Fluisterverhalen             
Gedichtenpagina

 

Kwaliteit…

 

Het wil niet zeggen dat een menselijke kwaliteit

de weg naar een groter bewustzijn voorbereid.

Soms wordt het tegengestelde van de mens gevraagd,

ook al lijkt dit misschien onzinnig en al te gewaagd.

 

Want neem nou de een die graag alles wil beredeneren,

waar een ander misschien van gaat haperen en stagneren.

Of dat de ene mens steviger op zijn benen wil leren staan,

terwijl de ander meer moet laten afglijden en laten gaan.

 

Het onderweg gaan naar wie je werkelijk bent,

is een sprong in het diepe, een loslaten wat je kent.

En zolang de proef niet op de som wordt genomen,

zal een mens steeds hetzelfde blijven tegenkomen.

 

Maar als die rode draad uiteindelijk is begrepen,

ontstaat er een open contact met het Weten.

En kan de wàre kwaliteit, in het wezen ingebed,

in al haar glorie in het volle licht worden gezet.
 

 

 

Zijn

 

 Zijn gaat over wie ik ben

en in hoeverre ik mezelf al ken.

 Zijn gaat niet over status of CV

Nee dat alles telt niet mee.

Want Zijn gaat niet over presteren,

maar over ervaringen en durven leren.

 

Zijn gaat over ‘niet alles te hoeven weten’

en niet over doelen vaak zo hoog gegrepen.

Niet over mijn ik in ’t zonnetje te zetten,

maar over simpelweg te gaan ontdekken:

Waar loop ik steeds opnieuw tegenaan?

En… zou ik er anders mee om kunnen gaan?

 

Ook al zie ik er tip top uit of heb ik veel pit,

Mijn Zijn herbergt wat er diep van binnen zit.

Want hier huisvest de sfeer van waaruit ik leef,

de groei en het bewustzijn waar ik naar streef.

In deze trilling die de kleur van mijn bril bepaalt,

 woont het naakte Zijn dat niet naar opsmuk taalt.
 

 

Ken je mij?

 

Terwijl elk mens op zoek is naar mij,

bèn Ik niet ver, maar oh zo dichtbij.

 

Want:

Ik ben ’t stemmetje dat fluistert in je oor

en piep soms nèt tussen je gedachten door,

met een prachtig plan of een verrassend idee,

immers, ik ben er altijd, ik kijk met je mee.

 

 Wanneer jij je uit en je meent ’t oprecht,

ben ik te horen in de woorden die jij zegt.

Je kunt mij ervaren in het onbevangen spel,

maar niet in goed, beter, best of supersnel.

 

Ik sta buiten agenda’s, buiten de tijd,

als dat jouw houvast is, dan ben je me kwijt.

Ik taal niet naar aanzien of naar macht,

ik ben jouw ontvankelijkheid, ik ben je kracht.

 

Ik ben niet te vinden in een zalvend woord,

nee, mijn wijsheid blijft vaak ongehoord.

Ik ben goed noch slecht, arm noch rijk,

en kan putten uit een onmetelijke kijk.

 

Men zoekt mij vaak in grootse zaken,

maar ik ben in de kleine dingen die je raken.

Zo ben ik niet ver, maar heel dichtbij,

want ik Weet van jou en jij bent mij.

 

Ik zie jouw naaktheid en ken jouw pijn,

ik ben de bron die ontspringt in je diepste Zijn.

Ken je mij? Dan ben jij nooit meer alleen,

immers, jij en ik zijn samen EEN.

 

Jij weet van mij als jij jezelf herkent,

want ben ik niet wie jij wèrkelijk bent..?

Jouw grote ik, jouw goede herder?

Ken je mij? Dan reizen we samen verder.

 

Ken je mij?

De weg, de waarheid in je leven?

 

Proef, ervaar,

word mij gewaar

want

 het aards bestaan duurt maar zo even…
 

 

 

Een Koning is geboren, een ware Vorst…

 

Bevangen

door een groot verlangen,

is Jezus weer op reis gegaan

naar een volgend aards bestaan.

En vanuit de Zilveren Zee

bracht hij een schat aan ervaring mee…

 

Toen de fluisterstem hem in zijn dromen,

vertelde

waarom hij hier naar toe was gekomen,

ging hij zijn eerste stappen zetten

om ingewijd te worden in de Geestelijke Wetten.

