Fluisterverhalen             

mei 2020    De CLEANER

 

De start in het nieuwe huisje was nogal à l’improviste…

 

Zo was de keuken bijvoorbeeld zeer minimaal uitgerust: een aluminium wafeltjesaanrechtblad uit het jaar nul met zowel eronder als erboven 3 kastjes en verder helemaal niks!

Geen afzuigkap, geen kooktoestel, geen koelkast en omdat ik in mijn vorige woning een complete inbouwkeuken had ( dat werd toen allemaal nog door de woningbouw gedaan) moest ik alles opnieuw aanschaffen. Maar met de schuur als koelkast, de magnetron en een elektrische hapjespan geleend van een vriendin, wist ik mij wel even te redden en kon ik rustig uitpuzzelen wat ik waar wilde hebben.

Het voordeel van even afzien is altijd het later dubbel genieten van al het

luxe dat je leven weer binnen wandelt. Zo heerlijk om een koelkast te hebben en niet voor alles de ijskoude schuur in te hoeven duiken en dan die afzuigkap, wat een prachtige blikvanger, maar het weer kunnen koken heeft nog zo’n 3 maanden geduurd. Dat was op zich echt geen probleem hoor, want ik leerde eieren koken in de waterkoker en dat ging perfect!

Nee, het probleem zat hem in het aanrecht, het wafeltjesaanrechtblad dat mij totaal niet aanstond. In de eerste fase dat ik er woonde kwam er zeer regelmatig een mannetje langs voor een karweitje dat de woningbouwstichting voor haar rekening nam. De glazenzetter voor nieuw glas in het keukenraam en de achterdeur, de schilder om deze twee netjes in de verf te zetten, de timmerman voor een lekkage,

de monteur om nieuwe een elektriciteits- en gasmeter te plaatsen, Ziggo omdat het internet niet goed werkte en uiteindelijk, daar zullen we hem hebben: de cleaner!!!

Zoals ik in het vorige blog al vertelde had ik het aanrechtblad niet goed bekeken, ik had alleen vermeld dat ik het foeilelijk vond, maar niet gezien dat het ook erg vies was, er leek wel van allerlei chemisch spul te zijn ingebrand. Dus ik gevraagd of de opzichter opnieuw langs wilde komen, want ze konden mij toch niet met zo’n onooglijk en smerig aanrecht opzadelen, terwijl ik ook nog eens 8 euro huur meer betaalde dan in het vorige huis!! Maar ik kon foeteren wat ik wilde, meneer zei dat er een heel team schoonmakers aan het werk was geweest na de ontruiming en hij bleef erbij dat het een prima aanrechtblad was en absoluut de moeite waard om de cleaner er nogmaals op te zetten. Mòcht het dan nóg niet schoon worden dan kon ik een nieuw aanrechtblad uitzoeken. Dus ‘fingers crossed’, dacht ik en wenste hoopvol: ‘dat het maar niet moge lukken en dan wil ik hem meteen een stuk langer, daar betaal ik dan wel een eurootje meer voor in de maand.’

En na de reeks reeds genoemde mannetjes kwam dus het allerlaatste mannetje: de cleaner!

Klein van stuk, maar groot in enthousiasme ging hij gewapend met een kar vol chemisch stinkspul ontzettend hard zijn best doen in mijn keuken. ‘Ik zal er alles aan doen om het schoon te krijgen, mevrouw’, verzekerde hij mij. Het mannetje boende als een gek zodat de vonken eraf vlogen, het stonk verschrikkelijk en ik begon zo langzaamaan de moed op een nieuw blad te verliezen.

Na een half uur kwam het mannetje helemaal bezweet de keuken uit, nodigde mij triomfantelijk uit om een kijkje te komen nemen en liet mij tot mijn grote teleurstelling een glimmend schoon wafeltjesaanrecht zien.

‘Zo heerlijk’ , zei hij: ‘dat al mijn werk niet voor niks is geweest!’

En hij was zo blij dat hij de kastjes ook nog even voor me gecleaned heeft, maar zo ging een nieuw blad dus wel mijn neus voorbij. Een kwartier nadat hij tevreden en bijna dansend van plezier de deur uit was en ik nog na zat te sippen ging de telefoon:

‘ja hallo, hier de opzichter, ik hoorde dat het gelukt is met het blad hè, wat superfijn voor je….!’

Nou ja, niet te geloven toch, ik kon die man wel een schop geven…

Hij had namelijk daarvoor al tegen me gezegd dat een zelf aangeschaft aanrechtblad alleen maar door de aannemer van de woningbouw geplaatst mocht worden en toen ik informeerde bij dit bedrijf kreeg ik te horen: ‘Maar mevrouw, dat is niet te betalen als wij dat komen doen!’

Dus toen heb ik Appie maar eens lief aangekeken en hebben we toch maar op eigen houtje en op eigen risico een prachtig zwart gemarmerd verlengd blad geplaatst met extra kastjes eronder en daar ben ik nog elke dag heel blij mee.

En het aluminium wafeltjesblad??

Daar had ik een fotootje van gemaakt en was de Kringloop op haar beurt weer heel content mee:

‘tjonge, jonge, wat handig voor in een schuur of zo’, ze kwamen het direct ophalen en binnen een week was het al verkocht!!