Fluisterverhalen             

Heroes

John werkt bij de plantsoenendienst en dat doet ie heel erg goed. Altijd en overal druk in de weer met zagen, harken, blazen, snipperen of schoffelen en...

...regelmatig kom ik hem dan ook op een van mijn wandelroutes tegen. Hoewel hij blij is om mij te zien, gaat zijn grootste passie toch uit naar de honden die met veel liefde worden toegesproken en vrij hardhandig worden geknuffeld. Want Johns grote handen zijn van al dat harde buitenwerk heel krachtig geworden. Kleine Sam die destijds in de fietstas zat, was een beetje bang voor deze ferme liefdesbetuigingen en als ik het enigszins kon redden tilde ik haar eruit waarna ze met een boogje om John heen sloop. Die had helemaal niet door dat het beestje bang was en riep haar allerlei lieve woordjes toe, maar dat mocht niet baten. Zat ze wèl in de fietstas dan onderging ze gelaten de stevige knuffels, maar ik lette er op dat het niet te gortig werd, want dan kon ze happen, maar voor John was ook dat geen punt. Nu echter Boef in beeld is gekomen reageert hij zo mogelijk nog enthousiaster als hij ons ziet aankomen, want Boef heeft na de allereerste aarzeling en kat-uit-de-boom-kijk-periode besloten dat John zijn grote stoeivriend is en vindt het hoe wilder hoe mooier. Hij laat Moira vanachter mijn benen wel altijd even de situatie verkennen en sprint dan vervolgens naar voren om zich aan zijn voeten ter aarde te werpen zodat de uitbundige begroeting kan beginnen. In het begin heb ik John gevraagd om het even rustig aan te doen met Boef en verteld dat hij nog erg moest wennen, daar heeft hij goed naar geluisterd en vol trots roept hij nu steeds: “Hij is helemaal niet meer bang hè!!” Niet alles wat John zegt is altijd even goed te verstaan, maar deze zin komt er luid en duidelijk uit en dat is mooi.

Ik ontmoette John zo’n 6 jaar geleden op heel bijzondere wijze toen ik net naar mijn huidige woning verhuisd was. Tijdens een rondje met de viervoeters kwam er op een voorjaarsdag plotseling een fotograaf op mij af die vroeg of hij een foto van mij met de honden mocht maken. Hij zag er prachtig gekleed uit: droeg glanzend bruine puntschoenen onder een keurig geperste zwarte broek, had een ongekreukt smetteloos wit overhemd met gestreept gilet erover aan, op zijn gebruinde hoofd stond een geruite pet in dezelfde tinten en op zijn buik prijkte een professioneel fototoestel.

Hij vertelde mij dat hij in zijn vrije tijd graag foto’s maakte en dan vooral van honden. Ook benoemde hij dat hij in de buurt woonde en werkte en mij vast wel een keer zou tegenkomen om de foto te overhandigen, want hij zou dan een kopietje voor mij afdrukken.

Ik verwonderde mij wel wat over deze ontmoeting, maar vond het prima en zo werden er een aantal plaatjes geschoten, waarvan ik destijds niet verwachtte dat ik die ooit te zien zou krijgen. Maar hoe anders pakte het uit…

Twee weken later liep ik omstreeks dezelfde tijd op zondagmiddag datzelfde rondje toen ik een 45 km autootje aan zag komen scheuren. Terwijl ik wachtte om de straat over te steken stopte het wagentje pardoes voor mijn neus, de deur ging open en tot mijn verbazing kwam de mij dus bekende fotograaf eruit gestapt. Opnieuw prachtig uitgedost en breed glimlachend gaf hij mij te verstaan dat ik even moest wachten en ja hoor vanaf de passagiersstoel werd een stapeltje foto’s gepakt. Vol trots werden ze mij getoond, ze waren allemaal in kleur geprint op A4 formaat en ik mocht er 1 uitkiezen.

Verwonderd vroeg ik hem ( die ik fictief John noem ) hoe hij het voor mekaar gekregen had om mij tegen te komen en het antwoord ging als volgt :

 “Ik heb gisteren en vandaag de hele dag rondjes gereden net zolang tot ik je zag!”

Ik was geroerd, heb hem heel hartelijk bedankt voor zijn moeite en beloofd dat ik de foto thuis zou ophangen, wat ik ook daadwerkelijk gedaan heb.

Misschien kun je enigszins mijn verrassing voorstellen toen ik John de maandag erop druk zagend en snoeiend in zijn werktenue met muts tot op zijn ogen in het parkje tegenkwam. Het werd een vrolijke begroeting, de basis was al gelegd en sindsdien zijn we hele dikke bekenden.

