Fluisterverhalen             

Vervolg februariblog, geschreven april 2020: De grote verhuizing…

 

Uit het aprilblog heb je natuurlijk al begrepen dat het TO MOVE is geworden.

Er kwam niet eens veel wikken en wegen aan te pas, ik voelde gewoon van binnenuit dat dit mijn plekje was, hier wilde ik oud (er) worden.

Welnu, ik werd na de beslissende maandagavond de volgende dag al om 9 uur in de ochtend gebeld met de uitnodiging om het huisje te komen bekijken en we spraken meteen af voor ’s middags om 3 uur.

Ook weer heel spannend hoe het eruit zou zien en hoe het zou aanvoelen om daar binnen rond te lopen. De opzichter loodste mij, en dochterlief die mee was, door alle vertrekken met veel gepraat over wat nog moest gebeuren en wat al aangepast was, maar dat mocht de pret niet drukken: het voelde meteen als thuis en ik besloot ter plekke het te nemen!

Maar ja, omdat je nu eenmaal niet heel regelmatig verhuist let je ook niet zo goed op en dat had ik natuurlijk wel moeten doen! Zo moest ik bijvoorbeeld allerlei formulieren tekenen die bovenop het aanrecht lagen uitgespreid, waardoor ik helemaal niet op het blad heb gelet en dat is achteraf nog wel een dingetje geworden…( maar daarover later meer…)

En plotsklaps zat ik midden in een draaiboek waarvan ik zowel de auteur als de regisseur was. Het huisje moest helemaal gesausd worden en ik ben heel erg blij dat mijn kinderen en goede vrienden dit voor hun rekening hebben genomen.

Helaas vielen de werkzaamheden precies in een heel drukke periode, denk aan sinterklaas en kerst, en omdat de verhuisdatum op 3 januari was gezet moest alle vloeraankleding in verband met de sluiting tussen kerst en oud en nieuw, ook nog eens vóor de feestdagen gelegd worden.

Kortom: het was flink aanpoten voor iedereen en de muren in de woonkamer werkten bepaald niet mee, die brokkelden zo erg af dat mijn schoonzoon op 1 wand zelfs 4 ladingen structuurverf moest aanbrengen, Nou, ik kan je vertellen dat ik in die tijd de weg naar Gamma, Karwei en Praxis kon dromen. Er werd dus door meerdere mensen geweldig geverfd, geklust en gepoetst terwijl ik het overzicht probeerde te houden en de organisatie en catering voor mijn rekening nam, ook nog een heel karwei hoor.

Toen kwam uiteindelijk de grote verhuisdag en dat was een enorm gezellig gebeuren, kinderen en kleinkinderen arriveerden al om half 9 ’s ochtends en gingen het verhuisautootje volladen. Ikzelf was toen al op pad om de honden naar een dagopvang te brengen en toen ik terugkwam kon de eerste lading al vertrekken.

Geweldig: schoonzoon achter het stuur in de auto met opschrift: IK BEN TE HUUR en de rest erachteraan in volgepropte en uitpuilende personenauto’s.

Eerst natuurlijk koffie met wat lekkers en daarna werd het sjouwwerk aangevangen, het enige vervelende was dat het die hele dag regende, waardoor beide huizen in modderpoelen veranderden, maar gelukkig had ik op het nieuwe adres de vloeren met overgebleven tapijtstukken vol kunnen leggen.

Wat is er gesjouwd en gezwoegd door mijn fantastisch verhuisteam, niet te geloven!!

Tussendoor arriveerde schoondochter met de kleinere kinderen en een feestelijk verzorgde lunch voor iedereen, zelfs voor de monteur van Ziggo die er nog maar net bij paste.

De kleinkinderen lieten zich bepaald niet onbetuigd, de jongens hebben geheel zelfstandig mijn nieuwe bed weer in elkaar gezet en mijn oudste kleindochter sjouwde volwaardig mee met de kasten die niet door de voordeur pasten en dus helemaal via het achterom moesten.

Ik hoor mijn drijfnatte zoon nog vertwijfeld roepen: ‘moeder, je moet opnieuw naar de stort, want het past er lang allemaal niet in!!’ Genieten voor de omstanders, want ja, daar stonden ze met mijn Ikea kasten hartstikke klem in de schuur, de kasten waren te hoog, dus die hebben we, toen ze eenmaal weer losgewrikt waren, maar in de keuken gezet, waar ze prima bevallen.

Ook hoor ik mijn kleindochter nog zeggen: ‘Oma, wat was die vakkenkast van Ikea die we naar je studeerkamer hebben gesleept, toch vreeselijk zwaar’. En ik heb het nooit durven vertellen, maar toen ik later de deurtjes van die kast ( ze zaten vastgesjord) open deed bleek tot mijn grote schaamte dat ik vergeten was de boeken eruit te halen, dus ja…errug zwaar….

Bekaf, maar zeer voldaan keerde het team huiswaarts op mijn dochter na die meeging de honden ophalen.

En ach…die zielenpieten toch, kletsnat waren ze en heel timide, ze hadden het zóo spannend gevonden, hadden de kennel niet uitgedurfd, dus mevrouw had ze naar buiten getrokken en toen durfden ze niet meer naar binnen en hebben ze de hele middag stijf tegen elkaar aan in de regen gezeten tot mevrouw ze vlak voor ik kwam weer terug had gesleept. Moira had zich bezeerd en trok een paar dagen met haar poot.

Arme beesten, ze zijn het natuurlijk niet gewend om naar de opvang te gaan en vonden het duidelijk geen leuk uitje, gaan we niet weer doen…!!

Maar het nieuwe huis bevalt ze uitstekend en over de wandelroutes zijn ze ook erg tevreden, want ze kunnen veel meer loslopen dan in de kleinere parkjes bij mijn vorige adres. Het is genieten voor ons alle drie en een heel nieuw avontuur vangt aan…