Fluisterverhalen             
  Hier blogt Anne van een mug een olifant...
 
 
april 2019   Vandaag... 
 
Wie zou nou niet zo’n briefje op zijn deur willen plakken wanneer alles hem even teveel wordt:

 

Omdat…… iedereen aan zijn hoofd zit te zeuren…

Omdat……. ie moe is…

omdat ………de computer het niet doet

omdat ie …….ook niet overal een antwoord op heeft

 

Want ja dat laatste is voor de meesten van ons toch wel een heikel punt:

immers als je je verantwoordelijk voelt dan ga je ervan uit dat je overal een antwoord op zou moeten hebben….

En omdat je dat niet altijd hebt lijkt het leven soms zwaar en daar word je dan weer heel erg moe van!!

 

Ook het bewaken van de eigen grenzen is vaak zo’n netelig puntje:

Voordat je het weet heb je al weer ergens ja op gezegd of doe ik wel even hoor!

 En omdat A zeggen in deze maatschappij ook B zeggen betekent ( anders zou je niet veel karakter tonen) zit je er aan vast en denk je:

nou ja maar gauw even doen, dan heb ik het maar weer gehad!!

Maar je hebt het nóóit gehad, er komt altijd weer wat nieuws om de hoek zetten, er is altijd wel iets of iemand die wat van je wil en meestal tuin je er de volgende keer zo weer in!!

 

Zit je je weer te vervelen op een saaie verjaardag

koop je weer rookworsten voor de plaatselijke harmonie

Zet je weer emmers vol padden de bosweg over

Bemiddel je voor de zoveelste keer bij de familieruzie

 

Of noem maar op , in ieders eigen kring zijn er toch continue wel ergens aanvragen voor…

Maar soms is de emmer vol en gebeurt er iets waardoor hij overloopt en dan zou je maar wat graag bovenstaand briefje op je voorhoofd plakken om even iedereen uit je buurt te houden!

 

 En natuurlijk weten we het best: het draait allemaal om grenzen aan te geven!!

 Maar dat is in de hectiek van alledag soms toch heel lastig en om maar een simpel voorbeeld te geven:

 Ik had vroeger een buurvrouw die alles nauwlettend in de gaten hield en zodra ik mijn hoofd buiten de deur stak om b.v ramen te zemen of het tuintje te harken, dan was ze na 2 minuten al van de partij voor een gezellig prietpraatje.

En heel even vond ik dat best leuk, maar het beste mens hield niet meer op en pakte mij zelfs bij de arm beet tot ze uitgepraat was en het ging altijd over de meest uiteenlopende en enge kwaaltjes.

Mijn enige redding waar ze dus begrip voor kon opbrengen was dat ik dan zei: oh buurvrouw ik moet toch zó nodig plassen en dan liet ze me los.

Uiteindelijk ging het gerucht de buurt door dat ik het helaas op jonge leeftijd al heel erg aan mijn blaas had!

 Dus ja zo makkelijk is het allemaal nog niet, maar ik heb daar nu een oplossing voor gevonden die ik best even met jullie wil delen.

Het zijn 3 magische woorden en als je je ze goed gebruikt werken ze als een escape.

Dus let op:

bij gezeur zeg je luid en duidelijk : Dat snap ik. (punt en verder helemaal niks, probeer het maar eens uit, mijn ervaring is dat de mens die aan het woord is even van zijn à propos wordt gebracht.)

 Bij een vraag zeg je heel nadrukkelijk : Dat snap ik; punt komma voor een stilte met een adempauze en dan vervolg je met maar…….

en op de stippeltjes geef je dan een argument:

b.v. ik heb geen tijd of het komt niet uit of ik heb geen puf ( werkt ook altijd goed,

als je nog niet durft te zeggen dat je geen zin hebt) of als je er klaar voor bent de echte reden zoals:

dat wil ik niet !!

 

Nou je ziet het: je kunt er werkelijk alle kanten mee uit en om nog even op eerder genoemde verantwoordelijkheid terug te komen:

het is dus ook nog eens psychologisch en maatschappelijk volkomen verantwoord om dit te zeggen, je toont immers volop begrip, maar geeft daarna luid en duidelijk je eigen grens aan.

De magie van het gebeuren zit hem in de intonatie, het is de bedoeling dat je de 3 woorden krachtig en vol overgave uitspreekt. Dus gewoon even flink oefenen!

 

En mòcht het dan tòch niet werken kun je natuurlijk altijd nog het briefje op je voorhoofd plakken.

 

Want als je aldoor niet je grenzen aangeeft en alles maar opkropt loop je grote kans om op latere leeftijd gefrustreerd te raken en met een verbeten blik op een e-bike terecht te komen.

Daar heb je toch wel over gehoord? Over die e-bikeouderen die in de stad kinderrijke buurten onveilig maken met hun rijgedrag en op het platteland het alleenrecht op snelle fietspaddoorgang opeisen?

Rakelings en met hoge snelheid passeren ze uitwaaierende scholieren en moeders met kinderen op de fiets.

Levensgevaarlijk en nietsontziend scheren ze met een verbeten trek op hun gezicht en zonder af te remmen langs groepjes keuvelende tieners op weg naar school. Allemaal opgekropte frustratie die eruit komt op de manier van: ik ga nou voor niets en niemand meer aan de kant!

Maar goed dat de snelheid van de e-bike tegenwoordig begrensd is op de 28 kilometer ter bescherming van de kinderen en natuurlijk de boze bike oudere zelf.

 

Dus ja……….. als je morgen niet compleet verbitterd op die e-bike wilt belanden, dan is het toch wel zaak om vandaag de eigen grenzen wat meer te bewaken, anders moet er op latere leeftijd nog veel worden afgereageerd…..

 
 
maart 2019   Alle jassen verzamelen...!!!  

 

Afgelopen week kwam mijn jassenmanie heel erg goed van pas.

’s Ochtends was het dik onder nul en moest de warmste jas aan, ‘s middags kon je bijna zonder en werd het een spijkerjasje, terwijl ’s avonds de tussendoorjas heerlijk comfortabel aanvoelde. Want jassen???

Die heb ik in vele uitvoeringen en voor elk seizoen en ieder weertype keuze genoeg. Mijn excuus voor deze verzameling is natuurlijk dat ik 2 honden heb.

Weer of geen weer, ik moet er 3 keer per dag op uit in het Nederlandse kikkerklimaat en dat 365 dagen per jaar.

Daarom hangen er ook altijd meerdere mogelijkheden voor het grijpen aan een overvolle kapstok, zodat het bij binnenkomst lijkt alsof er een heel gezin woont. Bovendien heb ik aardig wat kastruimte en doe er daarom maar zelden eentje weg.

Momenteel gebruik ik het meest de 10 jaar oude blauwe jas met de door Boef gemaakte gaatjes waar ik vrolijke plakkertjes overheen heb gestreken. Ooit bij een dure kledingzaak aangeschaft en dan zie je dus maar dat kwaliteit daadwerkelijk loont!!

Maar afgelopen herfst kreeg ik het idee om naar de Kringloop te gaan en een alternatief voor deze kapotte jas te zoeken. Lekker lang en dik moest ie zijn en ja ik vond een prachtig bordeauxrood exemplaar dat ruim aan deze eisen leek te voldoen.

