Fluisterverhalen             
 

To move or not to move

Toen ik na het verhaalcafé van november thuiskwam en zomaar wat ging freewheelen op mijn telefoon kwam ik op de site van de regionale woningbouwvereniging terecht. Daar neusde ik, sinds zowel mijn zoon als dochter het afgelopen jaar zijn verhuisd, wel vaker rond om te kijken wat er zoal aangeboden werd.

Niet dat ik nu123 wilde verhuizen, maar het kriebelde toch wel een beetje. In september had ik besloten om mijn achtertuin te laten renoveren, ik had al afspraken gemaakt met Tonnie de tuinman en had ook al een optie op gebruikte stenen genomen die dan op de kop zouden komen te liggen. Ik was er heel tevreden over, maar Tonnie was nog druk en zou mij laten weten wanneer hij een gaatje voor mijn tuintje had.

En wanneer de stoep eenmaal vernieuwd was, zou ik natuurlijk ook niet meer op de woningsite gaan kijken. Bovendien sprak hetgeen er alzo aangeboden werd mij ook niet erg aan: te ver weg van een hondenuitlaatplek, veel te dicht op elkaar gebouwd of een buurt vol seniorenwoningen met allemaal oude mensen, nee dan bleef ik toch veel liever zitten waar ik zat!!

Maar goed die avond ( na het verhaalcafé) zag ik op de site een huisje dat mij wel heel erg aansprak!! Een heel rustig woonerfje met zowel gezinnen als senioren en voor later de mogelijkheid om beneden te gaan slapen. Prachtige wandelroutes en in de buurt waar ook mijn dochter nu woont.

Ik kreeg een flinke energiescheut, veerde uit de luie stoel omhoog, plaatste een reactie op de site en stapte stante pede op de fiets om een kijkje te gaan nemen. Het was pikkedonker toen ik via het achterpaadje bij het huisje kwam en ik kon weinig zien, want de achtertuin was compleet overwoekerd, er stond zeker een meter hoog aan onkruid, wilde planten, struiken en boompjes e.d. Ik heb mijn fietslamp op het huis gericht en mij kris kras een weg door de wildernis gebaand, er was geen pad te ontdekken.

Het werd er niet fraaier op, want ik zag dat er meerdere kleine ramen waren dichtgetimmerd met houten platen. Ik kon dus gedeeltelijk naar binnen gluren, alle deuren stonden open en ik keek zo door het huis heen naar de voorkant van het woonerf. Geen huizen aan de overkant, maar een speelveldje met beukenheggen en hoge berkenbomen.

Dus ik naar de voorkant om ook daar naar binnen te loeren. Van binnen zag het er wel leuk uit: een aardig ruime kamer en slaapkamer, keuken, gang met trap, allemaal prima, maar er stond, hing of lag niks in, het hele huis was compleet kaal gestript. En ook de voortuin was een jungle, dus de eerste aanblik was niet echt fraai, hoewel het fotootje uit vroegere tijden op de site een heel vriendelijke aanblik bood.

Mmmmmm, lastig vond ik en heb nog een paar rondjes om het huizenblok gefietst voor ik weer huiswaarts ging. Mmmmmm maar eens een nachtje over slapen dat leek mij het beste.

Nu wilde het toeval dat er de volgende ochtend tijdens het uitlaatrondje een auto naast mij stopt en dat is mijn zoon, hij komt heel onverwacht even langs. Ik vertel hem van mijn uitstapje en hij stelt voor om nog eens samen bij daglicht een kijkje te gaan nemen.

Inderdaad wat een wildernis die tuin, maar wat een leuk huisje van binnen en wat een leuk plekje: aan de achterkant geen hoge schuttingen, maar lage hekjes met een vrij uitzicht, een wandelpad en daarachter liggen voetbalvelden. Vaak trainingen en wedstrijden…

Hmmmm ik heb helemaal niks met voetbal, maar ik heb er ook helemaal niks tegen en dat vrije uitzicht met die prachtige bomen die een hele groene wand vormen in de zomer dat spreekt mij wel erg aan. Bovendien ga ik ervan uit dat het rumoer wel zal wennen, ik hoor nu de buurkinderen ook helemaal niet meer schreeuwen, terwijl bezoek soms zegt: jeetje wat een gegil hiernaast…’ .

En als we dan ook nog een praatje maken met de vriendelijke buurman van op de hoek vertelt deze: ‘De woningbouw gaat zowel de voortuin als de achtertuin ruimen, net zoals ze binnen hebben geruimd’. De conclusie is dan ook dat het een huisje is waar je flink doorheen moet kijken.

We vernemen bovendien dat de mevrouw die er gewoond had dusdanig in de war was, dat ze als ze de sleutel was vergeten gewoon de ruiten maar insloeg, vandaar het hout voor de ramen. Ook voegde de behulpzame buurman eraan toe dat ie dacht dat ik het wel zou krijgen, ik stond namelijk op nummer 1, maar dat wilde op dat moment nog niks zeggen, want er kon nog 3 dagen gereageerd worden en zolang stond ik nog niet ingeschreven.

Want stel dat Kees op zondagavond bij pa komt en zegt: Hé pa heb je dat seniorenwoninkje gezien en pa gaat reageren dan heeft ie waarschijnlijk veel meer jaren dan ik….., maar tóch volgens de nieuwe buurman zou het gaan lukken….

Dus ja toen ik eenmaal over de streep was begon het grote WACHTEN… dat duurde tot maandagavond klokslag 12 uur. Het aantal reacties leek wel met het uur te groeien: 30, 50, 80, 95, 100 en ik stond nog steeds op nummer 1

Met het toenemen van de reacties steeg natuurlijk ook de spanning. Zoon- en dochterlief appten om de paar uur van:  Enne…???

Uiteindelijk hadden er maandagavond om 10 uur 121 mensen gereageerd en ik stond nog steeds op 1. Verbazingwekkend gewoon, ware het niet dat bij dit huisje er alleen mensen uit het dorp Twello mochten reageren en dat scheelt enorm, want er komen graag mensen uit de kleinere dorpen of uit de steden hiernaar toe.

Om 10 uur maandagavond was ik zo moe van alles dat ik naar bed ben gegaan en niet ging wachten tot 12 uur. Met het idee: ‘god zegen de greep’ viel ik in slaap om precies 2 minuten voor 12 weer wakker te worden. Ik meteen op de telefoon kijken en het huis was van de site gehaald, maar tot mijn grote schrik kon ik mijn eigen reactie niet meer terugvinden!!!

Zou ik het dan helemaal verkeerd hebben gedaan???? Gelukkig kwam ik er vrij snel achter dat ik vanaf 12 uur op een ander menukopje moest klikken en daar stond ik:

 op nummer ÉÉN!!!