Fluisterverhalen             

Na de enorme hoosbui van gister was het vanmorgen goed raak.

Niet alleen vond ik sporen op de deurmat, maar ook in de kast over het buideltasje dat ik voor de honden gebruik en waar een geur van brokjes aan vastzit.

Nu had ik ze natuurlijk bij de avondwandeling in de na-regen al in grote getale op het weggetje omhoog zien poppen en het tasje uit voorzorg dichtgeritst, maar dat baat blijkbaar niet. Dat ze in de kast kruipen is allang bekend, zelfs het bonafide sluitwerk van mijn buitendeur is niet tegen de slugs ( krijg alleen door het woord te zeggen al speeksel in mijn mond) opgewassen en dat van de Ikeakast al helemaal niet. Waar ze vandaan komen?? Nou… dat kan werkelijk van overal zijn, bij mij komen de meesten vanuit de tuin via het kozijnwerk van de achterdeur naar binnen. Dat weet ik omdat sommigen deze emigratie niet overleven, als ze te dik zijn blijven ze in de sponning kleven, drogen uit en vallen bij het openen van de deur eruit. Gelukkig heb ik er in de winter geen last van, dat wil zeggen weinig last, want ze komen soms uit de meest vreemde schuilplaatsen tevoorschijn gekropen.

Het is wel een beetje een horrorverhaal, maar zo zag ik op een dag vanuit de overloopgaatjes in mijn aanrechtspoelbak iets lichtbruins naar buiten komen. Zo idioot en griezelig dat de rillingen me over de billen liepen, want wat daar tergend traag uit die uiterst smalle opening naar voren kwam schuiven was een gebleekte slug van zeker 12 cm lang… Niet te geloven toch…, die had daar blijkbaar een tijdje kunnen overwinteren!! Of…en je kunt het je bijna niet voorstellen…dat ie ‘s nachts op pad ging om eten te zoeken….en wat zou ie dan gevreten hebben..??

Want ik ben al heel lang in oorlog met naaktslakken en weet dat je geen kruimeltje moet laten liggen!! Het is een battle die je maar moeizaam kunt winnen, las ik ook op Internet. Mijn buren hebben héél héél erg véél geluk, de beestjes schijnen grote voorkeur voor mijn huisje te hebben, want als ik balletjes opwerp dan zegt de ene buurman vrij gedecideerd:

“Nou ik zie weleens dat ze binnen zijn geweest, maar op het aanrecht??!! Nee dàt doen ze bij mij nooit!!”

Je snapt vast dat ik hem er sterk van verdenk dat hij ergens richtingaanwijzers heeft geplaatst met in slugtaal de tekst: “Klim en klauterslakken linksaf” en dat op deze manier alleen de grondslakken naar zijn huis gaan en de rest de afslag naar mijn achterdeur neemt..!! En de andere buurman gaat ’s avonds slugs vangen, hij kiepert ze in het park als voer voor de egels, maar ook bij hem klimmen de achterblijvers wonderbaarlijk genoeg niet op het aanrecht en blijven laag bij de grond.

En er wordt verder weinig over gesproken, misschien dat er toch een taboe op het hebben van deze naaktlopers rust…alsof je niet hygiënisch genoeg bent of zo??!!

Maar goed, ik heb dus al wel een hele tijd last van de slijmerds en natuurlijk ook alles uitgeprobeerd wat erover op Internet en door behulpzame anderen werd aangereikt, want uiteindelijk blijkt het een plaag die zeer veelvuldig voorkomt en iedereen, dus ook heel gewone mensen, kan treffen…

In den beginne heb ik alle mogelijke openingen binnen en buiten mijn huis dichtgestopt en -getimmerd, toen de achterdeur met allerlei borsteltjes toegerust en diverse hoogpolige kokosmatten aangeschaft ( ze kunnen niet tegen prikkende ondergronden).

De slugs lachten me vierkant uit: ‘dan klimmen we toch langs de muur omhoog en schuiven alsnog door het kozijn naar binnen.’

Ik heb schaaltjes met bier geplaatst ( daar zouden ze op af komen en van verschrompelen) , maar dat vonden de honden een te geweldig goed plan.

Verder ben ik druk geweest met koffiedik strooien, zó vervelend dat je dat dan de volgende ochtend ook allemaal weer moet opruimen dat ik deze manier niet lang heb volgehouden.

Dan kon je nog streepjes zout strooien waardoor de slakken oplossen, maar dit klonk me zo gruwelijk in de oren dat ik het niet uitgeprobeerd heb.

 ’ T mocht trouwens ook niet van mijn kleinkinderen, die vonden het al vreselijk dat ik de slakken die ik ’s nachts tegenkwam in de groene container gooide. “Dan stikt ie hoor oma,” maar het leek mij wel een mooie dood zo langzaam het bewustzijn verliezen te midden van al die heerlijke afvallekkernijen.

Want ja, dat is ook nog een dingetje: je ziet ze dus nooit in levende lijve, ze komen alleen ’s nachts tevoorschijn en bij daglicht zie je dan dat ze langs zijn geweest omdat ze een slijmspoor achterlaten. Daar wordt slakkengel van gemaakt, kun je in potjes kopen, het is een vrij kostbaar schoonheidsmiddel en werkt goed tegen rimpels en littekens. Heb dus ook nog heel even overwogen om er een bedrijfje van te maken…

Maar ondertussen maak ik al heel lang ’s zomers elke ochtend keurig mijn aanrecht, mijn kastjes, de mat en eventuele andere slijmplekjes schoon, hopend op goede tijden met zo weinig mogelijk regen. Je moet er toch wèrkelijk niet aan denken dat het slijm giftig zou zijn geweest…!!

Alleen de ecokorrels had ik nog niet uitgeprobeerd, want ik hoorde dat honden daar toch ziek van kunnen worden, ( die van mij verorberen alles wat los en vast zit) toen mijn zoon mij aanreikte om kopertape te kopen en in het deurkozijn te plakken. Daar krijgen de slakken dan een schokje van zodat ze terugdeinzen, er niet overheen durven en aftaaien…

Morgen gaan we het in de sponningen plakken, op hoop van zegen…, eerlijk gezegd heb ik geen high hopes en moet ik het nog zien, maar mòcht het werken, dan laat ik het weten…