Fluisterverhalen             

augustus 2018 "Shit Happens" ( Narigheid Gebeurt)

Nou had ik als vervolg op de quote: Have a Nice Day willen schrijven over de boze man die mij zeer streng wees op de drol die Boef in het hoge gras een metertje naast de beek aan het produceren was.

Ter hoogte van de onheils’boodschap’ sprong hij van zijn fiets....

 

“ Is die hond van u mevrouw??”; hetgeen ik natuurlijk volmondig beaamde in de verwachting dat ik iets te horen zou krijgen als: ‘wat een leukerd’.

Maar niets van dat alles; furieus wijzend naar de nog dampende drol vervolgde meneer: “EN…LAAT U DAT ZO MAAR LIGGEN??”

Door de boze toon gealarmeerd draaide ik mij om en antwoordde:

‘ja dat was ik wel van plan, want mijn persoonlijke beleid is om het op deze brede groenstrook binnen een meter van de beek niet op te ruimen’.

Op de een of andere manier had de man dit antwoord niet verwacht, want hij sloeg daarna een andere toon aan: “Maar mevrouw ik woon hiernaast en vind het te dicht bij mijn huis, want er komen ook vliegen op af of heeft u misschien geen zakje bij u?”

Resoluut toverde ik het zakje tevoorschijn, schoof de drol erin en legde deze behoedzaam een stukje dichter bij de beek terwijl ik verkondigde:

“Het valt me erg op dat mensen steeds extremer worden in hun kijk en dat niet alleen naar hondenpoep, maar ook naar de rest van de wereld en als ik daaraan mee zou doen dan zou ik nu tegen u zeggen dat de poep van al deze eenden hier ook opgeraapt moet worden!”

Zegt ie: “Maar die eenden zijn helemaal niet van mij!!” Nou ja, ik vond het zo’n  idioot antwoord dat ik onbedaarlijk in de lach schoot waardoor meneer wat ontdooide en verder ging: “Ik spreek iedereen aan op de hondenpoep, maar krijg altijd een grote bek terug!”…. kón ik me iets bij voorstellen!

Maar mijn onverwachte lachsalvo had hem blijkbaar ontwapend, want toen ik hem op de goodwill van het merendeel van de hondenbezitters wees en daarna de plicht van de gemeente om poepbakken te plaatsen aankaartte, was hij het wonderbaarlijk genoeg helemaal met me eens. “POEPBAKKEN?? Nog nooit van gehoord, wat een goed idee!”

Voldaan klom hij weer op zijn fiets en liet mij ter afscheid nog even weten dat hij meteen bij thuiskomst de gemeente zou gaan bellen om de noodzaak van deze poepbakken te benadrukken.

Want: Shit Happens…., nietwaar?

Dat had ik dus als hoofdthema voor mijn blog willen schrijven, een zeer plastische uitleg van deze quote.

Maar vanmorgen gebeurde er iets dat mijn voorkeur voor deze ‘uitdrukking’ nog eens dik benadrukte, zowel plastisch als metaforisch bezien.

Na een klein rondje, vanwege het warme weer, met beide honden te hebben gemaakt ging ik nog een extra stukje op weg met Boef vast aan de fiets. Op een kruising in het park stond een jonge vrouw met haar 2 honden langs de kant van het pad op het gras. Ik kon daar dus prima langs en bovendien kenden de honden elkaar. Maar wat wil het ongelukkige toeval: de ene hond draait zich om naar Boef, de andere hond vindt dat niet oké, zit aan een lange uitrollijn en heeft dus voldoende speelruimte om achter Boef aan te rennen en hem grommend aan te vallen. Boef schrikt zich te pletter en trekt hard opzij waardoor de fiets omkiepert met mijn persoontje erbij.

Gelukkig niet bovenop de hond en niet op de stoep, maar op het gras en daar lag ik dus plotsklaps met hond en fiets op de grond. Dat deed wel even pijn en het duurde een poosje voordat dit wegtrok en ik overeind kon krabbelen. De hondenbezitster deed niet zoveel…, ze zei dat ze me wel een helpende hand zou willen bieden, maar ja, ze had 2 honden….ging niet…

Toen ik uiteindelijk weer rechtop stond kon ik vertellen dat ik gelukkig niks gebroken had, alleen een zere knie en een zere arm had opgelopen. De fiets deed het ook nog en ik was natuurlijk heel blij dat ik met mijn pas gestreken witte broek niet in een drol terechtgekomen was. Nou ja, dat was dan wel een gelukje bij een ongelukje, vond ook mevrouw, maar verder vond ze niet zoveel en zei ze niet zoveel…

“Ik ga maar eens op huis aan”, besloot ik toen met in mijn hoofd het gevoel dat er nog een soort van excuus op zijn plaats zou zijn, zo van ‘sorry dat mijn hond jullie aanviel’ of zoiets…

Maar niks van dat alles, volkómen misplaatst idee mijnerzijds natuurlijk, want één keer raden wat de eigenaresse van de 2 honden uiteindelijk wél te berde wist te brengen en ’t is werkelijk waar, wat ze zei was: “FIJNE DAG”

Niet te geloven toch!!

Dan had ik “SHIT HAPPENS” toch écht een stuk beter op zijn plaats gevonden…