Fluisterverhalen             
december 2017 Bokkenpruik of blije kop…?
‘Code oranje voor sneeuw en gladheid’ had de Bilt afgegeven en ja dan weet je het wel: glibberen, glijden, koude vingers en wintertenen…

Nu is het een vreemde speling van het lot dat juist met dit winterse weer honden extra energie blijken te hebben, waardoor je er dus, zin of geen zin, flink met ze op uit moet.

Er wordt een stuk enthousiaster gesnuffeld ( misschien dat de vorst of de sneeuw de geuren versterkt..??) er wordt harder gerend, wilder gespeeld, minder goed geluisterd en ja, die energie moeten ze wel kwijt natuurlijk.

Dus zoals het een goede baas betaamt heb ik me vanmorgen dik ingepakt:

muts op, das om, handschoenen aan en de honden aangelijnd. Mijn schoenen ( je kent ze misschien wel van de 4 misstappen) bevallen nog steeds goed en zijn gelukkig water-, blubber- en smurriedicht. Vol goede moed stiefelen we over het gladde half bevroren woonerf dat bij elke weloverwogen stap die ik zet, kraakt alsof er een reus een cracker aan het eten is. De handschoenen zijn wel wat problematisch vind ik, want er zijn veldjes en paden waar de honden los kunnen

( mogen is nergens aan de orde…) en dat betekent een aan-en afgelijn van jewelste, hetgeen niet lukt met dikke wanten aan. Daarom begin ik mijn uitje met dunne vingerhandschoenen, steek de thermowanten in mijn jaszakken en als de beestjes los rennen doe ik deze over de dunnetjes heen. Helaas kom ik erachter dat mijn equipment voor de honden niet erg handig is voor dit seizoen, want ik heb speciaal riemen met kleine sluitingen gekocht, omdat deze zo lekker lichtgewicht zijn, maar in de vochtige kou gaan ze erg stroef open en moeten ook de vingerhandschoenen hiervoor uit.

Tot overmaat van ramp poept Boef bij iemand vlak voor de deur en moet dat in een zakje geschoven worden, maar het zakje plakt en gaat heel moeizaam open. Ik moet hier even bij opmerken dat er nog steeds geen poepbakken zijn geplaatst, maar dat het poepthema inmiddels wel aan de orde is geweest in de gemeenteraad, die in haar wijsheid heeft besloten om ze te willen plaatsen, maar hiervoor wel opnieuw hondenbelasting gaat heffen…

Maar goed, als uiteindelijk de drol erin zit en ik hem een eindje verderop in de beek wil smijten, begint door al het gebuk, gewurm en gewriemel mijn muts met mijn haar als een eenheid te verschuiven en komt helemaal scheef op mijn hoofd te staan, mijn pony hangt ver over mijn rechteroor en met een dikke want aan de ene hand en dat stinkzakje in de andere kan ik niks beginnen. Dit klinkt natuurlijk volstrekt idioot en dat is het ook, maar als je weet dat ik een pruik draag ( na chemokuren is mijn haar nauwelijks meer gaan groeien) en dat ik net een nieuwe heb gekocht , waar ik erg zuinig op ben en daarom onder een muts of capuchon altijd mijn versleten oude haarwerk op zet, wordt het misschien wat duidelijker.

Ik vind de pruik op zich helemaal geen straf, want mijn kapsel zit op deze manier altijd goed, terwijl ik van mijn eigen donshaartjes, tot grote hilariteit van mijn kleinkinderen alleen maar een Zwitsal babykrul kan fabriceren.

Maar nu de muts met mijn haar aan de haal gaat en misschien wel verder af zal glijden, raak ik compleet gefrustreerd en wanneer ik zie dat er tot overmaat van ramp ook een sliert poep op mijn handschoen is terechtgekomen, begin ik dit rotweer hartstochtelijk te vervloeken. Tijdens deze tirade hebben de honden iets in het vizier gekregen en als ik me omdraai zie ik een gigantische pikzwarte Oud Duitse herder met zijn vrouwtje aankomen. Ik recht mijn rug, houd op met tieren, geef op goed geluk met de dikke want mijn muts met haardos een zwieper naar links, mik met mijn andere hand de drol uit het zakje de beek in en roep de honden bij me, maar de vrouw verzekert mij dat deze reus een goedzak is en er wordt dan ook uitgebreid en geanimeerd gesnuffeld.

“Wat is dat een leukerd”, zegt ze en wijst op Boef “Wat heeft ie een lieve blik en wat is ie op u gericht zeg, mooi om te zien! En wat vormen ze samen een leuk koppeltje.”

Nou ja….je snapt het al, mijn razernij zakte wat af, de boze bui smolt weg en op mijn beurt deed ik ook een duit in het zakje door iets over de herkomst van de honden te vertellen. Toen mevrouw tot slot opmerkte dat Boef zo’n blije kop had moest ik denken aan de opmerking van de oude meneer die ik regelmatig op mijn wandeltochten ontmoet. Hij haalt de honden altijd even aan en een paar weken geleden zei hij: “Mevrouw wat hebben uw honden toch blije koppen!” Ik moest er toen erg om lachen en vond het een geinige uitspraak, maar wie weet zit er wel een kern van waarheid in.

Ondertussen had ik mijn haar weer zo goed en zo kwaad als het ging vastgeplakt, mijn kleumende vingers in een overhandschoen gestopt en de vieze vingerhandschoen in een schoon poepzakje aan mijn ceintuur geknoopt, want daar de beestenboel nog lang niet moe was, moest er nog flink doorgestapt worden.

In het volgende parkje lag een dik pak sneeuw en daar hebben we met zijn drieën een sneeuwballengevecht gehouden, lekker slim hoor: ik boven op de bult ballen naar beneden gooien en de honden zichtbaar genietend op en neer rennen.

Mijn temperatuur en humeur stegen er beide nog een paar graadjes van en uiteindelijk zijn we met 3 blije koppen huiswaarts gegaan.

Maar ròtweer….dàt vind ik het nog steeds… getverderrie nog an toe!!!