Zo goed als nieuw, vrijwel niet gedragen en hij hoefde maar 14,95 euro te kosten. Dus die heb ik met een big smile meegenomen en zeer tevreden over mijn aankoop heb ik de jas een aantal weken gedragen. Toen werd het kouder en kwam ik erachter dat ie niet zo warm gevoerd was en dat mijn haarwerk steeds in de capuchon bleef hangen en dat is een heel vreemd gezicht hoor!! Prima dus als tussendoorjas te gebruiken, maar niet bij winterse kou, dan kies ik toch weer voor de ouwe blauwe.

Op storm- en regenachtige dagen moet ik soms meerdere jassen inzetten, want het duurt een paar uur voor ze droog zijn.

Waterdicht maken is geen optie, want ze moeten vanwege de modderige hondenpootjes regelmatig in de wasmachine en daarom ben ik opnieuw naar de Kringloop getogen, heb nog een reservejas voor 7,95 en een kort jasje voor uitjes met de auto voor 4,95 euro aangeschaft.

Dus dat leek me zo een prima oplossing, maar ja toen kwam de uit- en leegverkoop eraan en zag ik op een zonnige dag een prachtige mantel voor de helft van de helft met daarbovenop nog eens 10 procent korting….en ook nog precies in mijn maat…… helemaal nieuw en stond me geweldig….

Diezelfde avond had ik een toneeluitvoering van mijn jongste kleindochter en dat was meteen een mooie gelegenheid om de nieuwe mantel te showen.

Nu moet ik er wel even bij vertellen dat ik heel verstandige kinderen heb en zo mogelijk nòg verstandiger kleinkinderen die ook erg oog hebben voor duurzaamheid en milieu.

De oudste kleindochter stond mij op te wachten en zeer gestreng sprak zij mij toe: “Wat heb jij dan aan?? Je had toch die rode jas !!”

Dus ik begon over de plakcapuchon en de helft van de helft, maar daar kwam ik mooi niet mee weg:

“Onzin oma, je hebt helemaal geen extra jas nodig, je wilde hem gewoon hèbben!”

Ik was het daar natuurlijk ten zéérste mee oneens en zei dat deze in de plaats van dat autojasje van 4,95 kwam die dan weer hergebruikt kon worden en daar moesten we beiden vreselijk om lachen.

Maar toen de volgende dag mijn dochter op de koffie kwam en ik riep:

“Je raad nooit wat ik heb gekocht”, was dat dus duidelijk een open deur.

 Waarop zij met een prachtig plan kwam:

“Nou mam, als jij ergens in de toekomst naar de andere wereld overstapt gaan Alfred en ik een aantal kledingrekken aanschaffen. Dan rijden we na de afscheidsceremonie die rekken met al jouw verzamelde jassen de zaal in en nodigen we iedereen die dat wil uit om een ‘passende’ herinnering uit te zoeken….

 

Nou ja….. dat vond ik zo’n geweldig origineel idee dat ik uitriep:

” Dat moet je absoluut gaan doen!

En dan hoop ik dat je vooraf mijn gedicht: Lieven en leven wilt voorlezen!”

 

Dus je snapt dat ik op deze manier nog wel even vooruit kan met mijn jassencollectie….en bovendien is de nieuwe jas veel te mooi om de honden mee uit te laten…
 
 Lieven en leven lezen...
 

februari 2019   Het Genietcafé et On se présente:

 

 

Zomaar een stamtafel in een gezellig café waar je vrijblijvend kunt aanschuiven om te luisteren of een tekstje voor te lezen over dàt wat jou persoonlijk bezig houdt en raakt. Waar je samen liedjes zou kunnen zingen of als je dat zou willen tips kunt krijgen om een eigen verhaaltje te schrijven of een dagboekje te gaan beginnen en hiervoor alleen maar je eigen koffie hoeft te betalen…

 

Of het er ooit van zal komen..??

De tijd zal’t leren..!!

 

Met bovenstaande woorden sloot ik mijn blog van november af, plaatste het op de site en dacht er verder eigenlijk niet meer over na.

Maar wat er daarna allemaal gebeurde was één grote verrassing en is zeker een verslagje waard.

Want:

Marianne ( van Marianne’s Vertellingen op de Caleidoscoop) stuurde mij de dag erna een razend enthousiaste mail met de vraag of we dit niet gewoon nú en wel metéén op poten konden gaan zetten!!??

Nu wist ik dat Reini ( van letterspetters.nl) een tijdje geleden een prachtige hoedenexpositie had georganiseerd in Het Genietcafé in Zutphen, dat dit een heel plezierige samenwerking was geweest met de uitbaters van dit historische pand en dat het café open stond voor culturele activiteiten. Dus ik Reini aan haar jasje getrokken die zo mogelijk nòg enthousiaster was en de volgende dag meteen in gesprek ging met de organisatie van Het Genietcafé. Ondertussen borrelden er allerlei ideetjes bij me op om vorm te geven aan een verhalencafé wat uitmondde in het affiche met de titel:

 Kom “Op Verhaal….. in het Genietcafé” en het uitnodigingsgedicht die ik inmiddels beide onder het menu-item: ‘Genietcafé’ heb geplaatst.

Maar bij zo’n evenement hoort natuurlijk ook muziek en laat Anneke (van Anneke’s Kinderrijmpjes op de Caleidoscoop) nou net klaar zijn met het inrichten van haar nieuwe huis en reuzezin hebben om te komen zingen en te spelen op haar gitaar!!??

Niet te geloven toch… hoe vanzelfsprekend en met welk een gemak zo’n idee groter kan groeien en binnen no-time ook in werking kan worden gezet.

Want bovengenoemde dames and myself gingen afgelopen week op pad naar Zutphen, waar heldere afspraken met Renske van het Genietcafé werden gemaakt en het programma voor 13 februari werd besproken….!

Ik mag het natuurlijk niet verklappen, maar het ziet er erg feestelijk uit met een diversiteit aan verhaaltjes en gedichten, een aantal heerlijke liedjes, uitnodigingen voor de bezoekers om uit eigen werk voor te lezen en een gastoptreden van Bep Krielkip en Miep Kakelbont. Nu was ik eigenlijk van plan om niet alleen van ons, de vier “Op verhaal” dames, bij dit blog een fotootje te plaatsen, maar ook een kiekje van Bep en Miep, de kakelvriendinnen, ( de een wat volks en de ander nogal bekakt) te maken.

Bep vond het een leuk idee, zij is nu eenmaal een stuk meegaander dan haar vriendin, maar Miep deed haar naam eer aan en had natuurlijk weer allerlei noten op haar zang!! Zo wou ze absoluut haar bril niet op en daarom heeft Reini bij de Kringloop een paar lenzen voor haar gekocht. Maar ja daar moest ze weer erg aan wennen, dus je snapt ‘t al: het is een gemiep van jewelste geworden, ze verkondigde zelfs dat ze zo precies op haar nicht Hennie Huishen leek die ze helemaal niet mag en ik was van plan om haar portretje nog maar even leeg te laten…

Maar op woensdag 13 februari zijn beide dames zeker van de partij en kakelen ze :

als een kip zonder ….en tegen de klippen op!

