Fluisterverhalen             
januari 2019    De genuanceerdheid der dingen
Ik heb het nooit begrepen: zodra de eerste sneeuwvlok naar beneden is gedwarreld staat de mens in Nederland al met zijn bezem klaar. Nou ja.. om de titel eer aan te doen...
 
moet ik natuurlijk zeggen: ‘staan er velen klaar’, want niet iedereen is zo overtuigd bezemvast.

Met muts op en das om in de startblokken om het eigen stoepje schoon te vegen, niet te verwarren natuurlijk met: ‘je straatje schoon vegen’ of ‘stoepnijd’, want ik wil het hier niet hebben over de onderliggende motivatie van het fenomeen ‘bezemkoorts’ , maar alleen over de gevolgen ervan.

Iets is duidelijk nooit helemaal fout of helemaal goed, ook niet compleet gestoord of hallelujageweldig, noch superstom, nerdslim of noem maar op.

Er zitten altijd meerdere kanten aan een actie, een besluit of een gegeven en daar moet je door ervaring achter komen, tenminste ik wel…

Zo heb ik bijvoorbeeld vele jaren lang bij sneeuwval enorm gefoeterd op de stoepjesvegers; als ik ze zag bezemen kon ik ze wel aan hun das opknopen, want ze veegden keurig in het verlengde van hun eigen straatje ook een stuk van het trottoir mee. Dit laatste schijnt in sommige gemeenten zelfs verplicht te zijn!

En….. daarmee begon de ellende voor de hondenuitlater: in deze vervlogen jaren viel er steeds plaksneeuw, hetgeen betekende dat de mens met het schonestoepsyndroom zijn straatje nooit helemaal schoon kreeg. Er bleven hele stukken plat geveegde sneeuw liggen die dan meteen bevroren, waardoor grote gedeelten van het trottoir spiegelglad en levensgevaarlijk werden. Sommigen strooiden zout op die stoep en dat strooizout ging dan heerlijk tussen de tenen van de hondenvoetjes zitten waardoor de honden een flinke uitslag en hevige jeuk opliepen. Kan je wat aan doen, weet ik, want ik heb ook zo’n antipekel- en zoutspray in huis.

Maar toch…., het nut van deze acties ontging mij volledig, het loopt in ruwe sneeuw toch ook voor de oudere mens een stuk makkelijker?? Ik zie dat ook anderen er altijd voor kiezen om niet het geveegde paadje, maar juist het stukje ernaast te belopen om meer grip te hebben. In mijn ogen waren de bezemfanaten dus volslagen krankjorum bezig.

Nu zou mijn tegenzin in het meedoen met de bezemkoorts nog enigszins verklaard kunnen worden door een vroegere buurvrouw van mij die elke winter een veegschema voor sneeuwval had klaarliggen. Wij bewoonden elk een hoekhuis en het schema bevatte een rouleerplan voor het tussenliggende straatje. Volgens mij sneeuwde het toen vaker en langer dan nu, ( ik hoorde toevallig Peter Kuipers Munniken dit bevestigen in zijn weerpraatje) de buurvrouw had gelukkig zichzelf rond 8 uur ’s ochtends ingeroosterd en mij om 11 uur, zij om 2 uur en ik moest weer om 5 uur aan de bezem. Buurvrouw, die veel van mijn moeder weg had, hield mij nauwlettend in de gaten en als ik ook maar een paar minuutjes te laat aantrad ging de telefoon: ‘waar blijf je nou, straks krijg je het niet meer schoon’!

Maar dat is even tussendoor, want ik wil natuurlijk terug naar mijn bovengenoemde stelling dat iets nooit volstrekt idioot, onzinnig of fantastisch zou zijn, maar dat je gaandeweg leert om het allemaal wat genuanceerder te bekijken. Zo ook deze bezemkoorts of stoepfobie. Want dit jaar viel er dus sinds lange tijd zomaar een heel pak droge sneeuw uit de lucht en tot mijn grote verbazing kregen de ijverige vegers hun stoepje tot op het laatste vlokje helemaal sneeuwvrij en er kwam geen zout aan te pas!!

Niet te geloven…..!!

En eerlijk is eerlijk: dit jaar kies ik met de honden juist die routes met de schoongeveegde stoepjes uit en loop ik genietend over stukjes trottoir zonder sneeuw. Na al die jaren waarin de veegkoorts de begaanbaarheid van de stoepjes alleen maar verslechterde, is dit verschijnsel anno 2019 helemaal ten goede gekeerd en in plaats van de aandrang om mensen op te knopen heb ik nu de neiging om ze eens vriendelijk toe te knikken.

Wat een genuanceerde kijk al niet te weeg kan brengen…