Fluisterverhalen             
Gedichtenpagina

 

Opnieuw geboren

 

Het pasgeboren kind dat harten verovert

en zelfs op stugge gezichten een glimlachje tovert,

is niet een onbeschreven blad, zoals vaak wordt verwacht,

maar heeft de lessen van zijn wezen meegebracht.

Alleen het denken is nog leeg en daarom reageert het kind heel puur,

vanuit zijn kabouter:  het symbool  van de eigen natuur.

De deur naar de Wereld van de Wijsheid staat nog wagenwijd open

en niet door denkpatronen gehinderd,

kan het kind er vrij naar binnen lopen.

 

Het kent de illusie van het aardse bestaan nog niet

en stelt zich geen vragen bij wat het met zijn innerlijke ogen ziet.

Dan langzamerhand wordt zijn denken gevuld met waarden en normen,

want vele regels en geboden zullen de mens kneden en vormen.

En in deze maatschappij, zo competitief en prestatiegericht,

past het kind zich aan en verdwijnt de herinnering uit zicht.

 

Maar:

 

dat kaboutertje Weet van de kleuren: het symbool van de regenboog,

want het bewustzijn klimt langs steeds fijner wordende trillingen omhoog.

Dit is de weg van het ervaren, het pad dat ieder mensenkind moet gaan,

in een zich opnieuw herinneren, want zo alleen kan er uitbreiding ontstaan.
 

 

 

Al Wat  Is

 

Al Wat er Is kent ontelbaar veel facetten

is opgebouwd uit Geestelijke wetten

en ook jij bent daarvan onderdeel

als puzzelstukje in het Grote Geheel

 

Al Wat er Is wil worden ervaren

maar kan zich slechts openbaren

naar gelang jouw bewustzijn reikt

en in hoeverre jij al begrijpt

 

Al Wat er Is bestaat uit mogelijkheden

om nieuwe werelden te betreden

en als je pad steeds verder gaat

besef je dat de waarheid niet bestaat

 

Al Wat er Is wil worden gekend

wil weten wie jij werkelijk bent

en zolang jij niet weet van Al wat Is

ervaart het Grote Geheel een gemis

 

Al Wat er Is woont in droom en in wens

vraagt een levenslange zoektocht van de mens

maar hoe groot de vreugde en hoe licht de last

wanneer het puzzelstukje uiteindelijk past..!

 

 

Oma Wiep

 

Ze wilde haar bed voor het raam

en als oma dat wilde, dan werd dat gedaan.

Zonder enig gemopper of gemiep,

deed je dat graag voor de oude Wiep..!

 

Want op dat plekje voor het raam,

kon oma iedereen langs zien gaan.

Van de kinderen genoot ze het meest

en als ze even zwaaiden was het feest..!

 

Toen kreeg iemand plotsklaps een idee

en brachten ze tekeningen voor haar mee.

Zo kende ze alle kinderen bij naam,

tijdens haar laatste dagen voor dat raam..!

 

Ze deden ze door de bus in een grote envelop

en de dochter van oma Wiep die hing ze dan op.

De kamer werd omgetoverd tot een prachtig atelier,

nou… vind je dat geen geweldig idee..?

 

Oma Wiep haar zonen,

vonden het leuk om de kinderen te belonen.

Ze zetten elke dag een schaaltje met snoep

zomaar buiten op de stoep..!

 

Toen was het oma’s tijd om op reis te gaan

en stond haar bed niet langer voor het raam.

Maar haar laatste dagen waren een feest

voor Wiep en iedereen die is langs geweest..!

 

Mijn lieve mens…

 

Al wat er vroeger is gezegd

zo pijnlijk en zo onterecht

heeft nu geen recht meer van bestaan,

het is vervlogen en voorbijgegaan...

Want als je je verbindt met wie je werk’ lijk bent,

dan staat daar een mens met heel veel talent,

maar het vraagt een loslaten van, een kiezen voor:

het is de weg van ieder mens, alleen zó kan hij door...

 

 
 

Afscheid

 

Vaarwel

mijn lief

mijn maatje.

Geen zorg

geen pijn

mijn lief,

ik laat je…

 

 
 

 Een helpende hand…

 

Wanneer paniek mij overmant,

ervaar ik toch steeds die helpende hand.

En lijkt het net

alsof deze mij even buiten de situatie zet…

 

Zodat ik de chaos durf laten gebeuren,

zonder deze met gedachten in te kleuren.

En angst mij niet het uitzicht ontneemt

of mij totaal van mijzelf vervreemdt...

 

Dan kijk ik van een afstandje toe,

want ik ben het strijden zo moe.

En met één been erin en het ander erbuiten,

gloort er nieuw licht door mijn beslagen ruiten.
 
 

 

 

Het beloofde land

 

Ik zag tussen hemel en aarde,

in een heel fijn trillingengebied,

beelden met een symbolische waarde,

maar vaste vormen zag ik er niet.

 

En in dit land,

op de vloedlijn tussen zee en strand

waar status, geld en macht waren afgelegd

en de één niet leed om wat de ander had gezegd,

werden verschillen met vreugde begroet

omdat ze iets toevoegden aan de kleurrijke stoet.

 

Men was er niet heilig, oogde zelfs niet sereen,

maar niemand had last van de drukte om zich heen.

Aangeleerde kennis was daar vergeten

in een fierheid van: “Ik hoef niets meer te weten!”

Het was er niet gisteren, niet morgen, alleen vandaag

en antwoorden borrelden al op vóór het ontstaan van de vraag.

 

 Een wereld als een belofte, het land van de regenboog,

waar wezenstrillingen zich manifesteren

voor het geestesoog

van een ieder die zijn lessen wil leren.

 

Dit stukje hemel op aarde

vol symbolische waarde,

‘het Beloofde Land’

is een heel fijn trillingengebied

waar je de beelden van je wezen ziet.

 

 

 

 

 Verwantschap

 

  In een droom vanuit een lichtblauwe sfeer,

opende jij een deur, heel even was je er weer.

Je kwam me vertellen over je volgende tocht,

dat er een nieuw jasje voor je was uitgezocht.

Toen loste je gestalte op en verdween uit het zicht,

de deur in de witte nevel ging langzaam achter je dicht.

 

Maar heel even was je er weer,

heel even weer samen in deze lichtblauwe sfeer.

 Er is een verwantschap die altijd blijft bestaan,

een zilveren contact, dat door dimensies heen kan gaan.

 

 

 
 
 
 
 
Klik op een van de madeliefjes hieronder
voor meer titels....