En ook al duurde zijn aardse tijd maar even:

Jezus werd de Weg, de Waarheid en het Leven…

 

Wetend dat het Witte Licht hem zou begeleiden

 durfde hij zijn vleugels uit te spreiden

 en zich in een pelgrimskleed te hullen

om zijn Taak te gaan vervullen:

Koning worden over de stof: een ware Vorst,

zoals uiteindelijk een ieder die naar Wijsheid dorst…

 

Immers:

 

Het Licht dat wordt geboren in de Midwinternacht,

is de ontdekking van uw innerlijke Kracht!

Het symboliseert een nieuw begin, een Groots avontuur,

dat niet alleen plaatsvindt met kerst,

welnee…, het gebeurt op elk moment en ieder uur…

 

Want:

 

Dit kind woont in ons binnenste, woont in ons allemaal

en dàt is de betekenis van het Kerstverhaal…!
 

 

 

Ontvankelijkheid

 

Kijk eens naar het heel kleine kind,

dat zijn eerste ervaring in het lichaam heel belemmerend vindt.

Want komt het niet net uit een wereld vandaan,

waarin het vrij was om overal naar toe te gaan?

 

Dan even later, als het kind het lichaam wat beter kent,

verdwijnt deze ervaring en raakt het aan de beperking gewend.

Maar de herinnering is nog niet vergeten

en diep in zichzelf is er een veilig Weten,

dat er altijd contact is en dat het in zijn dromen

op reis kan gaan om weer even thuis te komen.

 

Maar met het verstrijken van de tijd,

raakt de mens ook deze ontvankelijkheid kwijt.

Het oorspronkelijk-Zijn wordt donkerder van kleur,

de schemering valt en sluit de deur.

 

De mens gaat zich met het lichaam identificeren

en moet opnieuw met vallen en opstaan leren,

wat hij als heel klein kind al heeft gevoeld :

dat het lichaam alleen als jasje is bedoeld.

 

 

 

Opnieuw geboren

 

Het pasgeboren kind dat harten verovert

en zelfs op stugge gezichten een glimlachje tovert,

is niet een onbeschreven blad, zoals vaak wordt verwacht,

maar heeft de lessen van zijn wezen meegebracht.

Alleen het denken is nog leeg en daarom reageert het kind heel puur,

vanuit zijn kabouter:  het symbool  van de eigen natuur.

De deur naar de Wereld van de Wijsheid staat nog wagenwijd open

en niet door denkpatronen gehinderd,

kan het kind er vrij naar binnen lopen.

 

Het kent de illusie van het aardse bestaan nog niet

en stelt zich geen vragen bij wat het met zijn innerlijke ogen ziet.

Dan langzamerhand wordt zijn denken gevuld met waarden en normen,

want vele regels en geboden zullen de mens kneden en vormen.

En in deze maatschappij, zo competitief en prestatiegericht,

past het kind zich aan en verdwijnt de herinnering uit zicht.

 

Maar:

 

dat kaboutertje Weet van de kleuren: het symbool van de regenboog,

want het bewustzijn klimt langs steeds fijner wordende trillingen omhoog.

Dit is de weg van het ervaren, het pad dat ieder mensenkind moet gaan,

in een zich opnieuw herinneren, want zo alleen kan er uitbreiding ontstaan.
 

 

 

Al Wat  Is

 

Al Wat er Is kent ontelbaar veel facetten

is opgebouwd uit Geestelijke wetten

en ook jij bent daarvan onderdeel

als puzzelstukje in het Grote Geheel

 

Al Wat er Is wil worden ervaren

maar kan zich slechts openbaren

naar gelang jouw bewustzijn reikt

en in hoeverre jij al begrijpt

 

Al Wat er Is bestaat uit mogelijkheden

om nieuwe werelden te betreden

en als je pad steeds verder gaat

besef je dat de waarheid niet bestaat

 

Al Wat er Is wil worden gekend

wil weten wie jij werkelijk bent

en zolang jij niet weet van Al wat Is

ervaart het Grote Geheel een gemis

 

Al Wat er Is woont in droom en in wens

vraagt een levenslange zoektocht van de mens

maar hoe groot de vreugde en hoe licht de last

wanneer het puzzelstukje uiteindelijk past..!

