Fluisterverhalen             

oktober 2018  So Misunderstood…. ( verkeerd begrepen)

 Toen ik vanmorgen aan het fietsen was met de honden gebeurde er iets waarop ik even wat voortgeborduurd heb. Wat was het geval; ik fietste na een wandeling via een tussendoorpaadje naar huis toen...

 

er vanaf het pad van een bejaardenwoninkje een man op ons af kwam die zeer slecht ter been was en eigenlijk steeds een sprongetje moest maken als hij een stap vooruit zette. Normaal een heel vriendelijke man die blijkbaar zijn stok vergeten was en even naar de buurman liep.

Nou ja misschien ben je op de hoogte van hoe honden kunnen reageren op iets wat anders is dan ze gewend zijn en vind je het niet vreemd hoe Boef hierop reageerde.

Hij loopt altijd tussen mij op de fiets en Moira ernaast in en begon te trekken terwijl hij steeds achterom keek naar de meneer die dat helemaal niet leuk vond en reageerde met: “Oh wat kik dat bees mie vreesluk lilluk an.” Hij voegde er nog aan toe: “Ja die middelste bedoel ik” waarmee hij mij dus ook tot hond promoveerde en inderdaad het enige wat Boef deed was achterom kijken.

Ik riep nog over mijn schouder naar achteren: “Dat bedoelt ie niet zo hoor”, maar de man liep mopperend het pad naar de buurman op.

Ik bleef even over het voorval napeinzen; meneer had duidelijk een slechte dag en dat kan natuurlijk gebeuren, maar het bees Boef was alleen maar angstig omdat er iemand zo plots en zo hinkend op hem afkwam. Ook kwam de herinnering aan mijn vorige hond Donna naar boven. We hadden nieuwe buren gekregen en die zagen er anders uit dan wat zij destijds gewend was, het waren prachtige blauwzwarte mannen en daar moest zij lange tijd enorm tegen blaffen, tot ze haar vertrouwen eenmaal hadden gewonnen. Maar het leek net alsof zij de donkere mannen niet moest en discrimineerde op kleur, hetgeen ik toentertijd best lastig vond. Ook mensen die een hoed dragen ontmoeten weleens een hond die dat niet vertrouwt en daar flink tegen tekeer gaat. Dat doen honden nu eenmaal en vooral Boef die in zijn ‘vorige’ ( lees hier vroegere) leven als zwerfhond duidelijk het een en ander heeft meegemaakt reageert argwanend op voor hem onbekende situaties.

En zo kwam ik in mijn mijmeringen terecht bij het item van vorige levens, waarvan ik natuurlijk ook wel weet dat lang niet iedereen daar wat mee kan en waarover vaak wordt gezegd: “Daar geloof ik niet in”.

Ik ben ervan overtuigd dat dit ook absoluut geen kwestie van‘ in geloven’ is, maar meer een gewaarwording die je kunt tegenkomen in het leven en die heel vaak niet herkend wordt.

Je hoort weleens van mensen die ernstig ziek zijn geweest dat ze er heel anders tegenaan zijn gaan kijken omdat ze een kijkje hebben genomen buiten de grens van het aardse bestaan. Dat ze op reis zijn geweest naar daar waar tijd niet bestaat en dat ze op plekken zijn geweest of beelden hebben gezien die ze herkenden, maar die niet in het huidige leven te plaatsen zijn.

Maar ook als je gewoon even om je heen kijkt of ziet hoe jezelf in het leven staat  dan spelen er soms onverklaarbare dingen mee.

En als je dan niet open staat voor de mogelijkheid van eerder opgedane ervaringen  in vorige levens dan zouden we eigenlijk wel met zijn allen naar de psycholoog of psychiater kunnen gaan.

Want als ik alleen al even naar mezelf kijk, dan valt het op dat ik angst heb voor kleine ruimtes en liever de trap neem dan in een kleine lift te moeten staan. Claustrofobie dus, maar daar is in mijn huidige leven geen enkele aanleiding voor te vinden.

Zo ken ik iemand die absoluut niet op een boot durft te stappen en heel bang is voor water, maar in dit leven geen trauma hiervan heeft opgelopen, onverklaarbaar dus die angst en het lijkt wel alsof het er gewoon ingebakken zit en je daar mee geboren wordt. Hier valt dan nog best mee te leven, je hoeft immers niet perse te gaan varen, maar wat te denken van die jonge moeder die werkelijk doodsangsten uitstaat dat er iets met haar kind gebeurt, dat het valt of een akelig ongeluk krijgt.

Natuurlijk kunnen psychologen haar hierin een heel stuk verder helpen, maar als er geen aanwijsbare oorzaak te vinden is, zal ze uiteindelijk toch het label van over- bezorgdheid opgeplakt krijgen. Maar soms gaat een angst zo diep en is het gedrag zo onverklaarbaar dat het fijn zou zijn als mensen zouden weten dat er situaties zijn waarin een lang vervlogen herinnering of een eeuwenoud trauma wakker wordt geroepen.

Lang vervlogen of eeuwenoud…uit een heel ander, vroeger, vorig  leven dus…

Niet dat daarmee het probleem opgelost is en de angst subiet verdwijnt, nee zo werkt het niet, maar het weten dat er in een ander bestaan iets voorgevallen is dat deze angst oproept maakt het een stukje beter te hanteren en te accepteren.

Mijn claustrofobie is ontstaan door een leven lang te moeten werken in mijnen, ondergronds en zonder een sprankje zonlicht; de meneer die niet op een boot durft te stappen heeft een enorme scheepsramp meegemaakt en de ‘overbezorgde’ moeder verloor in vorig bestaan een kind doordat het in een menigte vertrapt werd.

Uiteindelijk komt elk mens eens zover dat hij zijn eeuwenoude herinneringen, zijn  ervaringen van lang, heel lang geleden een plekje kan geven.

We zijn allen onderweg en misschien dat het hiervan afweten ons een beetje helpt om elkaar wat meer de ruimte te geven en wat minder te ‘misunderstanden’.

 ( verkeerd te begrijpen…)