Fluisterverhalen             

Februari 2017 Misstappen deel 1

Het begon allemaal met het feit dat mijn wandelschoenen kapot gingen.

Ik was erg aan ze verknocht en vond het jammer dat de naden overal los begonnen te laten, maar ik kon er nog best mee uit de voeten.

Dus ik bleef erop doorlopen totdat de zool op een keer losliet waardoor ik letterlijk misstapte en met flapperende passen huiswaarts moest en ze echt niet langer bruikbaar waren.

Nou had ik een tip gekregen van mijn zoon over de Decatlon in Apeldoorn die

wandelschoenen, hoewel niet van het mij bekende merk, maar wel voor grote en kleine portemonnees verkocht. Want de laatste jaren kon ik ze alleen maar via Internet bestellen en dan maar hopen dat de maat goed zou uitvallen en het leek me leuk om weer eens te gaan passen.

Dus ik er op een mooie dag naar toe en een paar goede en niet al te goedkope wandelschoenen uitgezocht van een voor mij nieuw, maar heel goed bekend staand merk, waar ik erg content mee was.

Het was daarna wel even zoeken om een kassa te vinden, want ik zag alleen maar een paar losse computers op zuilen staan en dacht dat je daar dan de hele collectie op zou kunnen vinden of zoiets.

Dus even nagevraagd, maar nee dat bleken toch echt de kassa’s te zijn en deze fungeerden als zelfbediening. Oh nou ja, een mens is nooit te oud om te leren nietwaar, dus maar gewoon gaan uitproberen.Er was een meneer die ook voor het eerst op deze manier moest afrekenen en we hebben samen even gekeken hoe we onze aankopen betaald konden krijgen, hetgeen uiteindelijk lukte en daar waren we beiden best een beetje trots op.

Nu ben ik natuurlijk een heel verstandig mens en besloot om de kaartjes en dat gekke zwarte dingetje er niet af te knippen, maar eerst een weekje thuis droog te oefenen of de schoenen wel zouden bevallen.

Na een week rondmarcheren in mijn huiskamer wilde ik op een zaterdagavond opeens het laatste uitlaatrondje gaan maken met de nieuwe wandelschoenen aan.

Veel beter ook voor mijn voeten want die vertonen nogal wat mankementen en gingen ondertussen al aardig pijn doen van het op dunne zitschoenzolen buiten lopen.

Dus ik aan het knippen, maar dat al eerder genoemde zwarte ding was niet zo makkelijk te verwijderen hoor, ik moest er zelfs een ijzertang bij zoeken.

Maar wat een schrik toen ik het draad uiteindelijk doorgeknipt had begon het apparaatje rood te knipperen en enorm te gillen…!

Ik naar de schuur om een hamer te halen, hoorde het ding buiten nog luid en duidelijk krijsen en dacht: ‘ ik moet het in mekaar slaan, dan houdt het wel op.’ Maar nee hoor, het kreng was niet kapot te krijgen en hoelang zou het wel niet door kunnen gaan??

Ik stond aan de grond genageld, Moira begon hard te blaffen, kortom grote paniek in de tent en wat nu?? Dus ik snel de nieuwe schoenen aangedaan, Hond aangelijnd en met rode konen op de wangen en in de hoop niemand tegen te komen, met de gillende keukenmeid in mijn jaszak richting een weiland waar ik het in wilde droppen.

Ja… hoe moest ik er anders vanaf komen…, maar halverwege de tocht stopte het alarm gelukkig, wat een opluchting en uiteindelijk heb ik het thuis in de container gegooid.

En ja je hebt het waarschijnlijk al wel door: ik had in mijn onkunde bij die zelfbedieningskassa de beveiliging er niet afgehaald en dat had gemoeten vertelde mijn zoon mij een dag later meesmuilend.

Ik vroeg me af hoe het die meneer zou zijn vergaan, want ook hij had de beveiliging niet van zijn aankoop afgehaald, maar de nieuwe wandelschoenen liepen goed…ten minste dat dacht ik…..