 

( PS: finalement kon Miep het natuurlijk niet hebben dat er alleen een fotootje van Bep zou komen te staan, dus heeft ze toch nog even geposeerd…. heel wat te stellen met die twee..!!)

 

De route om er te komen heb ik even van de site van Het Genietcafé geplukt:

 Huize Borro en het Genietcafé
zijn gelegen aan een rustiek en stil hofje.

 

Lopend bereikt u ons via de
– Zaadmarkt (onder de monumentale poort door)
– Schupstoel (poortje voorbij Hennes & Mauritz)
– Bornhovestraat (ter hoogte van nummer 33)

 

Parkeren (5 minuten lopen):
– Parkeerterrein Albert Heijn XL, Polsbroek
– Zaadmarkt (niet op donderdag en zaterdag)
– Parkeerterrein Paardewal / Laarstraat
– Parkeerplaatsen Spittaalstraat / Martinetsingel
– Parkeerterrein Houtwal (10 min,loopbrug in ontwikkeling)

 

Openbaar vervoer:
– 10 minuten lopend vanaf station (NS, Syntus, Arriva).

 

 

 

januari 2019    De genuanceerdheid der dingen
 

Ik heb het nooit begrepen: zodra de eerste sneeuwvlok naar beneden is gedwarreld staat de mens in Nederland al met zijn bezem klaar. Nou ja.. om de titel eer aan te doen moet ik natuurlijk zeggen: ‘staan er velen klaar’, want niet iedereen is zo overtuigd bezemvast.

Met muts op en das om in de startblokken om het eigen stoepje schoon te vegen, niet te verwarren natuurlijk met: ‘je straatje schoon vegen’ of ‘stoepnijd’, want ik wil het hier niet hebben over de onderliggende motivatie van het fenomeen ‘bezemkoorts’ , maar alleen over de gevolgen ervan.

Iets is duidelijk nooit helemaal fout of helemaal goed, ook niet compleet gestoord of hallelujageweldig, noch superstom, nerdslim of noem maar op.

Er zitten altijd meerdere kanten aan een actie, een besluit of een gegeven en daar moet je door ervaring achter komen, tenminste ik wel…

Zo heb ik bijvoorbeeld vele jaren lang bij sneeuwval enorm gefoeterd op de stoepjesvegers; als ik ze zag bezemen kon ik ze wel aan hun das opknopen, want ze veegden keurig in het verlengde van hun eigen straatje ook een stuk van het trottoir mee. Dit laatste schijnt in sommige gemeenten zelfs verplicht te zijn!

En….. daarmee begon de ellende voor de hondenuitlater: in deze vervlogen jaren viel er steeds plaksneeuw, hetgeen betekende dat de mens met het schonestoepsyndroom zijn straatje nooit helemaal schoon kreeg. Er bleven hele stukken plat geveegde sneeuw liggen die dan meteen bevroren, waardoor grote gedeelten van het trottoir spiegelglad en levensgevaarlijk werden. Sommigen strooiden zout op die stoep en dat strooizout ging dan heerlijk tussen de tenen van de hondenvoetjes zitten waardoor de honden een flinke uitslag en hevige jeuk opliepen. Kan je wat aan doen, weet ik, want ik heb ook zo’n antipekel- en zoutspray in huis.

Maar toch…., het nut van deze acties ontging mij volledig, het loopt in ruwe sneeuw toch ook voor de oudere mens een stuk makkelijker?? Ik zie dat ook anderen er altijd voor kiezen om niet het geveegde paadje, maar juist het stukje ernaast te belopen om meer grip te hebben. In mijn ogen waren de bezemfanaten dus volslagen krankjorum bezig.

Nu zou mijn tegenzin in het meedoen met de bezemkoorts nog enigszins verklaard kunnen worden door een vroegere buurvrouw van mij die elke winter een veegschema voor sneeuwval had klaarliggen. Wij bewoonden elk een hoekhuis en het schema bevatte een rouleerplan voor het tussenliggende straatje. Volgens mij sneeuwde het toen vaker en langer dan nu, ( ik hoorde toevallig Peter Kuipers Munniken dit bevestigen in zijn weerpraatje) de buurvrouw had gelukkig zichzelf rond 8 uur ’s ochtends ingeroosterd en mij om 11 uur, zij om 2 uur en ik moest weer om 5 uur aan de bezem. Buurvrouw, die veel van mijn moeder weg had, hield mij nauwlettend in de gaten en als ik ook maar een paar minuutjes te laat aantrad ging de telefoon: ‘waar blijf je nou, straks krijg je het niet meer schoon’!

Maar dat is even tussendoor, want ik wil natuurlijk terug naar mijn bovengenoemde stelling dat iets nooit volstrekt idioot, onzinnig of fantastisch zou zijn, maar dat je gaandeweg leert om het allemaal wat genuanceerder te bekijken. Zo ook deze bezemkoorts of stoepfobie. Want dit jaar viel er dus sinds lange tijd zomaar een heel pak droge sneeuw uit de lucht en tot mijn grote verbazing kregen de ijverige vegers hun stoepje tot op het laatste vlokje helemaal sneeuwvrij en er kwam geen zout aan te pas!!

Niet te geloven…..!!

En eerlijk is eerlijk: dit jaar kies ik met de honden juist die routes met de schoongeveegde stoepjes uit en loop ik genietend over stukjes trottoir zonder sneeuw. Na al die jaren waarin de veegkoorts de begaanbaarheid van de stoepjes alleen maar verslechterde, is dit verschijnsel anno 2019 helemaal ten goede gekeerd en in plaats van de aandrang om mensen op te knopen heb ik nu de neiging om ze eens vriendelijk toe te knikken.

Wat een genuanceerde kijk al niet te weeg kan brengen…
 
 
 
 

december 2018  Kanniewaarzijn….en als je A zegt….

 

Toen ik vanmorgen de voordeur uitging zag ik ze: slijmsporen op de mat!!

“Kanniewaarzijn..!!”, schoot er als een bliksemstraal door mij heen.

Jarenlang kwamen ze via de achterdeur naar binnen om mijn keuken onveilig te maken, maar sinds mijn koperafplakmanoeuvre en de nieuwe vloer die alle kiertjes gedicht heeft zag ik ze niet meer.

Geen theedoeken meer ’s avonds op het aanrecht en niet elke dag beginnen met het afsoppen van het blad en de kastdeurtjes…heerlijk!! En nu vallen ze via de voordeur aan..?? Niet te geloven…!! Enfin…we gaan ’t zien, maar je vraagt ’t je toch wel even af: ‘zou zo’n naaktslak dan zo slim zijn om als het door de achterdeur niet meer kan, het via de voordeur te gaan proberen…’??

Ik ben er letterlijk niet stil bij blijven staan, maar aan mijn wandeling begonnen, waarbij de laatste uitzending van Kanniewaarzijn even door mijn hoofd speelde. Ik zapte er middenin, ( want zeg nou eerlijk, gewoon televisiekijken dat doe je steeds minder, tenminste ik wel: ik ga dan naar replay, of mijn opnames of netflix en kijk precies datgene waar ik op dat moment zin in heb) en zag hoe een meneer van de keukenconcurrent heel sportief zijn excuses aanbood aan een gedupeerde klant.

