Fluisterverhalen             
                       Het eendje als symbool voor het zelfstandig op pad gaan...
 
                               Over hoe ik als eendje onderweg ben gegaan en hoe anderen zich aansloten...

Verzamelen en fröbelen
Als kind al verzamelde ik de stofjes en lapjes die van mijn moeders coupeusewerk overbleven.
De patronen op de lappen, de kleurcombinaties en de stofstructuren hadden een grote aantrekkingskracht op mij. De grotere afvalstukjes kon ik gebruiken om mijn poppen en beer aan te kleden en de kleinere waren gewoon voor de heb. Toen ik wat ouder werd drapeerde ik de stofjes om mijn barbies, prutste er tasjes , maar vooral mutsjes en hoedjes bij en zo werd ik steeds handiger in het werken met naald en draad.

Proces belangrijker dan het doel
In de loop der tijd breidde het aanbod in stoffen en accessoires zich enorm uit, mijn naaikunsten vorderden en ik ging kleding en hoedjes voor mezelf maken. Ik had er een hekel aan om volgens
vaste patronen te werken, vond dat dit de creativiteit doodde waardoor het doel belangrijker werd
dan het proces. Want vooral het onderweg zijn, het uitproberen en het inspringen op de mogelijkheden die zich aandienden, sprak mij heel erg aan en ik liet mij graag door deze verrassingen meevoeren. Het gevolg is wel dat als mijn kinderen nu de foto’s van vroeger weer eens tevoorschijn halen, zij steeds opnieuw verzuchten :“Wat een vreselijke kleren! Hoe heb je ons dat in hemelsnaam aan kunnen trekken?”

In het onderwijs
Toen ik later als docent in het VMBO ging werken bracht ik mijn hobby mee naar school en maakte
bij speciale gelegenheden ‘hoedjes voor de leuk’ en ‘petjes op maat’ voor leerlingen die het ‘verdienden’. Dit bleef natuurlijk niet onopgemerkt en zo begon ik ook voor collega’s hoofddeksels te creëren, maar deze waren als statement bedoeld. Het viel mij op dat mijn creaties de mens raakten
en iets in hem wakker maakten, want de persoon voor wie de hoed was bedoeld herkende zichzelf daar altijd in. Zo ontstond het idee om symbolische hoeden te gaan maken en tijdens het werken
met de hoeden borrelden er vanuit deze creatieve bron ook gedichtjes met een uitleg in me op.

Boeken en Exposities
En het leek wel alsof al schrijvende deze stroom steeds voller werd zodat er een heus boek ontstond genaamd: De Ezel en de Klaproos waarin de hoeden met gedichtjes een plaatsje kregen. Later kwam er zelfs een bloemlezing met de vele gedichten in het Gedichtenboek. Mocht je eens in deze boeken willen bladeren klik hier
 
Over mijn mede-eendjes en hoe het verder gaat:
Ook begon ik met hulp van enthousiaste geïnteresseerden ( de huidige medewerkers van de
Passage-school, zie leuke links in het menu) hoedenexposities in te richten. Het balletje is gaan rollen en er worden nu hoedenexposities en vitrine tentoonstellingen op maat georganiseerd. Het assortiment groeit nog steeds, want op dit moment worden er ook kussens gemaakt, sprookjesfiguren en glazen beelden ontworpen en is er een cabaretgroep genaamd Theater Sjapoo in het leven geroepen.
(zie leuke links in het menu) Niet alleen creëren deze medewerkers van de Passage-school objecten voor de tentoonstellingen, maar er zijn er ook die prachtig kunnen dichten of ontroerende verhalen schrijven. Deze pennenvruchten van Anneke tot en met Zwanie mogen op de Caleidoscoop site ( zie Caleidoscoop in het menu) geplaatst worden. Lieve mensen daarvoor heel veel dank en wat zal het een kleur- en vormrijk beeld weergeven!! We hopen dat veel mensen ervan zullen proeven en genieten en ook hun eigen gedichtjes, spreuken en verhaaltjes zullen opsturen.

Tot slot mijn droom
Annie M.G. Schmidt vertelde eens in een interview dat niet zíj al die boeken had geschreven, maar
dat ze contact maakte met een onuitputtelijke stroom vol fantasierijke ideeën die van haar pen
gebruik maakte. Zo voelt het voor mij alsof mijn tekstjes en gedichtjes vanuit een Vijver vol Woorden fluisterend omhoog komen borrelen, want in een droom....
ging er een deur voor me open
en kon ik een ruime kamer binnen lopen.
Deze werd door kaarsen sfeervol verlicht
en er kwam een grote schrijftafel in zicht.
Daarachter stond een stoel uitnodigend klaar,
alsof:
ik zo aan het werk zou kunnen in die kamer, daar!
Op de tafel lagen vele onbeschreven vellen
die mij wellicht iets wilden vertellen…?
Een zilveren vulpen lag er geopend naast,
en ik? Ik was alleen maar zeer verbaasd.
Ik wist niet wat er werd bedoeld,
maar heb de boodschap toch wel aangevoeld.
Want:
Sindsdien is er een fluistering in mijn oor
die zegt:
“Gebruik je kwaliteit en geef de woorden door!

 
 
 
 
Anne Hertgers oktober 2017