Fluisterverhalen             

april 2020 (op)’Vrolijk’ verhaal...

Ik wilde vandaag eigenlijk het vervolg gaan schrijven op mijn februariblog, (even afwachten of dat dan nog omhoog gaat borrelen…)maar toen ik vanochtend de honden uitliet kwam er zo’n vrolijk gevoel bij mij naar boven dat ik dacht: ‘Nou, dat moet dan eerst maar op papier!’ Ik genoot namelijk nog even na van de middag van gister in mijn nieuwe buurtje. Onlangs ben ik verhuisd naar een seniorenwoninkje ( zie ook blog februari…) en daar bevalt het mij meer dan uitstekend.

Links naast mij woont Miep van 84 jaar en rechts woont Aly van geloof ik 85 jaar, ik kan er een jaartje naast zitten. Beide dames zijn heel erg vriendelijk, nog ongelooflijk goed bij de pinken en ik moet aardig mijn best doen om ze bij te benen. Dus nee, het is bepaald niet zoals mijn familie plagend opmerkte: ‘wat zal ’s avonds de tv hard aan staan met die oudjes naast je’, ik vermoed zelfs dat de dames beter horen dan ondergetekende.

Ook zijn ze buitengewoon goed op de hoogte van alle nieuws, want toen ik nog vóor de social distancing verbaasd tegen Aly zei: ‘goh, de voetballers zijn er niet meer’, ( achter mijn huisje is dus een voetbalveld) sprak zij verontwaardigd: ‘Maar heb je dat dan niet gelezen op de app!!’

En ik had zelfs geen idee over welke app ze het had…. Maar omdat ze hele nare ervaringen hadden met de vorige bewoonster, hebben ze wel even de kat uit de boom gekeken met mij, want je weet maar nooit! Aly had zelfs al vergevorderde plannen om naar een aanleunwoning te verhuizen, maar ja, omdat ze haar hele leven in het groen heeft gewerkt, zou ze haar tuintje hier toch wel erg gaan missen. Dus ze heeft even afgewacht en vertelde mij dat ze uiteindelijk blij was niet te zijn weggegaan.

Nu had ik uit de verhalen begrepen dat de overlast ook wel erg groot was geweest, dus kon ik ook niet makkelijk iets fout doen, ik ben gewogen en niet te licht bevonden.

Alhoewel Aly weleens wat verbaasd is over mijn ideeën. Zo betrapte ze mij erop dat ik van plan was om in de gemeentetuin een mooie helleborus uit te graven en deze naar mijn eigen tuin te verplaatsen. Had haar schoonzoon een jaar ervoor daar speciaal voor haar ingeplant en vond ze dus niet goed, maar als troost beloofde ze mij een aantal stekken van haar eigen kerstrozen. Ze kan het erg goed vinden met Appie en die twee zijn het vaak roerend met elkaar eens.

Appie is mijn klusjesman, hij is met pensioen en werkt voor 15 euro per uur, maar alleen bij mensen die hij aardig vindt. Dus Appie kwam eerst op huisbezoek om te kijken of het wel zou klikken.

Gelukkig werd ik goedgekeurd en heeft hij ondertussen al van alles en nog wat voor me gedaan. Van schilderwerk, hekwerk, een aanrechtblad plaatsen tot zelfs tegels leggen aan toe: ik roep en hij maakt het!

Hij betitelt zichzelf dan ook als ‘een handige klootzak’ en we hebben het heel gezellig samen.

Nu is Appie natuurlijk een beetje voorzichtig in zijn uitlatingen, tenslotte ben ik zijn werkgever, en waar hij zegt: ‘Nou ja, als jij dat mooi vindt’, ( dat hoor ik hem vaak zeggen en dan weet ik genoeg ) zegt Aly gewoon:

‘ Moet je niet doen, is helemaal niet nodig!’ en daar moet ik dan erg om lachen.

Om even een voorbeeldje te geven: mijn achtertuin is helemaal open met een klein hekje ervoor zodat de honden niet weglopen en daarachter is een wandelpad. In het begin hadden de honden waarschijnlijk niet door dat dit stuk ook nog bij ons erf hoorde en begroetten ze iedereen die langskwam met of zonder hond, heel vriendelijk en zonder geblaf. Maar toen ik met het mooie weer buiten ging zitten werd het plotsklaps allemaal heel anders, schoot Boef steeds als een speer naar achteren en racete daar woest en oorverdovend blaffend met de voorbijgangers mee heen en weer langs het hek.

Daar werd ik helemaal gek van en ik stelde Appie voor om stante pede naar de bouwmarkt te gaan en materiaal te kopen om een tussenhekje te plaatsen. Buurvrouw Aly had dit alles natuurlijk ook zien en horen gebeuren, vernam van Appie dat hij naar de Gamma zou gaan en ventileerde meteen haar  mening: ‘ is toch helemoal niet neudig, wat gif dat noe als dat beest dat af en toe dut!!’ Ja, af en toe…ammehoela!! 

Maar achteraf vond ze het toch wel een mooi hekje geworden, gaf ze me groot gelijk, want het was zo zeker wel een heel stuk rustiger en dat vond ik dan weer heel komisch.

Zo kreeg ik 2e paasdag van een voormalig buurtgenootje 2 dozen met plantjes voor mijn tuin en omdat buurvrouw verstand heeft van groen, ook veelal de namen weet, wou ze best wel even meekijken of het wat was… We spraken af voor woensdag half 2 in de voortuin en ja voor die tijd zag ik haar al in de dozen snuffelen. Het bleken leuke stekken te zijn en terwijl ik hier en daar wat gaten in de grond groef, haalde buurvrouw kalk en mest uit haar schuur, strooide het beurtelings in de opgravingen en voorzag mij rijkelijk van advies.

Rekening houdend met hoogteverschillen en zonlicht kwamen we er prima uit.

En toen ze tenslotte tegen me zei: ‘zo is ut wel veur mekaar en meuj wel stop’n’ , heb ik even grijnzend met een ‘Ja baas’ voor haar gesalueerd.

Zowel achter als voor komen er wandelaars langs en zo leven diverse passanten ook erg mee met de Japanse esdoorn die mijn schoonzoon een tijdje geleden op de kruiwagen vanuit zijn achtertuin naar hier heeft getransporteerd en in mijn voortuin heeft overgeplant: ‘Bot ie al uit en zal ie het wel gaan redden met die droogte?’  Maar ik begiet hem regelmatig en kan je verklappen: er komen al een heleboel nieuwe rode puntjes en zelfs een paar blaadjes tevoorschijn! 
Geweldig gewoon, daar word je toch vrolijk van!