

en voel je gedragen door de vleugels van de wind.

Zweef als een veertje door de lucht

of scheer als een vogel rakelings over zee,

en zie door het opspattende water

 alle gedachten verdwijnen naar later,

want zij doen nu even niet mee…

 

 Luid dan de klokken, trek aan de bel

  en wees gerust, want echt je kan het wel…

 

Kom weer terug, beweeg je benen,

 open je ogen en jubel met je tenen.

Voel je die tintelingen op je huid...?

Dat is een sprankelende energie

en volop aanwezig,

dus deel er maar rijkelijk van uit…! 

 

 
 

 Vriendschap

 

 Elke dag zie ik ze gaan

door weer en wind:

 de oude man en het jonge kind.

Samen hand in hand

op weg naar de waterkant.

Eendjes voeren of even zitten op het bankje

en ik stuur onze lieve Heer een bedankje,

voor het mogen aanschouwen

van zoveel vertrouwen!

Vrienden voor het leven,

ook al duurt het nog maar even….  

 

 
 

Ode aan een viervoeter

 

Ik zocht niet jou, maar jij vond mij

en je kwispelde uitzinnig blij.

Op vele tochten een trouwe metgezel,

tien jaren lang, daarvoor dank je wel.

Ik zocht niet jou maar jij vond mij.

jij wilt nu gaan, ik laat je vrij.

 

Als ik een zacht briesje langs mijn been voel strijken,

zal ik weten : je komt nog even kijken. 

 

 
 

Waarom...

 

 Behoedzaam likkend aan haar ijsje

vroeg het kleine meisje:

“Oma, waarom

zeggen mensen altijd iets anders dan ze bedoelen?

En waarom

doen ze vrolijk terwijl ze zich verdrietig voelen?”

 

Toen kwam er een vriendinnetje in beeld

en moest er verstoppertje worden gespeeld. 

 

 
 

Ideetje

 

Soms weet je

dat een ideetje

nog even bij je blijven wil.

Dan ga je er wat mee stoeien,

laat je het groter groeien

en zodra het kan,

ja, pas dan

 stuur je het de wereld in,

die zegt:

“Oh kijk, dat is nog eens een leuk begin!”

 

Maar steeds vaker weet je

dat dit ideetje

in zijn ontluikende pracht

zich anders zal ontpoppen dan jij verwacht…!