Fluisterverhalen             

Maart 2017 Misstappen deel 3

Mijn zoon die het proces op de voet volgde, opperde het idee om weer naar de Decatlon te gaan en dan voor eén van de andere merken te kiezen.

Maar daar voelde ik niet zoveel voor, ik had ondertussen heimwee gekregen naar mijn oude vertrouwde merk, maar was de naam van deze specifieke schoen met brede leest kwijt, kon deze ook niet op het Internet terugvinden en besloot het maar even los te laten.

En het leuke was dat ik de volgende dag wakker werd met de roepnaam van de schoen op mijn lippen: “ Vitalis “, een naam als een belofte, waarna ik deze natuurlijk meteen besteld heb.

Helaas waren ook deze speciale schoenen in nieuwe vorm een stuk stugger dan het oude ingelopen paar en omdat de afwijking van mijn voet toch ongemerkt een stukje verergerd was, moest ik er mee naar de schoenmaker die ze zoveel mogelijk aangepast en uitgerekt heeft.

Zo kan ik ondertussen op de nieuwe schoenen weer korte stukjes lopen, ben daar heel blij mee en wat de toekomst brengen zal… nou ja, dat zien we dan wel weer.

Dus Moira en ik gingen weer lekker aan de wandel in het buurtpark waar je natuurlijk iedereen en van alles tegenkomt en korte praatjes maakt over de trouwe viervoeters en hun doen en laten.

Eén van de steeds terugkerende onderwerpen van gesprek is de POEP, je kunt er niet omheen ( nou eigenlijk liever wel…) , maar iedere hond poept.

Nou zijn de meeste hondenbezitters van zeer goede wille, zij willen best het verplichte poepzakje aan de riem knopen en waar nodig is de poep oprapen.

Maar…en nu komt het probleem: ze willen het niet de hele wandeling in de hand mee dragen, ook ondergetekende heeft daar grote problemen mee.

Hond poept ergens aan het begin van de wandeling in het park, dan moet ik de drol in een zakje schuiven en de rest van het ommetje òf in mijn hand meedragen òf ik knoop het aan mijn buideltas waar het heerlijk heen en weer zwiept en pittige dampen omhoog stuurt.

Om daar gedurende de hele wandeling mee geconfronteerd te worden heeft niemand zin in en nu het voorjaar aanbreekt is het thema opnieuw actueel:

waarom zet de gemeente geen vuilnisbakken neer in het park??

Er worden brieven geschreven, petities ondertekend, maar de gemeente blijft bij de poepraapverplichting en weigert afvalbakken te plaatsen, waardoor je natuurlijk alleen maar heel erg nette mensen werkelijk poep ziet verzamelen.

Men heeft al overwogen om dan maar zelf vuilnisbakken te plaatsen, maar wie moet ze dan legen…, heeft ook niemand zin in!

Er is dus geen oplossing en ieder doet maar wat hem het beste lijkt, zo maak ik zelf onderscheid tussen zomer-  en winterpoep, tussen poep op speel- of struingroen, poep op stoep of graszode en probeer het onderwerp letterlijk zoveel mogelijk te vermijden.

Maar soms gaat het volledig mis, want hoewel je als rot in het vak de meeste eendenvoer-plekken wel kent en je elkaar als hondenbezitter er ook op attent maakt: ‘ daar om het hoekje is weer een nieuwe snackplek hoor ’, gooien mensen soms op de meest rare plaatsen een halve bakkerswinkel neer, waar Hond een uitermate goede neus voor heeft.

En ja dus... terwijl ik vol vertrouwen op mijn nieuwe schoenen voortstapte verdween Hond opeens uit zicht, nergens meer te zien, dus ik het talud langs de beek afgedaald en zie daar onderlangs Hond vol bravoure aan komen rennen met een heel stokbrood overdwars in haar bek.

Het was zo’n idioot gezicht dat ik even niet oplette en prompt met beide nieuwe schoenen in volop aanwezige zachte drollen stapte.

 

Getverderrie…. de poep kwam zelfs tot bovenop mijn schoenen en omdat ik geen buitenkraan bezit was het wel zaak om het ergste te verwijderen met graspollen en bladeren. 

Dus toen ik daar luid mopperend drukdoende mee was en uiteindelijk met éen hand tegen een boom geleund stond om zo met takjes het hoge profiel van de nieuwe zolen schoon te kunnen peuteren, passeerden mij diverse fietsers die allemaal wel een goede of quasi meelevende grap wisten te maken.

Maar de allermooiste en meest toepasselijke opmerking vond ik toch wel:

“ Misstap begaan? ”

En als je nou denkt:  ‘waar is dat stokbrood ondertussen dan gebleven….?’

Wel, dat heb ik onder zeer verwijtende blikken van Moira na afloop maar aan de eendjes gevoerd…