Fluisterverhalen             

juni 2019    Nagels knippen….

 

Er zat een prachtige ansichtkaart bij de post met daarop een gezamenlijke uitnodiging voor Moira en Boef voor de jaarlijkse gezondheidscontrole bij de ‘dierenarts om de hoek’.

Het was voor het eerst dat...

 

de check up voor beide honden tegelijk zou plaatsvinden, wat mooi in de kosten scheelt en zo wandelden wij een weekje later doortastend met zijn drietjes naar de dierenkliniek.

Het was voor het eerst dat de check up voor beide honden tegelijk zou plaatsvinden, wat mooi in de kosten scheelt en zo wandelden wij een weekje later doortastend met zijn drietjes naar de dierenkliniek.

Ik had geen afspraak gemaakt, zodat ik kon gaan wanneer ik er zin in had en welgemoed stapten we het inloopspreekuur binnen, waar wij tot de ontdekking kwamen dat meer mensen datzelfde idee hadden opgevat.

Om kort te gaan: het zat helemaal vol met honden, poezen en konijnen, hetgeen gelukkig voor mijn honden totaal geen punt is. Zij gingen rustig naast mij zitten in afwachting van alles wat er zou komen. Het was dus een drukte van belang in de wachtkamer waar altijd van alles te zien en te horen valt. Zo zat er een continue grommend Boomertje op schoot bij het vrouwtje dat met hoogrode wangen tevergeefs probeerde het beestje stil te krijgen. Een ouder echtpaar kwam binnen met een reusachtig grote dog die ondanks de lieve woordjes maar moeilijk vooruit te porren was; de man trok hem aan de riem voorwaarts terwijl de vrouw met alle macht tegen de kont van het dier duwde. Zij hadden blijkbaar wel een afspraak, want ze mochten rechtstreeks doorlopen de spreekkamer in.

Er valt ook altijd veel uit te wisselen in zo’n wachtkamer, zo kreeg Moira complimenten over dat ze er nog zo goed uitzag voor haar leeftijd ( ondanks dat de weegschaal een beetje doorgeslagen was naar te zwaar) en Boef werd betiteld met:

Ah kijk nou, wat ligt ie daar nou rustig alsof ie van niets en niemand iets te vrezen heeft!!

Waarop ik het publiek verzekerde dat ie dat ook niet had omdat we alleen maar voor de jaarlijkse controle kwamen en even nagels knippen omdat ik al die striemen en krassen op mijn armen en benen gedurende de 2 jaar dat hij nu bij me is , zo zat was.

Nou daar kreeg ik natuurlijk allerlei tips voor: oh dat doe ik altijd zelf hoor, ik heb zo’n speciaal tangetje en je moet wel oppassen dat je niet in het leven knipt…

Ik vertelde er nog bij dat ik hem het knippen tot nu toe niet wilde aandoen omdat ie vanuit een trauma heel angstig kan zijn om beetgepakt te worden. Zelfs voor het omdoen van het fietstuigje moet ik héél veel geduld hebben, want daar moet hij eerst een aantal rondjes voor draaien voordat hij klaar is om erin te stappen en dan opnieuw een paar rondjes maken tot hij zo ver is dat ik het dicht kan klikken.

En zo verstreek de tijd tot het onze beurt was en wij naar binnen mochten.

Alles verliep prima, het onderzoek, de prikjes , zelfs de neusspray zat erin tot ik over de lange nagels van Boef begon, waarop de dierenarts opperde dat hij wel wilde proberen om ze te knippen. Ik kreeg meteen al een beetje naar gevoel in mijn buik, maar ja zo kon het ook niet langer, het blote benentijdperk was weer aangebroken en het beest hoeft maar met zijn poot maar naar je te wijzen en hup je hebt weer een kras tot bloedens toe.

De dierenarts riep de assistente erbij die hem vakkundig in de houdgreep nam en toen begon de ellende. Boef is waarschijnlijk vroeger mishandeld en ging zich enorm verzetten. De dierenarts is een heel vriendelijke en ook heel sterke man, maar Boef was doodsbang en vocht als een wild dier voor zijn leven. Ik riep even later al van nee dit wil ik hem niet aandoen, maar de arts zei dat we nog heel even moesten doorzetten omdat sommige honden zo leren om zich toch over te geven. Maar toen hij de nagels van 1 poot geknipt had en Boef voor de 2e  poot een snuitje om moest, een rode waas voor zijn ogen kreeg en in zijn doodsangst zelfs alle plas en poep liet lopen is de beste man er mee gestopt. We waren alle drie erg ontdaan van de angst die het bij het dier had opgeroepen en zaten ook alle drie helemaal onder de urine en bloederige krassen.

Er duidelijk iets gebeurd in zijn verleden, zei de dierenarts, waardoor hij dacht dat we hem hier ter plekke wilden doodmaken. Dat krijg je er niet meer uit en voor de andere poot brengen we hem maar onder narcose, want dit doen we hem , maar ook onszelf niet meer aan!!

Op de terugweg liep Boef stijf tegen mijn been aangedrukt naast me. Hij keek niet

op of om, hoefde nergens aan te snuffelen, terwijl ik op mijn beurt mezelf heel streng moest toespreken om maar geen akelige voorstellingen op te roepen over wat er ooit met het arme dier gebeurd zou kunnen zijn…

Die ontzettend lieve aanhankelijke Boef hoe kan iemand hem wat aandoen…!!!!

Of hij de volgende keer weer zo rustig de kliniek binnen zal stappen is natuurlijk wel even de vraag.

Maar nagels knippen ……dat doen we hem niet meer aan, nagels knippen doen we voortaan alleen nog maar onder narcose….!!!