( ‘nou ja hij zal wel moeten ook’, sprak mijn kritiekduiveltje, maar toch..) Hij had binnen een half uur de oplossing geregeld waarover de betrokkenen maanden hadden moeten zeuren. En al mijmerend voortstappende kwam ook even het slepende conflict met mijn vorige energiemaatschappij naar boven drijven. Ik was overgestapt van het ene naar het andere bedrijf, maar er was plotsklaps een 3e energieleverende partij die zomaar een wildvreemd iemand op mijn adres had ingehuisd. ( echt, zo noemen ze dat) Maar ja, deze persoon wist nergens van en betaalde daarom zijn rekeningen niet (die kwamen op mijn adres, stonden niet op mijn naam en stuurde ik dus retour afzender) zodat men zich genoodzaakt zag om mij hiervoor flink te beboeten en de energietoelevering af te sluiten. De hele ellende in ’t kort komt er op neer dat ik een jaar lang niets kon betalen ( en dat stapelt zich aardig op) omdat men mij met geen mogelijkheid in het systeem kon krijgen. Uiteindelijk heb ik een aangetekende brief gestuurd en gedreigd dat ik een consumentenprogramma in de arm zou nemen en toen was het binnen een week opgelost: geen afsluiting, kwijtschelding van de boetes en een betalingsregeling voor de dubbele energiekosten van het jaar daarop.

Dus ja zo’n programma dat doet wel wat en misschien zou je zeggen: ‘ blijf zitten waar je zit’, maar ondertussen heb ik nogmaals een energieoverstapje gewaagd

( vond het best gedurfd hoor…) en dat is gelukkig prima verlopen!

Maar terug naar kanniewaarzijn… dat dacht ik ook bij het volgende verhaal van een moeder wiens dochter van 11 begin juni had aangegeven dat ze na jarenlang te hebben gevolleybald nu heel graag zou leren voetballen, want daar was ze dit jaar nog nèt niet te oud voor om mee te beginnen en al haar vriendinnen zaten ook op voetbal.

Natuurlijk vonden de ouders dat prima, ze meldden haar af bij de volleybal en schreven haar in bij de voetbal. Je zou denken: ‘niks mis mee’, maar niets blijkt minder waar: omdat dochterlief in april zich opnieuw had ingeschreven voor de volleybal blijken de ouders niet alleen verplicht om het hele jaar dus t/m het volgende april de contributie te blijven doorbetalen, maar moeten ze ook nog een fikse boete betalen omdat er door (meerdere) afmeldingen geen wedstrijdteam meer gevormd kon worden. En dit werd allemaal beargumenteerd met:

“Als ouders moet je je kind leren dat als je A zegt, je ook B moet zeggen!”

Onvoorstelbaar vind ik dit en een verschrikkelijke misvatting voor iedereen en voor kinderen in het bijzonder. Stel nou eens dat je niet met de nieuwe trainer kunt opschieten en dan heb ik het nog helemaal niet over het leren ontdekken wie je bent, wat je in je hebt aan mogelijkheden en wat bij je past.

Je hebt iets gezegd, je hebt je ergens voor aangemeld en daar mag je als 11 jarige een jaar lang niet meer op terug komen zonder hiervoor gestraft te worden, want als je A zegt…..

In vrijheid iets uitproberen is er dan niet meer bij, het speelse element van het durven leven in beweging en verandering lijkt hiermee ten dode opgeschreven.

Zo worden we allemaal angstige robotjes die uit angst voor de gevolgen nauwelijks meer keuzes durven te maken!!

Maar….. om even met Johan Cruijff in het voetbal te blijven:

 ‘elk nadeel heb wel zijn voordeel’.

Want zo weet een kind op heel jonge leeftijd nog goed wat er werkelijk bij hem past en wat ie als ie later groot is worden wil. Gaandeweg worden daar de bedenkingen van zijn omgeving overheen geplakt, waardoor dit weten bijna niet meer te herkennen en te herontdekken valt.

Iedereen heeft onder druk van de maatschappij via A immers vaak B gezegd, maar als we nu met zijn allen eens gaan letten op de uitspraken van onbevangen kinderen en ook eens naarstig op zoek gaan naar wat het kind in onszelf vroeger zo graag wilde..??

Dan vertellen deze fantasieën al heel veel over welke mogelijkheden wij als mens, misschien zelfs nog latent, in ons dragen en deze kunnen totaal verschillend zijn met wat we op dit moment naar buiten toe laten zien.

Dus…als we het nu eens omdraaien en proberen via al die B’s te ontdekken waar we ooit wèrkelijk en oprecht A tegen hebben gezegd en of we dit ondanks eventuele consequenties opnieuw zouden durven zeggen…??

Op de gedichtenpagina vind je nu het gedicht:
" Onbevangen " of je klikt op de afbeelding hiernaast
 
 
november 2018  Van schrijverscafé naar verhaalcafé..??

 

Naar aanleiding van het uitdelen van een visitekaartje van de fluisterverhalensite kwam een collega hondenbezitter op het idee mij uit te nodigen voor het schrijverscafé van de Voorster Kunstkring. Nu had ik daar niet 1 2 3 zin in en het was er dus nog niet van gekomen, maar ik kwam haar wel regelmatig tegen en natuurlijk vroeg ze dan wanneer ik eindelijk eens zou gaan. Ik wist het nog steeds niet , maar had ondertussen ook al eens geopperd dat ik bepaald niet kunstzinnig was ( er zijn daar natuurlijk heel veel mensen heel erg serieus met kunst bezig) of dat ik niet een echte maar een soort selfmade schrijver was. Maar het toppunt van de smoes die ik verkondigde was wel dat ik niet een sociaal mens zou zijn, waarop zij mij aankeek alsof ze het in Keulen hoorde donderen en duidelijk het punt was bereikt om te zeggen: ‘ ik ga niet’ of gewoon een keertje de sprong wagen.

Dus toen ik gister een heel gekke dag had besloot ik deze gekkigheid maar voort te zetten en stapte ik op de fiets richting het monumentale pand van de Kunstkring waar ik allerhartelijkst werd ontvangen en mij ter verwelkoming een gratis kopje koffie werd aangeboden.

Het was leuk om even in de expositieruimte rond te neuzen en toen de schrijvers en/of luisteraars kwamen binnendruppelen nam ik plaats in het kleine, maar gezellig ingerichte cafeetje. Van Annemarie die mij uitgenodigd had bleek geen spoor te bekennen zodat ik niemand kende maar dat was helemaal geen punt en de voorzitter opende de bijeenkomst. Het zou gaan over de “…. of de weemoed aller dingen”. Tenminste dat had ik in het voorster nieuws gelezen, maar dat bleek slechts de helft van het thema te zijn, want op de stippeltjes moest het woord alcohol komen te staan en dat geeft natuurlijk een heel andere wending aan de betekenis van deze weemoed.

Zelf had ik het gedicht ‘Lieven en leven’ uitgeprint ingeval eventuele toepasselijkheid en bevlogenheid mijnerzijds. Om de beurt declameerden de illustere schrijvers hun pikante , creatieve en gevatte pennenvruchten betreffende dit onderwerp, maar nèt toen ik besloot dat mijn gedicht er niet bij paste en dus maar in de tas moest blijven kwam er een schrijfster aan het woord die wat meer de diepte in dook.

