Fluisterverhalen             

Maart 2017 Misstappen deel 4

Tja nu zou je denken dat er toch wel genoeg aandacht aan mijn wandelschoenen is besteed en was ik dus helemaal niet van plan om een deel 4 te schrijven.

Maar 2 weken nadat ik de deeltjes 1 t/m 3 afgerond had, vernam ik dat het muisje nog een heel vreemd staartje had gekregen.

Want in deel 1 had ik vermeld de gillende keukenmeid opgelucht in de container te hebben gegooid, met het idee dat hetgeen de dag erna gebeurde niet zo interessant was!

Maar niets bleek minder waar: de volgende zondagochtend kwam mijn dochter met haar 2 zoontjes op de koffie en ja natuurlijk heb ik hen even op de hoogte gebracht van mijn avontuur van de avond ervoor. Waarop de jongste zoon zei: “Wat een pech dat ik er niet bij was oma, want ik had hem wel kapot gekregen hoor!”

En toen ik dat natuurlijk heel serieus beaamde vervolgde hij: “Ik zal hem nou wel eventjes voor jou in mekaar slaan, dan heb jij er geen last meer van!”

Dus hij dook in de container, viste het apparaat eruit en haalde de hamer uit de schuur, maar helaas het ding was echt niet kapot te krijgen.

“Geen probleem oma,” sprak mijn held: “Dan neem ik hem mee naar huis en haal ik hem daar uit mekaar en anders helpt papa mij er wel bij!”

Nu had het kind een jas aan met nepzakken dus stopte hij het alarm maar zolang even in mama haar jas die diepe zakken heeft. Maar thuisgekomen moest er gegeten worden, kwam er een vriendje langs om te spelen en werd het ding gaandeweg vergeten.

Toen mijn dochter de volgende dag op haar werk kwam en haar jas wilde ophangen voelde ze het apparaat in haar zak zitten en dacht: : “Nou die kan nu wel weg hoor,” en gooide het in de prullenbak. Ze heeft de hele middag achter haar bureau gewerkt, niks aan de hand en is weer naar huis gegaan terwijl het alarm rustig in de prullenbak in haar werkkamer achter bleef. Tenminste dat zou je denken,

maar dat verliep toch net een beetje anders...

Mijn dochter werkt in een gezinsvervangend tehuis en haar collega die even op het kantoor moest zijn gooide wat afval in de prullenbak, wat dus bovenop het alarm terechtkwam.

Zo tegen het avondeten kwamen de bewoners terug van weggeweest, weer vrolijk de huiskamer binnendruppelen. Echter tijdens de maaltijd hoorden zij plotsklaps een enorm krijsend geluid…lieve hemel…wat wàs dat en waar kwam dat vandaan…!?

Zij met z’n allen op onderzoek uit en ja dat kwam toch echt uit de prullenbak op het kantoor, dóódeng gewoon, maar de leiding durfde het er gelukkig uit te halen. En nee….niemand herkende het en nee….echt niemand had het daar in die prullenbak gegooid!! ”

Toch was de dienstdoende collega er niet helemaal gerust op en toen ’s avonds de bewoners allemaal op hun eigen kamer waren is ze op Internet gaan zoeken.

Zo kwam ze erachter dat het onder andere een beveilingsapparaatje was van de Mediamarkt en toen gingen ook bij haar de alarmbellen rinkelen…

Want één van de bewoners, die ik hier Horisdoris noem, had de week ervoor verteld dat ze nu toch echt heel erg graag een nieuwe telefoon zou willen kopen, maar de leiding had besloten dat het nog niet het juiste moment hiervoor was.

Je kunt je voorstellen dat dit een enorme teleurstelling teweegbracht en in het verleden was het wel eens gebeurd dat als Horisdoris iets echt heel erg graag wilde, ze zelf stiekem op pad ging om het zo vurig gewenste speeltje op illegale wijze te bemachtigen en dan verstopte ze het op haar kamer.

Dus schreef collega nog diezelfde avond een Brandbrief naar het hele team, waarin ze verhaalde wat ze had gevonden en vroeg of iedereen er alert op wilde zijn of er misschien in de buurt van Horisdoris een telefoon te ontdekken viel.

Gelukkig was ze zo wijs om nog niks tegen Horisdoris zelf te zeggen en toen mijn dochter de volgende dag tot haar ontzetting deze alarmerende mail las, viel uiteindelijk alles op zijn plek.

De collega’s die haar betoog maar nauwelijks konden geloven hebben er een grap op bedacht:

“Welke collega wilt u spreken, wie zegt u..? Oh…die.. met die criminele moeder..!”

Want, ja… ’t is maar hoe je het beziet,

‘ misstap begaan? ’ of misschien toch niet…?

Voor hen een vraag, voor mij een weet,

maar wel een aankoop die ik niet zo snel vergeet…