Vanaf die dag kom ik hem overal en nergens tegen, vaak in zijn functie als noeste medewerker van de plantsoenendienst, maar soms ook in een totaal andere functie. Ondertussen had ik begrepen dat zijn oude vader ergens in de buurt woonde en ook een hondje had, dat John vaak even voor hem uitliet.

 
 
 
 
 
En zo kon het gebeuren dat ik op zekere dag een militair in vol ornaat met een Foks hondje enthousiast marcherend op mij zag afstevenen. De soldaat/sergeant of wie weet majoor riep mij van verre toe dat het hondje niet aardig was, dat ik wel een beetje afstand moest houden en tot mijn grote plezier herkende ik onder de soldatenpet het grijnzende gezicht van John. Toen ik hem een compliment gaf over hoe geweldig dit tenue hem stond antwoordde hij: “Ja ik heb het ook in blauw besteld van de marine, maar die hadden ze niet…, komt misschien nog!!”
Als ik zijn leeftijd zou moeten schatten zou ik denken aan het woordje middelbaar, wat natuurlijk niks zegt, maar als ik de vader van John zie zal dit wel ongeveer kloppen. Een ware gentleman die vader, heel oud, heel lang, heel dun en broos, maar zeer gesoigneerd lijkt hij met zijn hoed op en regenjas tot ver over zijn knieën wel een professor in ruste, die mij altijd even groet door zijn wandelstok in de lucht te steken. Vanwege het keffende Foksje wel vanaf een afstandje, maar aan het hondje heb ik hem herkend en er is geen enkele reden om een gesprek aan te gaan, gedag zeggen is leuk en voldoende. 
 De oude man woont in het bejaardentehuis waar ik altijd mijn fiets parkeer om van daaruit een wandeling door de weilanden te maken en daarom ontmoet ik John af en toe met of zonder hond in deze of gene outfit.
Zo was ik eens op een zwoele zomeravond een eind de velden in gewandeld toen de lucht wat begon te dreigen en ik maar rechtsomkeert maakte richting bejaardenhuis. Aan het eind van het parkje zag ik een agent die mij stond op te wachten en mijn aandacht probeerde te trekken door zeer beslist naar me te wenken en naar de donkere lucht te wijzen. Ik schrok me eerlijk gezegd het apezuur en wist niet hoe snel ik zijn kant uit moest komen en ja je hebt het waarschijnlijk al begrepen: het was John, ditmaal in het uniform van een politieagent, die bezorgd was om mij en de honden en mij sommeerde om als de bliksem naar huis te gaan omdat er onweer aan kwam.

Vooral in het weekend is John vaak bij zijn vader te vinden en op een mooie zomerdag heb ik hem ook al eens verkleed als regisseur gespot, opgestroopte hemdsmouwen, zwarte bretels over een prachtig gekleurd zijden overhemd, nonchalant zwaaiend met een dik manuscript in zijn hand en een regisseurs pet op zijn ondertussen al wat kalende knappe kop. Afgelopen herfst tijdens de open dag van de brandweer verraste hij me wederom door in volledige brandweerman uitmonstering het valse Foksje uit te laten en wie weet wat hij in de toekomst nog meer voor me in petto heeft…

Doordeweeks kom ik hem heel regelmatig tegen in zijn werkkleding als stoere medewerker in het groen, schoenen met stalen neuzen, overall met reflecterend hesje erover, muts op het markante hoofd en een stuk gereedschap in zijn handen.

Maar in het weekend wordt John helemaal zijn eigen held:

in een prachtig en zorgvuldig gekozen en gesteven kostuum straalt hij met hart en ziel en niet alleen door de kledij, maar ook door zijn houding precies uit wie hij op dat moment graag wil zijn…..

 

En welke Hero hij ook kiest: mij weet hij in elk geval steeds opnieuw te verrassen...!!

 
 

Wanneer het denken even opzij wordt geschoven

en de mens in zichzelf durft te geloven,

ja, dan mogen wensen en dromen

in kleurrijke fantasieën naar buiten komen.

 

Want als hij door gedachten heen kan prikken,

komt een mens in contact met voorbije ikken,

van wie hij de ervaring kan gebruiken

om makkelijk in andere karakters te duiken.

 

Deze oude ervaringen van lang geleden

zijn werkmateriaal voor in het heden.

En ieder mens kan erop vertrouwen: 

'er zit veel verborgen in je hebben en houwen!’

 

Net als in dat van John,

voor dit verhaal mijn inspiratiebron:

een deskundige op velerlei gebied,

wat je aan 's mens buitenkant niet altijd ziet!