En hoewel er een luisteraar riep dat hij hier wel een beetje depressief van werd, vond ik het erg mooi en hing mijn vinger al in de lucht om in het kielzog van deze tekstjes mijn gedicht voor te dragen.

Het was muizer dan muisstil tijdens de voordracht waarna er applaus volgde met uitroepen als wat prachtig en wat een aanwinst. ( het gaat daar zo’n beetje als in het Engelse Lagerhuis)

Ik was heel aangenaam verrast dat het gedicht zo in goede aarde viel waarna het volgende leuke zich voordeed: Toen een mevrouw mij daarna om een visitekaartje van de uitvaartsite vroeg, had ik deze helemaal niet bij me. Het enige kaartje dat ik uit mijn tas kon opduiken was van Theater Sjapoo waarop mevrouw verrast reageert met: ‘oh maar die ken ik ook hoor, die doen toch die stukjes met al die hoeden?’

Ze had ze nog niet zelf gezien, maar er wel over gehoord en zo zie je maar dat Theater Sjapoo langzamerhand een begrip wordt in de regio!

Uiteindelijk volgden er nog wat huishoudelijke mededelingen en werd het thema voor december bekend gemaakt namelijk: ‘ Scrooged ’.

Of ik zin heb om nog eens te gaan… dat weet ik zo 1 2 3 nog niet, maar mijn, al een tijd lang sluimerend, idee voor het zelf oprichten van een verhalencafé werd hierdoor wel weer even wakker geroepen en wat ik me daarbij voorstel is:

Zomaar een stamtafel in een gezellig café waar je vrijblijvend kunt aanschuiven om te luisteren of een zelf geschreven tekstje voor te lezen over dàt wat jou persoonlijk bezig houdt en raakt. Waar je samen liedjes zou kunnen zingen of als je dat zou willen tips kunt krijgen om een eigen verhaal te schrijven of een dagboek te gaan beginnen en.... hiervoor alleen maar je eigen koffie hoeft te betalen…!

 

Of het er ooit van zal komen..??

De tijd zal’t leren..!!

 

 
 
 
 

 

 

oktober 2018  So Misunderstood…. ( verkeerd begrepen)

 

Toen ik vanmorgen aan het fietsen was met de honden gebeurde er iets waarop ik even wat voortgeborduurd heb. Wat was het geval; ik fietste na een wandeling via een tussendoorpaadje naar huis toen er vanaf het pad van een bejaardenwoninkje een man op ons af kwam die zeer slecht ter been was en eigenlijk steeds een sprongetje moest maken als hij een stap vooruit zette. Normaal een heel vriendelijke man die blijkbaar zijn stok vergeten was en even naar de buurman liep.

 

Nou ja misschien ben je op de hoogte van hoe honden kunnen reageren op iets wat anders is dan ze gewend zijn en vind je het niet vreemd hoe Boef hierop reageerde.

Hij loopt altijd tussen mij op de fiets en Moira ernaast in en begon te trekken terwijl hij steeds achterom keek naar de meneer die dat helemaal niet leuk vond en reageerde met: “Oh wat kik dat bees mie vreesluk lilluk an.” Hij voegde er nog aan toe: “Ja die middelste bedoel ik” waarmee hij mij dus ook tot hond promoveerde en inderdaad het enige wat Boef deed was achterom kijken.

Ik riep nog over mijn schouder naar achteren: “Dat bedoelt ie niet zo hoor”, maar de man liep mopperend het pad naar de buurman op.

Ik bleef even over het voorval napeinzen; meneer had duidelijk een slechte dag en dat kan natuurlijk gebeuren, maar het bees Boef was alleen maar angstig omdat er iemand zo plots en zo hinkend op hem afkwam. Ook kwam de herinnering aan mijn vorige hond Donna naar boven. We hadden nieuwe buren gekregen en die zagen er anders uit dan wat zij destijds gewend was, het waren prachtige blauwzwarte mannen en daar moest zij lange tijd enorm tegen blaffen, tot ze haar vertrouwen eenmaal hadden gewonnen. Maar het leek net alsof zij de donkere mannen niet moest en discrimineerde op kleur, hetgeen ik toentertijd best lastig vond. Ook mensen die een hoed dragen ontmoeten weleens een hond die dat niet vertrouwt en daar flink tegen tekeer gaat. Dat doen honden nu eenmaal en vooral Boef die in zijn ‘vorige’ ( lees hier vroegere) leven als zwerfhond duidelijk het een en ander heeft meegemaakt reageert argwanend op voor hem onbekende situaties.

En zo kwam ik in mijn mijmeringen terecht bij het item van vorige levens, waarvan ik natuurlijk ook wel weet dat lang niet iedereen daar wat mee kan en waarover vaak wordt gezegd: “Daar geloof ik niet in”.

Ik ben ervan overtuigd dat dit ook absoluut geen kwestie van‘ in geloven’ is, maar meer een gewaarwording die je kunt tegenkomen in het leven en die heel vaak niet herkend wordt.

Je hoort weleens van mensen die ernstig ziek zijn geweest dat ze er heel anders tegenaan zijn gaan kijken omdat ze een kijkje hebben genomen buiten de grens van het aardse bestaan. Dat ze op reis zijn geweest naar daar waar tijd niet bestaat en dat ze op plekken zijn geweest of beelden hebben gezien die ze herkenden, maar die niet in het huidige leven te plaatsen zijn.

Maar ook als je gewoon even om je heen kijkt of ziet hoe jezelf in het leven staat  dan spelen er soms onverklaarbare dingen mee.

En als je dan niet open staat voor de mogelijkheid van eerder opgedane ervaringen  in vorige levens dan zouden we eigenlijk wel met zijn allen naar de psycholoog of psychiater kunnen gaan.

Want als ik alleen al even naar mezelf kijk, dan valt het op dat ik angst heb voor kleine ruimtes en liever de trap neem dan in een kleine lift te moeten staan. Claustrofobie dus, maar daar is in mijn huidige leven geen enkele aanleiding voor te vinden.

Zo ken ik iemand die absoluut niet op een boot durft te stappen en heel bang is voor water, maar in dit leven geen trauma hiervan heeft opgelopen, onverklaarbaar dus die angst en het lijkt wel alsof het er gewoon ingebakken zit en je daar mee geboren wordt. Hier valt dan nog best mee te leven, je hoeft immers niet perse te gaan varen, maar wat te denken van die jonge moeder die werkelijk doodsangsten uitstaat dat er iets met haar kind gebeurt, dat het valt of een akelig ongeluk krijgt.

Natuurlijk kunnen psychologen haar hierin een heel stuk verder helpen, maar als er geen aanwijsbare oorzaak te vinden is, zal ze uiteindelijk toch het label van over- bezorgdheid opgeplakt krijgen. Maar soms gaat een angst zo diep en is het gedrag zo onverklaarbaar dat het fijn zou zijn als mensen zouden weten dat er situaties zijn waarin een lang vervlogen herinnering of een eeuwenoud trauma wakker wordt geroepen.

