Fluisterverhalen             

Dekaberen deel 1

Het lijkt wel een werkwoord bovenstaande titel vind je niet?

Ik dekaber, jij dekabert, wij hebben gedekaberd of misschien wel gedekabert..??

Soms kun je iets heel anders lezen dan hoe het bedoeld is en dit doet me even denken aan een voorvalletje van een aantal jaren geleden. Ik kom met de hondjes uit het bos terug en zie dat er op mijn parkeerplek een bestelbusje staat. Dus ik mopperend ergens verderop geparkeerd en terwijl ik naar huis loop spel ik wat er op dat busje staat. Bere genen lees ik: genen van beren dus en vraag me hardop af wat ze daar in vredesnaam mee moeten en waarom daar zo’n grote bus voor nodig is??

Hoor ik mijn overbuurvrouw, die in de tuin aan het werken is en mijn overpeinzing hoort, roepen: “Nou ja Anne…, doe niet zo idioot!!” Pas dan zie ik dat het niets met beren te maken heeft, maar met regen die er dan niet is welteverstaan…

Soms vraag ik me weleens af of er iets mis is met mij en of die dingen dan alleen mij overkomen? Want een soortgelijke reactie kreeg ik ook toen ik eens in de koffiepauze van de Franse les verzuchtte dat mijn was roze was geworden door een verdwaalde rode sok. In mijn naïviteit dacht ik dat dit mijn cursisten toch ook zou kunnen gebeuren…., MAAR NIETS BLEEK MINDER WAAR en daar was ik op mijn beurt dan weer heel erg verbaasd over.

Dus toen in de bieb, waar ik een tijdje als vrijwilliger meedraaide, het volgende geschiedde wist ik het zeker: dit soort acties overkomt anderen niet!!

Wat was namelijk het geval; er was een grote vergadering bezig en aan het eind zouden de bezoekers op hapjes worden getrakteerd. Het is best zwaar werk in de bieb en omdat mijn linkerarm daar behoorlijk tegen in protest ging, ( daarom moest ik er helaas ook mee stoppen ) mocht ik de wat lichtere klusjes doen zoals bij de traiteur de prachtig opgemaakte schalen ophalen. Is achteraf als je alles in ogenschouw neemt nog een wonder natuurlijk dat deze bij mij achter op de fiets heelhuids zijn gearriveerd…. Maar goed,  de stagiaire en ik hadden samen alle werkzaamheden afgerond en mochten alvorens huiswaarts te gaan ook van de hapjes proeven, wat ons erg aanlokte zo tegen etenstijd.
Dus ik de schaal die er het mooist uitzag tevoorschijn gehaald, het plastic folie er voorzichtig afgepeuterd en een delicatesse voor de stagiaire uitgezocht. Nu wil echter het feit dat mijn multifocale bril in de bieb niet voldeed, ik kon er niet ver genoeg mee naar beneden kijken, waardoor het nodig was ook mijn leesbril te gebruiken die daarom aan een touwtje om mijn nek hing:

…Terwijl ik mij omdraai om het heerlijke hapje aan de stagiaire te overhandigen blijft het pootje van de hangbril achter het cellofaan steken en heus het is werkelijk waar: de hele schaal met hapjes kiepert om en alles komt op de keukenvloer terecht….

Niet te geloven toch, de stagiaire piest er bijna van in haar broek en ik kan alleen maar uitbrengen: “dit is niet echt, dit gebeurt alleen maar in flauwe films….!”

Dan keert mijn tegenwoordigheid van geest terug: ik begin verwoed te rapen, wat er niet al te gehavend uitziet leg ik op de schaal terug, cellofaantje er weer overheen, maar het geheel oogt wel een stuk minder fraai dan voor die tijd.

Terwijl de stagiaire, die ondertussen van haar appelflauwte is bekomen, zich afvraagt hoe we dit moeten gaan opbiechten, komt de dienstdoende medewerkster net binnen, ziet ons daar verhit staan en trekt meteen de juiste conclusie. Kordaat als ze is, besluit ze gewoon vrolijk met de schalen rond te gaan alsof er niets is gebeurd.

Als wij tot slot nog een misvormd hapje naar binnen werken moeten we daarbij wel de conclusie trekken dat de lekkernijen na de valpartij met een extra ingrediënt zijn uitgebreid en het is waarschijnlijk niet moeilijk te raden wat dit is: het knerpt tussen je tanden...

Maar ondertussen ben ik zover van mijn titel afgedwaald dat ik maar een deel 2 aan Dekaberen ga wijden. Wel wil ik alvast een tipje van de sluier oplichten en vertellen dat het me een beetje doet denken aan het werkwoord: inbakeren…

Terwijl Dekaberen natuurlijk helemaal geen werkwoord is, maar een samenvoeging,

maar daarover de volgende keer dus meer...