Fluisterverhalen             

 

 

 

Lieve mensen, al eerder had ik aangegeven dat het mij leuk leek om af en toe een

verhaaltje of een Sjapoo-tekstje voor in de Courant te schrijven.

( kijk voor meer informatie bij leuke links in het menu )

Welnu, vanmorgen......

 

...was het dan zover, ik werd wakker met het idee om een sfeerbeeld

van speelsheid te schetsen en wat me als eerste te binnen schoot was:

de Nederlandse taligheid en meteen kwam er een herinnering naar boven vanuit

de tijd dat ik nog in het volwassenenonderwijs werkzaam was.

Ik gaf daar Franse les, maar schreef blijkbaar ook wel Nederlandse tekst op het bord,

want wat ik erop gezet had was: ik heb getennisd…jij hebt getennisd ….

Maar tot mijn grote verbazing kwam er zo’n enorm protest vanuit de klas dat ik me

omdraaide en vroeg wat ik in hemelsnaam verkeerd had gedaan…

Wat bleek: het had getennist met een t moeten zijn!!

“Nou”, zei ik tegen de klas: “Eigenlijk vind ik het met een d veel mooier”, maar daar-

mee kreeg ik opnieuw zo’n golf van verontwaardiging over me heen dat ik als de

wiedeweerga heb uitgeveegd en er een t van heb gemaakt.

In mijn beleving was het voorval helemaal niet zo interessant, maar in de pauze viel

iedereen over me heen en maakte me verwijten over hoe ik als lerares dat nou toch

had kunnen doen….

En dat ik er ook nog eens zo laconiek onder bleef konden ze zich al helemaal niet voor-

stellen, dus veel bla bla bla en ik dacht alleen maar van ‘ wat geeft dat nou eigenlijk,

waarom doen jullie toch zo moeilijk??’

Het was op een maandagochtend en ik geloof zeker dat deze les een groot deel heeft

bijgedragen aan mijn besluit om met jongeren te gaan werken.

En zo stond ik een jaar later voor de klas in het VMBO.

Ook daar gaf ik Franse les, maar dus ook met Franse les moet je wel eens een Neder-

lands woord op het bord schrijven en kijk met Franse woorden wist niemand of het

goed of fout was, dus had ik het altijd goed.

Zo niet met het Nederlands, als de leerlingen mij vroegen om een woordje op het bord

te zetten dan wist ik niet altijd hoe de spelling was.

Want was het nu piejama, pijama of pyjama, lassagna of lasagne, dat zijn moeilijke woor-

den hoor, maar dan zei ik gewoon tegen de jongelui: weet je wat we doen?

We zetten 3 mogelijkheden op het bord en dan kies ik welke ik het mooiste vind.

Zij vonden dat een heel prima oplossing van juf, maar het bleek niet altijd de juiste te zijn…

Dan zaten er in zo’n klas altijd wel slimme meisjes die het in het woordenboek opzochten

en mij vertelden dat ik ernaast zat.

“Nou ja”, zuchtte dan de hele klas meelevend: “ Jammer juf, ik vond die van u ook mooier

hoor, maar het is niet anders!”

Kun je je voorstellen wat een vrolijke speelse sfeer dat was, terwijl ze uiteindelijk ook nog

de juiste spelling leerden?

En het gebeurde zelfs tot in de examenklassen aan toe dat stoere jongens, die inmiddels

hoog boven mij uittorenden, en meisjes met zwart omrande ogen in bruine make-upge-

zichtjes, voorstelden dat ze heel hard aan het werk zouden gaan als ik de laatste 5 minu-

ten over de avonturen die ik met mijn honden beleefde zou vertellen.

En dat waren echt spannende waargebeurde verhalen hoor geloof me maar, want als ik

in één zin de woorden: begrafenisstoet, kerkhof, loslopende honden en rennende hazen

noem, dan kun je je daar vast iets bij voorstellen…..

Toen ik afscheid nam van school, om me aan het schrijven te kunnen wijden, heb ik daar-

na niet mijn collega’s gemist, maar wel de brugpiepers en de puistige pubers die met al

hun streken nog steeds ergens het lijntje met het ontvankelijke kind in zichzelf terug kon-

den vinden.

Is het niet heerlijk om in contact met dat kind ( dat veel dichterbij is dan je denkt) en staan-

de in die speelse energie onze nieuwe theatershow weer in te studeren en ook strakjes

weer uit te gaan dragen?

En ook al zijn we een amateurgezelschap, natuurlijk willen we een volwaardige voorstelling

die staat als een huis en natuurlijk moet het een optreden worden waarmee we voor de

dag kunnen komen!!

Maar echt: het een bijt het ander niet, want geloof het of niet: mijn examenleerlingen stu-

deerden met even hoge of lage cijfers af als op de andere VMBO colleges!

De Franse woordjes zullen ze inmiddels wel vergeten zijn, pyama kunnen ze misschien

nog schrijven of zo te zien toch ook niet meer…., maar die speelse energie van de 5 minu-

tenverhaaltjes, daar weten ze nog van af…!!