Lang vervlogen of eeuwenoud…uit een heel ander, vroeger, vorig  leven dus…

Niet dat daarmee het probleem opgelost is en de angst subiet verdwijnt, nee zo werkt het niet, maar het weten dat er in een ander bestaan iets voorgevallen is dat deze angst oproept maakt het een stukje beter te hanteren en te accepteren.

Mijn claustrofobie is ontstaan door een leven lang te moeten werken in mijnen, ondergronds en zonder een sprankje zonlicht; de meneer die niet op een boot durft te stappen heeft een enorme scheepsramp meegemaakt en de ‘overbezorgde’ moeder verloor in vorig bestaan een kind doordat het in een menigte vertrapt werd.

Uiteindelijk komt elk mens eens zover dat hij zijn eeuwenoude herinneringen, zijn  ervaringen van lang, heel lang geleden een plekje kan geven.

We zijn allen onderweg en misschien dat het hiervan afweten ons een beetje helpt om elkaar wat meer de ruimte te geven en wat minder te ‘misunderstanden’.

 ( verkeerd te begrijpen…)
 
 
Op de gedichtenpagina vind je het gedicht 'Opnieuw geboren '
of je klikt op het kabouterbaby'tje hiernaast
 
 
september 2018  Algehele Malaise
 
Plopperderplop….kom er maar eens op…

 

Soms gebeurt het dat er een tijdje niets uit je vingers komt en je al blij bent dat je de lopende zaken kunt behappen. Dat overkwam mij afgelopen maanden. Maar deze zomerse malaise had niet te maken met het hete weer, dat eigenlijk nog heel goed van pas kwam, maar met de gezondheid van de honden. Het begon ermee dat Moira steeds blaasontstekingen had en om de haverklap een plasje achterliet, waarbij zij de voorkeur gaf aan de kleden die onder de eet-en zithoek liggen. Dat was al een gepoets en geboen van jewelste, maar toen kwam er nog eens bij dat zich bij beide honden een langdurige maag- en darmstoornis ontwikkelde, waarbij zij geen controle hadden over wat er aan de voor-en achterkant gebeurde. Het was een ware verschrikking, want voordat ik ’s nachts kwam aangerend om ze in de tuin te laten, lag alles alweer op een van de kleden. Niet bij te houden wat er allemaal uitkwam, niet schoon te krijgen ook en op een gegeven moment ging ik met mijn geschrob zelfs dwars door het getergde kleed heen. Maar de lange hete zomer bood een oplossing: de achterdeur kon open blijven waardoor er de hele nacht door naar behoefte buiten geplast en gepoept kon worden.

Maar deze uitwerpselen konden natuurlijk niet op het gras blijven liggen, er kwamen zwermen strontvliegen op af, dus wat deed ik: met keukenpapier schraapte ik steeds het gazon zo goed en ze kwaad als het ging schoon en spoelde het door de wc. Had ik niet moeten doen, want op de ochtend van een zeer warme zaterdag raakte het toilet uiteindelijk verstopt. Het water spoelde al een paar dagen heel langzaam en op het laatst helemaal niet meer weg, dus ik met soda en kokend water in de weer, hielp niet! Toen hetzelfde met wc-ontstopper uitgeprobeerd, ook geen effect, waarna ik op het lumineuze idee kwam om er een fles cola in te gieten, hetgeen er jammerlijk genoeg alleen maar tot leidde dat uiteindelijk de smurrie ter hoogte van de wc bril stond en bleef staan. Je begrijpt vast dat ik, na dit alles te hebben getracht en de zaak alleen maar te hebben verergerd, zeer verhit en de wanhoop nabij was…

Dus ik op de site van de woningbouw zoeken naar: ‘wat te doen bij een verstopping’ en daar vond ik het nummer van de rioleringsdienst die mij doorverbond met de dienstdoende monteur en ik een vriendelijke jonge man aan de lijn kreeg met een uitgesproken Italiaans accent. Hij stelde mij wel een paar vragen, maar helaas kon ik daar weinig tot niets van verstaan en ik vertelde hem maar wat ik allemaal al geprobeerd had. Waarop de monteur besloot dat het niet anders kon dan dat hij even langs kwam, maar het zou wel op zich laten wachten, want ja, hij had weekenddienst en woonde wel op een uur rijden van mijn huisadres.

En inderdaad na precies een uur arriveerde er een hele grote bus van de rioleringsdienst en stapte er een jongeman uit. Hij deed de enorme bus open en toen hij er een lange stok met onderaan een rode plopper uithaalde kreeg ik een vreemd gevoel in mijn buik en schoot het door me heen dat ik ’s ochtends naast de zak met soda eenzelfde plopper in het aanrechtkastje had zien liggen.

Ik dacht: ‘het zal toch niet waar wezen!’, maar wis en waarachtig het bleek waar te zijn:

de alleraardigste jongeman betrad mijn toilet, waar wij ons samen over de bruine derrie bogen en terwijl hij tweemaal met de plopper plopte begon het goedje al weg te stromen……

Het schaamrood steeg mij naar de kaken en ik stamelde dat ik compleet vergeten was de plopper uit te proberen, maar meneer zei geruststellend: ‘Helemaal niet erg mevrouw, gebeurt zo vaak en ik ben allang blij dat ik in deze hitte niet de hele straat hoef open te breken!!”

Dat snapte ik best en achteraf denk ik dat hij aan de telefoon waarschijnlijk wel gevraagd heeft of ik de plopper al gebruikt had, maar ik had er niets van verstaan.

En ik had dus van te voren wel die plopper zien liggen, maar het seintje van de oplossing was door de paniek, niet tot me doorgedrongen. Maar zeker wel een lesje voor de volgende keer: alvorens in de paniek te schieten even letten op aanwijzingen van binnenuit!

En wat de honden betreft kwam ik zo regelmatig bij de dierenarts dat ik tijdens het wachten op mijn beurt zelfs koffie kreeg aangeboden! De beestjes kregen een antibioticum, diverse vitamineshotjes en zijn op dieetvoer gezet, waardoor ze soms een paar dagen geen diarree hadden, maar voor ik halleluja kon roepen was het de volgende dag alweer mis en dat heeft zo enkele weken aangehouden.

Tegelijkertijd stond in de krant dat er weer gefrituurde sponzen in de bosjes van het uitlaatgebied waren gevonden en dat veel honden ernstig ziek waren geworden.

Het zou natuurlijk kunnen dat ook mijn beide honden, die ik graag los laat lopen,  vraatzuchtig als ze zijn hiervan het slachtoffer zijn geworden. Maar dat was het niet alleen, want Moira bleek na uitgebreid onderzoek ook blaasstenen te hebben.

Wat de mens die de sponsjes uitzet in hemelsnaam beoogt met deze actie daar kan ik toch werkelijk met mijn pet niet bij..!! Het veroorzaakt een hoop narigheid en ellende voor de dieren, uiteindelijk gaat er maar een enkele hond aan dood, als dat het doel mocht zijn, en de enige die er beter van wordt is de dierenarts.

Zou het zo zijn dat men zo’n hekel heeft aan hondenbezitters dat men door middel van het leed van het dier zijn baasje wil treffen…??

