Fluisterverhalen             
april 2019   Vandaag... 
 
Wie zou nou niet zo’n briefje op zijn deur willen plakken wanneer alles hem even teveel wordt:

 

Omdat…… iedereen aan zijn hoofd zit te zeuren…

Omdat……. ie moe is…

omdat ………de computer het niet doet

omdat ie …….ook niet overal een antwoord op heeft

 

Want ja dat laatste is voor de meesten van ons toch wel een heikel punt:

immers als je je verantwoordelijk voelt dan ga je ervan uit dat je overal een antwoord op zou moeten hebben….

En omdat je dat niet altijd hebt lijkt het leven soms zwaar en daar word je dan weer heel erg moe van!!

 

Ook het bewaken van de eigen grenzen is vaak zo’n netelig puntje:

Voordat je het weet heb je al weer ergens ja op gezegd of doe ik wel even hoor!

 En omdat A zeggen in deze maatschappij ook B zeggen betekent ( anders zou je niet veel karakter tonen) zit je er aan vast en denk je:

nou ja maar gauw even doen, dan heb ik het maar weer gehad!!

Maar je hebt het nóóit gehad, er komt altijd weer wat nieuws om de hoek zetten, er is altijd wel iets of iemand die wat van je wil en meestal tuin je er de volgende keer zo weer in!!

 

Zit je je weer te vervelen op een saaie verjaardag

koop je weer rookworsten voor de plaatselijke harmonie

Zet je weer emmers vol padden de bosweg over

Bemiddel je voor de zoveelste keer bij de familieruzie

 

Of noem maar op , in ieders eigen kring zijn er toch continue wel ergens aanvragen voor…

Maar soms is de emmer vol en gebeurt er iets waardoor hij overloopt en dan zou je maar wat graag bovenstaand briefje op je voorhoofd plakken om even iedereen uit je buurt te houden!

 

 En natuurlijk weten we het best: het draait allemaal om grenzen aan te geven!!

 Maar dat is in de hectiek van alledag soms toch heel lastig en om maar een simpel voorbeeld te geven:

 Ik had vroeger een buurvrouw die alles nauwlettend in de gaten hield en zodra ik mijn hoofd buiten de deur stak om b.v ramen te zemen of het tuintje te harken, dan was ze na 2 minuten al van de partij voor een gezellig prietpraatje.

En heel even vond ik dat best leuk, maar het beste mens hield niet meer op en pakte mij zelfs bij de arm beet tot ze uitgepraat was en het ging altijd over de meest uiteenlopende en enge kwaaltjes.

Mijn enige redding waar ze dus begrip voor kon opbrengen was dat ik dan zei: oh buurvrouw ik moet toch zó nodig plassen en dan liet ze me los.

Uiteindelijk ging het gerucht de buurt door dat ik het helaas op jonge leeftijd al heel erg aan mijn blaas had!

 Dus ja zo makkelijk is het allemaal nog niet, maar ik heb daar nu een oplossing voor gevonden die ik best even met jullie wil delen.

Het zijn 3 magische woorden en als je je ze goed gebruikt werken ze als een escape.

Dus let op:

bij gezeur zeg je luid en duidelijk : Dat snap ik. (punt en verder helemaal niks, probeer het maar eens uit, mijn ervaring is dat de mens die aan het woord is even van zijn à propos wordt gebracht.)

 Bij een vraag zeg je heel nadrukkelijk : Dat snap ik; punt komma voor een stilte met een adempauze en dan vervolg je met maar…….

en op de stippeltjes geef je dan een argument:

b.v. ik heb geen tijd of het komt niet uit of ik heb geen puf ( werkt ook altijd goed,

als je nog niet durft te zeggen dat je geen zin hebt) of als je er klaar voor bent de echte reden zoals:

dat wil ik niet !!

 

Nou je ziet het: je kunt er werkelijk alle kanten mee uit en om nog even op eerder genoemde verantwoordelijkheid terug te komen:

het is dus ook nog eens psychologisch en maatschappelijk volkomen verantwoord om dit te zeggen, je toont immers volop begrip, maar geeft daarna luid en duidelijk je eigen grens aan.

De magie van het gebeuren zit hem in de intonatie, het is de bedoeling dat je de 3 woorden krachtig en vol overgave uitspreekt. Dus gewoon even flink oefenen!

 

En mòcht het dan tòch niet werken kun je natuurlijk altijd nog het briefje op je voorhoofd plakken.

 

Want als je aldoor niet je grenzen aangeeft en alles maar opkropt loop je grote kans om op latere leeftijd gefrustreerd te raken en met een verbeten blik op een e-bike terecht te komen.

Daar heb je toch wel over gehoord? Over die e-bikeouderen die in de stad kinderrijke buurten onveilig maken met hun rijgedrag en op het platteland het alleenrecht op snelle fietspaddoorgang opeisen?

Rakelings en met hoge snelheid passeren ze uitwaaierende scholieren en moeders met kinderen op de fiets.

Levensgevaarlijk en nietsontziend scheren ze met een verbeten trek op hun gezicht en zonder af te remmen langs groepjes keuvelende tieners op weg naar school. Allemaal opgekropte frustratie die eruit komt op de manier van: ik ga nou voor niets en niemand meer aan de kant!

Maar goed dat de snelheid van de e-bike tegenwoordig begrensd is op de 28 kilometer ter bescherming van de kinderen en natuurlijk de boze bike oudere zelf.

 

Dus ja……….. als je morgen niet compleet verbitterd op die e-bike wilt belanden, dan is het toch wel zaak om vandaag de eigen grenzen wat meer te bewaken, anders moet er op latere leeftijd nog veel worden afgereageerd…..