Fluisterverhalen             
november 2018  Van schrijverscafé naar verhaalcafé..??

 Naar aanleiding van het uitdelen van een visitekaartje van de fluisterverhalensite kwam een collega hondenbezitter op het idee mij uit te nodigen voor het schrijverscafé van de Voorster Kunstkring. Nu had ik daar niet 1 2 3 zin in en het was er dus nog niet van gekomen, maar ik kwam haar wel regelmatig tegen en natuurlijk vroeg ze dan wanneer ik eindelijk eens zou gaan. Ik wist het nog steeds niet , maar had ondertussen ook al eens geopperd dat ik bepaald niet kunstzinnig was ( er zijn daar natuurlijk heel veel mensen heel erg serieus met kunst bezig) of dat ik niet een echte maar een soort selfmade schrijver was. Maar het toppunt van de smoes die ik verkondigde was wel dat ik niet een sociaal mens zou zijn, waarop zij mij aankeek alsof ze het in Keulen hoorde donderen en duidelijk het punt was bereikt om te zeggen: ‘ ik ga niet’ of gewoon een keertje de sprong wagen.

Dus toen ik gister een heel gekke dag had besloot ik deze gekkigheid maar voort te zetten en stapte ik op de fiets richting het monumentale pand van de Kunstkring waar ik allerhartelijkst werd ontvangen en mij ter verwelkoming een gratis kopje koffie werd aangeboden.

Het was leuk om even in de expositieruimte rond te neuzen en toen de schrijvers en/of luisteraars kwamen binnendruppelen nam ik plaats in het kleine, maar gezellig ingerichte cafeetje. Van Annemarie die mij uitgenodigd had bleek geen spoor te bekennen zodat ik niemand kende maar dat was helemaal geen punt en de voorzitter opende de bijeenkomst. Het zou gaan over de “…. of de weemoed aller dingen”. Tenminste dat had ik in het voorster nieuws gelezen, maar dat bleek slechts de helft van het thema te zijn, want op de stippeltjes moest het woord alcohol komen te staan en dat geeft natuurlijk een heel andere wending aan de betekenis van deze weemoed.

Zelf had ik het gedicht ‘Lieven en leven’ uitgeprint ingeval eventuele toepasselijkheid en bevlogenheid mijnerzijds. Om de beurt declameerden de illustere schrijvers hun pikante , creatieve en gevatte pennenvruchten betreffende dit onderwerp, maar nèt toen ik besloot dat mijn gedicht er niet bij paste en dus maar in de tas moest blijven kwam er een schrijfster aan het woord die wat meer de diepte in dook.

En hoewel er een luisteraar riep dat hij hier wel een beetje depressief van werd, vond ik het erg mooi en hing mijn vinger al in de lucht om in het kielzog van deze tekstjes mijn gedicht voor te dragen.

Het was muizer dan muisstil tijdens de voordracht waarna er applaus volgde met uitroepen als wat prachtig en wat een aanwinst. ( het gaat daar zo’n beetje als in het Engelse Lagerhuis)

Ik was heel aangenaam verrast dat het gedicht zo in goede aarde viel waarna het volgende leuke zich voordeed: Toen een mevrouw mij daarna om een visitekaartje van de uitvaartsite vroeg, had ik deze helemaal niet bij me. Het enige kaartje dat ik uit mijn tas kon opduiken was van Theater Sjapoo waarop mevrouw verrast reageert met: ‘oh maar die ken ik ook hoor, die doen toch die stukjes met al die hoeden?’

Ze had ze nog niet zelf gezien, maar er wel over gehoord en zo zie je maar dat Theater Sjapoo langzamerhand een begrip wordt in de regio!

Uiteindelijk volgden er nog wat huishoudelijke mededelingen en werd het thema voor december bekend gemaakt namelijk: ‘ Scrooged ’.

Of ik zin heb om nog eens te gaan… dat weet ik zo 1 2 3 nog niet, maar mijn, al een tijd lang sluimerend, idee voor het zelf oprichten van een verhalencafé werd hierdoor wel weer even wakker geroepen en wat ik me daarbij voorstel is:

Zomaar een stamtafel in een gezellig café waar je vrijblijvend kunt aanschuiven om te luisteren of een zelf geschreven tekstje voor te lezen over dàt wat jou persoonlijk bezig houdt en raakt. Waar je samen liedjes zou kunnen zingen of als je dat zou willen tips kunt krijgen om een eigen verhaal te schrijven of een dagboek te gaan beginnen en.... hiervoor alleen maar je eigen koffie hoeft te betalen…!

 

Of het er ooit van zal komen..??

De tijd zal’t leren..!!