Of zou het een uiting van macht en controle willen uitoefenen zijn, waarbij woede

en frustratie een grote rol spelen…??

Hoe dan ook, met de honden gaat het inmiddels een stuk beter en in plaats van nieuwe kleden is er een Novilon vloer gekomen, heel makkelijk te reinigen en geen getik meer van nageltjes zoals op het oude laminaat.

Dus eind goed al goed……gelukkig….

 

 

augustus 2018 "Shit Happens" ( Narigheid Gebeurt)

Nou had ik als vervolg op de quote: Have a Nice Day willen schrijven over de boze man die mij zeer streng wees op de drol die Boef in het hoge gras een metertje naast de beek aan het produceren was.

Ter hoogte van de onheils’boodschap’ sprong hij van zijn fiets:“ Is die hond van u mevrouw??”; hetgeen ik natuurlijk volmondig beaamde in de verwachting dat ik iets te horen zou krijgen als: ‘wat een leukerd’.

Maar niets van dat alles; furieus wijzend naar de nog dampende drol vervolgde meneer: “EN…LAAT U DAT ZO MAAR LIGGEN??”

Door de boze toon gealarmeerd draaide ik mij om en antwoordde:

‘ja dat was ik wel van plan, want mijn persoonlijke beleid is om het op deze brede groenstrook binnen een meter van de beek niet op te ruimen’.

Op de een of andere manier had de man dit antwoord niet verwacht, want hij sloeg daarna een andere toon aan: “Maar mevrouw ik woon hiernaast en vind het te dicht bij mijn huis, want er komen ook vliegen op af of heeft u misschien geen zakje bij u?”

Resoluut toverde ik het zakje tevoorschijn, schoof de drol erin en legde deze behoedzaam een stukje dichter bij de beek terwijl ik verkondigde:

“Het valt me erg op dat mensen steeds extremer worden in hun kijk en dat niet alleen naar hondenpoep, maar ook naar de rest van de wereld en als ik daaraan mee zou doen dan zou ik nu tegen u zeggen dat de poep van al deze eenden hier ook opgeraapt moet worden!”

Zegt ie: “Maar die eenden zijn helemaal niet van mij!!” Nou ja, ik vond het zo’n  idioot antwoord dat ik onbedaarlijk in de lach schoot waardoor meneer wat ontdooide en verder ging: “Ik spreek iedereen aan op de hondenpoep, maar krijg altijd een grote bek terug!”…. kón ik me iets bij voorstellen!

Maar mijn onverwachte lachsalvo had hem blijkbaar ontwapend, want toen ik hem op de goodwill van het merendeel van de hondenbezitters wees en daarna de plicht van de gemeente om poepbakken te plaatsen aankaartte, was hij het wonderbaarlijk genoeg helemaal met me eens. “POEPBAKKEN?? Nog nooit van gehoord, wat een goed idee!”

Voldaan klom hij weer op zijn fiets en liet mij ter afscheid nog even weten dat hij meteen bij thuiskomst de gemeente zou gaan bellen om de noodzaak van deze poepbakken te benadrukken.

Want: Shit Happens…., nietwaar?

Dat had ik dus als hoofdthema voor mijn blog willen schrijven, een zeer plastische uitleg van deze quote.

Maar vanmorgen gebeurde er iets dat mijn voorkeur voor deze ‘uitdrukking’ nog eens dik benadrukte, zowel plastisch als metaforisch bezien.

Na een klein rondje, vanwege het warme weer, met beide honden te hebben gemaakt ging ik nog een extra stukje op weg met Boef vast aan de fiets. Op een kruising in het park stond een jonge vrouw met haar 2 honden langs de kant van het pad op het gras. Ik kon daar dus prima langs en bovendien kenden de honden elkaar. Maar wat wil het ongelukkige toeval: de ene hond draait zich om naar Boef, de andere hond vindt dat niet oké, zit aan een lange uitrollijn en heeft dus voldoende speelruimte om achter Boef aan te rennen en hem grommend aan te vallen. Boef schrikt zich te pletter en trekt hard opzij waardoor de fiets omkiepert met mijn persoontje erbij.

Gelukkig niet bovenop de hond en niet op de stoep, maar op het gras en daar lag ik dus plotsklaps met hond en fiets op de grond. Dat deed wel even pijn en het duurde een poosje voordat dit wegtrok en ik overeind kon krabbelen. De hondenbezitster deed niet zoveel…, ze zei dat ze me wel een helpende hand zou willen bieden, maar ja, ze had 2 honden….ging niet…

Toen ik uiteindelijk weer rechtop stond kon ik vertellen dat ik gelukkig niks gebroken had, alleen een zere knie en een zere arm had opgelopen. De fiets deed het ook nog en ik was natuurlijk heel blij dat ik met mijn pas gestreken witte broek niet in een drol terechtgekomen was. Nou ja, dat was dan wel een gelukje bij een ongelukje, vond ook mevrouw, maar verder vond ze niet zoveel en zei ze niet zoveel…

“Ik ga maar eens op huis aan”, besloot ik toen met in mijn hoofd het gevoel dat er nog een soort van excuus op zijn plaats zou zijn, zo van ‘sorry dat mijn hond jullie aanviel’ of zoiets…

Maar niks van dat alles, volkómen misplaatst idee mijnerzijds natuurlijk, want één keer raden wat de eigenaresse van de 2 honden uiteindelijk wél te berde wist te brengen en ’t is werkelijk waar, wat ze zei was: “FIJNE DAG”

Niet te geloven toch!!

Dan had ik “SHIT HAPPENS” toch écht een stuk beter op zijn plaats gevonden…
juli 2018 Have a Nice Day ( Fijne Dag)
 

Stel dat je op 1 dag een paar bekenden ontmoet, een stuk of wat mailtjes krijgt, meerdere winkels bezoekt en je zou het aantal fijne dagen dat je toegewenst is bij elkaar optellen dan kun je aardig vooruit!!

Langzamerhand begon het me te storen en vanaf vandaag doe ik er niet meer aan mee, hoewel dat nog niet meevalt hoor.

Want niets is gemakkelijker dan een gesprek, een berichtje of een visite af te ronden met : nou Fijne dag hoor! Waar je met Tot Ziens de illusie kunt wekken dat je hoopt deze mens nog eens terug te zien, hetgeen niet altijd het geval is, of met doei de indruk kunt geven dat je er graag vandoor wilt, zit je met Fijne Dag als afsluiter altijd goed. De groet is vriendelijk , niet te abrupt, algemeen gewaardeerd en heerlijk neutraal.

Maar je haakt wel helemaal met de goegemeente in, er zit niks eigens meer aan en ik voelde me uiteindelijk als een soldaatje dat in het gelid staat: links, rechts en voorwaarts mars!

Misschien een vreemde vergelijking, maar het deed me zelfs even denken aan vroeger tijdens de kerkdienst waarin je alle zonden die je de afgelopen week begaan had moest belijden en daar dan vergeving voor vragen. Hoe ik ook mijn best deed, ik kon nooit iets bedenken wat me interessant genoeg leek voor zo’n hoge macht als God. Maar blijkbaar had niemand ditzelfde dilemma, want iedereen stemde er gedwee mee in en de zonden werden in het algemeen beleden, waarbij ik toch echt niet de indruk kreeg dat de mensen er werkelijk wat van meenden of er bij stil stonden. Het was gewoon iets wat erbij hoorde en ik besloot er niet meer aan mee te doen, sloot mijn ogen niet, zong niet mee en stond niet meer op, wat me natuurlijk een keiharde elleboogpor

van mijn moeder opleverde.

