Fluisterverhalen             

september 2019  Hellend vlak ….??

Op een mooie zondagochtend kwam ik met de honden terug van een boswandeling en parkeerde de auto op het terrein achter mijn huis. Ik liet de viervoeters eruit springen...

 

maar deed waarschijnlijk het achterportier iets te enthousiast open, want het voelde alsof er iets geraakt werd.

En ja hoor, toen ik even goed keek zag ik het: op de rode auto die naast mij stond was een blauw vlekje te zien. Ik probeerde het weg te poetsen, maar dat lukte niet en mijn eerste gedachte was: ‘getverderrie, daar komt natuurlijk een hoop gezeur van en daar heb ik helemaal geen zin in!’ Dus sommeerde ik de honden om weer in te stappen, waarna ik de auto razendsnel op de parkeerplaats vóór mijn huis gezet heb: probleem opgelost, mijn naam is haas!

Maar nee, zo werkt dat natuurlijk niet, want eenmaal binnen werd ik zo onrustig dat ik dacht: ‘ mijn kop in het zand steken zal dus niet de beste oplossing zijn.’

Heb nog wel even hardgrondig gemopperd van: ‘stompzinnige heilige koe met een hoop gezeik en gedoe’.

Maar misschien snap je het al: ik ben weer in de auto gesprongen en heb hem precies naast de rode auto op de plaats delict teruggezet.

Inmiddels was ik weer rustig geworden en toen ik uitstapte voelde ik dat ik de situatie rustig op zijn beloop kon laten en dat deze zich dan vanzelf wel zou oplossen.

Overal aanbellen om te vragen van wie die rode auto was of een briefje onder de ruitenwisser doen was niet nodig.

Dus geen vuiltje meer aan de lucht en ik kon het gebeuren ook loslaten totdat ik een tijdje later met mijn dochter op stap ging naar de Intratuin. Daar hadden ze pens staafjes in de aanbieding die wij vanwege de stank maar even onderop het winkelwagentje legden om eenmaal terug bij ’t blauwe autootje erachter te komen dat wij deze aankoop niet hadden afgerekend.

Wij vonden dat beiden meer een meevaller dan een probleem en ook de honden zouden er vast niet mee zitten!

Nu is de kans dat ik persoonlijk het criminele pad in ga slaan niet zo groot, maar het bijzondere was wel dat het iets in me aanraakte, waardoor ik opeens heel helder voor me zag hoe zoiets als hellend vlak kan werken in de mens. Hoe makkelijk iemand door het denken en de gedragingen die daarin meegaan het dievenpad op zou kunnen gaan. Het voelde zo werkelijk en reëel dat ik dit ‘in een vorig leven’ vast zelf heb meegemaakt en ik was blij dat deze ervaring even omhoog popte, want hoe meer een mens ‘weet’ hoe minder hij oordeelt en hoe breder zijn kijk wordt.

Nadat ik mijn dochter had afgezet moest ik opeens weer denken aan het blauwe vlekje op de rode auto, waarover ik al wekenlang niets gehoord, zou ik daar dan toch nog iets mee moeten misschien? Zo peinzend reed ik huiswaarts en wat schetst mijn verbazing: op de bewuste parkeerplaats achter mijn huis, stapt er precies op dat moment een mevrouw in die rode auto. Zonder na te denken grijp ik meteen mijn kans en klop op haar raampje. Het was inderdaad een van de bewoners van dat woonerf en ik vertelde haar dat mijn auto de hare even aangeraakt had en een blauw vlekje had achterlaten. Mevrouw stapt uit, bekijkt het plekje en zegt: ‘oh heel attent dat je het even zegt, maar dat poetsen we er wel af hoor!’

Dat ik de indruk had dat er misschien ook nog een deukje onder zat heb ik maar niet gezegd, mevrouw leek bijdehand genoeg om daar zelf achter te komen. En al te goed is buurmans gek…of zou mijn verleden hierin toch nog een beetje opspelen??

Of haar poetsdoekje wèl succesvol zal zijn? Wie zal het zeggen, maar gelukkig is niet iedereen dus zo’n pietje secuur met zijn auto en dat vond ik wel heerlijk!!

Niks hellend vlak dus , maar wat ik ook heel duidelijk voelde was dat geen enkele situatie hetzelfde is en dat je alleen in rust precies weet welke aanpak er op dat moment werkelijk nodig is!!