 

 

Oma Wiep

 

Ze wilde haar bed voor het raam

en als oma dat wilde, dan werd dat gedaan.

Zonder enig gemopper of gemiep,

deed je dat graag voor de oude Wiep..!

 

Want op dat plekje voor het raam,

kon oma iedereen langs zien gaan.

Van de kinderen genoot ze het meest

en als ze even zwaaiden was het feest..!

 

Toen kreeg iemand plotsklaps een idee

en brachten ze tekeningen voor haar mee.

Zo kende ze alle kinderen bij naam,

tijdens haar laatste dagen voor dat raam..!

 

Ze deden ze door de bus in een grote envelop

en de dochter van oma Wiep die hing ze dan op.

De kamer werd omgetoverd tot een prachtig atelier,

nou… vind je dat geen geweldig idee..?

 

Oma Wiep haar zonen,

vonden het leuk om de kinderen te belonen.

Ze zetten elke dag een schaaltje met snoep

zomaar buiten op de stoep..!

 

Toen was het oma’s tijd om op reis te gaan

en stond haar bed niet langer voor het raam.

Maar haar laatste dagen waren een feest

voor Wiep en iedereen die is langs geweest..!

 

Mijn lieve mens…

 

Al wat er vroeger is gezegd

zo pijnlijk en zo onterecht

heeft nu geen recht meer van bestaan,

het is vervlogen en voorbijgegaan...

Want als je je verbindt met wie je werk’ lijk bent,

dan staat daar een mens met heel veel talent,

maar het vraagt een loslaten van, een kiezen voor:

het is de weg van ieder mens, alleen zó kan hij door...

 

 
 

Afscheid

 

Vaarwel

mijn lief

mijn maatje.

Geen zorg

geen pijn

mijn lief,

ik laat je…

 

 
 

 Een helpende hand…

 

Wanneer paniek mij overmant,

ervaar ik toch steeds die helpende hand.

En lijkt het net

alsof deze mij even buiten de situatie zet…

 

Zodat ik de chaos durf laten gebeuren,

zonder deze met gedachten in te kleuren.

En angst mij niet het uitzicht ontneemt

of mij totaal van mijzelf vervreemdt...

 

Dan kijk ik van een afstandje toe,

want ik ben het strijden zo moe.

En met één been erin en het ander erbuiten,

gloort er nieuw licht door mijn beslagen ruiten.
 
 

 

 

Het beloofde land

 

Ik zag tussen hemel en aarde,

in een heel fijn trillingengebied,

beelden met een symbolische waarde,

maar vaste vormen zag ik er niet.

 

En in dit land,

op de vloedlijn tussen zee en strand

waar status, geld en macht waren afgelegd

en de één niet leed om wat de ander had gezegd,

werden verschillen met vreugde begroet

omdat ze iets toevoegden aan de kleurrijke stoet.

 

Men was er niet heilig, oogde zelfs niet sereen,

maar niemand had last van de drukte om zich heen.

Aangeleerde kennis was daar vergeten

in een fierheid van: “Ik hoef niets meer te weten!”

Het was er niet gisteren, niet morgen, alleen vandaag

en antwoorden borrelden al op vóór het ontstaan van de vraag.

 

 Een wereld als een belofte, het land van de regenboog,

waar wezenstrillingen zich manifesteren

voor het geestesoog

van een ieder die zijn lessen wil leren.

 

Dit stukje hemel op aarde

vol symbolische waarde,

‘het Beloofde Land’

is een heel fijn trillingengebied

waar je de beelden van je wezen ziet.

 

 

 

 

 Verwantschap

 

  In een droom vanuit een lichtblauwe sfeer,

opende jij een deur, heel even was je er weer.

Je kwam me vertellen over je volgende tocht,

dat er een nieuw jasje voor je was uitgezocht.

Toen loste je gestalte op en verdween uit het zicht,

de deur in de witte nevel ging langzaam achter je dicht.

 

Maar heel even was je er weer,

heel even weer samen in deze lichtblauwe sfeer.

 Er is een verwantschap die altijd blijft bestaan,

een zilveren contact, dat door dimensies heen kan gaan.

 

 

 
 
 
 
 
Klik op een van de madeliefjes hieronder
voor meer titels....