Fluisterverhalen             

Februari 2017 Misstappen deel 2

Tja en zo ging ik dus met de nieuwe schoenen voor het eerst op die zaterdagavond naar buiten en dat ging goed, maar het avondwandelingetje tot de klok wordt verzet naar zomertijd is altijd maar een kort rondje, dus het was nog even afwachten.

Want nieuwe schoenen moeten nu eenmaal ingelopen worden, maar het ermee buiten gaan lopen maakt de aankoop wel definitief.

Nu kun je natuurlijk denken ‘wat een gedoe om schoenen zeg’ , maar als je niet weet hoe lastige voeten het wandelplezier en je bewegingsvrijheid kunnen verknallen mag je je echt gelukkig prijzen.

Daarom pakte ik de daarop volgende weken de fiets erbij, lijnde Moira aan en besliste dan ergens onderweg waar ik de tweewieler zou parkeren en hoe ver ik ging lopen.

Vanuit mijn huisje zijn er diverse richtingen die ik uit kan, maar pas wanneer ik de deur achter mij heb dichtgedaan krijg ik zin om dit of dat rondje te gaan fietsen of lopen.

Dat is een heel grappig gebeuren, waar ik mezelf ook wel eens over verbaasd heb, want deze zin om links, rechts of rechtdoor te gaan komt van binnenuit, daar heb ik verder geen invloed op en volg ik maar gewoon.

Zo bouwde ik de wandelingen met het nieuwe schoeisel heel langzaam op, maar bemerkte al na een week dat het lopen in plaats van beter eigenlijk steeds moeilijker ging en mijn voeten gingen protesteren.

Ik kwam er achter dat de leest van dit merk toch te smal was, de zolen te hard, het leer te stug en na twee weken kon ik bijna geen stap meer verzetten: ik had een miskoop gedaan!

Nou is me dat in mijn schoenverleden wel vaker gebeurd: een mens probeert wel eens wat nieuws uit nietwaar, dus ik besloot mijn ‘misstap’ manhaftig te dragen en maar weer vrolijk op zoek te gaan naar ander wandelschoeisel.

Ik had het gevoel dat ik opnieuw naar de Decatlon moest en vatte het plan op om daar dan eerst maar eens een paar heel goedkope en heel grote schoenen te kopen waarin mijn voeten even tot rust konden komen.

Maar toen ik daar zat kwam meteen de verkoopster naar mij toe, ze herkende me nog van de eerste keer en vroeg waar ik ditmaal naar op zoek was en ik vertelde haar van mijn pechaankoop.

Tot mijn grote verbazing zei ze: “Maar mevrouw dan levert u ze toch weer in!!”

Ik antwoordde verbijsterd: “Maar ik heb er al 2 weken mee buiten gelopen….”

Vervolgde de verkoopster: “U kon toch ook niet weten dat u er zo’n last van zou krijgen, ze zaten op dat moment toch goed?

Geeft u ze maar gewoon aan mij mevrouw dan zal ik dat wel voor u regelen!”

Nou had ik die schoenen niet eens meegenomen, ik had alleen Moira in de auto

geladen, maar we zijn als de wiedeweerga heen en weer geracet en hebben de schoenen teruggebracht. Zo kreeg ik het complete aankoopbedrag minus de veel te grote goedkope, waarvan ik er voor hetzelfde bedrag 10 paar zou kunnen kopen, nieuwe schoenen terug!

Wat een geweldige service, dat spreekt zich in no time verder zoals je ook nu bemerkt en toen kon ik op zoek naar iets waarop ik hopelijk beter zou kunnen voortstappen….