Maar mijn huidige dilemma is dus om een eigen afsluitende groet te vinden waarmee ik tot nu toe niet verder ben gekomen als dag, daág, doei, doeg, groetjes en aju….

Ook niet zo creatief, maar in ieder geval marcheer ik niet meer mee met de Fijne Dagen!

Terwijl het natuurlijk wel een erg leuke quote is uit de film van Forrest Gump die

tijdens zijn lange run door Amerika door een passerende vrachtwagen opspattende modder in zijn gezicht krijgt. De man die naast hem loopt is een gesjeesde T-shirt zakenman die hem in het voorbijgaan een geel shirt met de opdruk van een lachebekje aanbiedt om zijn gezicht af te vegen. Als Forrest na afloop tegen hem zegt: "Have a Nice Day" en de zakenman bekijkt de besmeurde smiley op het shirt, krijgt hij opeens het idee voor de lancering van een T-shirt reeks met de tekst 'Have a Nice Day' erop.

Persoonlijk vind ik dat die Fijne Dag enorm overgekwantificeerd en -gewaardeerd wordt
en bovendien nietsontziend óver het leven
van alledag heen scheert.

Want misschien wil ik geen fijne dag

maar me wentelen in zelfbeklag

of heb ik behoefte om te tieren

en deze dag lekker te klieren

door op anderen te vitten

of bij de pakken neer te zitten.

 

Wie weet heb ik heel wat te verstouwen

loopt mijn leven finaal uit de klauwen

maar steevast bij het boodschappen halen

krijg ik na het pinnen of contant betalen

vanachter elke kassa mee:

“Have a very Nice Day…”

Het doet me ook even denken aan mijn volkomen misplaatste interpretatie van het woord geniet dat een collega lang geleden eens op een proefwerk had geschreven dat ik in mijn postvak vond.

Het was zijn beurt om het proefwerk te ontwerpen en hij had er erg zijn best opgedaan, heel mooi geworden, maar ik zag in 1 oogopslag dat het met al die pagina's enorm veel nakijktijd zou gaan kosten. Leuk hoor, ik zag mijn vrije weekend al in rook opgaan en dan moest ik er ook nog van genieten !!

Snuivend liep ik ermee naar de conciërge die het zou uitprinten, we waren destijds nog niet zo digitaal georiënteerd, en die zei doodleuk: “Dus jullie willen de velletjes graag geniet hebben?” Ik moest er vreselijk om lachen, maar de tegenzin in het overgekwalificeerde genieten is gebleven…..

Dan geef ik toch ècht de voorkeur aan een andere quote van Forrest Gump

namelijk: Shit Happens, maar daarover in het volgende blog meer.

En voor nu:

Juni 2018 Slugbattle ( oftewel naaktslakkenoorlog)

 

Na de enorme hoosbui van gister was het vanmorgen goed raak.

Niet alleen vond ik sporen op de deurmat, maar ook in de kast over het buideltasje dat ik voor de honden gebruik en waar een geur van brokjes aan vastzit.

Nu had ik ze natuurlijk bij de avondwandeling in de na-regen al in grote getale op het weggetje omhoog zien poppen en het tasje uit voorzorg dichtgeritst, maar dat baat blijkbaar niet. Dat ze in de kast kruipen is allang bekend, zelfs het bonafide sluitwerk van mijn buitendeur is niet tegen de slugs ( krijg alleen door het woord te zeggen al speeksel in mijn mond) opgewassen en dat van de Ikeakast al helemaal niet. Waar ze vandaan komen?? Nou… dat kan werkelijk van overal zijn, bij mij komen de meesten vanuit de tuin via het kozijnwerk van de achterdeur naar binnen. Dat weet ik omdat sommigen deze emigratie niet overleven, als ze te dik zijn blijven ze in de sponning kleven, drogen uit en vallen bij het openen van de deur eruit. Gelukkig heb ik er in de winter geen last van, dat wil zeggen weinig last, want ze komen soms uit de meest vreemde schuilplaatsen tevoorschijn gekropen.

Het is wel een beetje een horrorverhaal, maar zo zag ik op een dag vanuit de overloopgaatjes in mijn aanrechtspoelbak iets lichtbruins naar buiten komen. Zo idioot en griezelig dat de rillingen me over de billen liepen, want wat daar tergend traag uit die uiterst smalle opening naar voren kwam schuiven was een gebleekte slug van zeker 12 cm lang… Niet te geloven toch…, die had daar blijkbaar een tijdje kunnen overwinteren!! Of…en je kunt het je bijna niet voorstellen…dat ie ‘s nachts op pad ging om eten te zoeken….en wat zou ie dan gevreten hebben..??

Want ik ben al heel lang in oorlog met naaktslakken en weet dat je geen kruimeltje moet laten liggen!! Het is een battle die je maar moeizaam kunt winnen, las ik ook op Internet. Mijn buren hebben héél héél erg véél geluk, de beestjes schijnen grote voorkeur voor mijn huisje te hebben, want als ik balletjes opwerp dan zegt de ene buurman vrij gedecideerd:

“Nou ik zie weleens dat ze binnen zijn geweest, maar op het aanrecht??!! Nee dàt doen ze bij mij nooit!!”

Je snapt vast dat ik hem er sterk van verdenk dat hij ergens richtingaanwijzers heeft geplaatst met in slugtaal de tekst: “Klim en klauterslakken linksaf” en dat op deze manier alleen de grondslakken naar zijn huis gaan en de rest de afslag naar mijn achterdeur neemt..!! En de andere buurman gaat ’s avonds slugs vangen, hij kiepert ze in het park als voer voor de egels, maar ook bij hem klimmen de achterblijvers wonderbaarlijk genoeg niet op het aanrecht en blijven laag bij de grond.

En er wordt verder weinig over gesproken, misschien dat er toch een taboe op het hebben van deze naaktlopers rust…alsof je niet hygiënisch genoeg bent of zo??!!

Maar goed, ik heb dus al wel een hele tijd last van de slijmerds en natuurlijk ook alles uitgeprobeerd wat erover op Internet en door behulpzame anderen werd aangereikt, want uiteindelijk blijkt het een plaag die zeer veelvuldig voorkomt en iedereen, dus ook heel gewone mensen, kan treffen…

In den beginne heb ik alle mogelijke openingen binnen en buiten mijn huis dichtgestopt en -getimmerd, toen de achterdeur met allerlei borsteltjes toegerust en diverse hoogpolige kokosmatten aangeschaft ( ze kunnen niet tegen prikkende ondergronden).

De slugs lachten me vierkant uit: ‘dan klimmen we toch langs de muur omhoog en schuiven alsnog door het kozijn naar binnen.’

Ik heb schaaltjes met bier geplaatst ( daar zouden ze op af komen en van verschrompelen) , maar dat vonden de honden een te geweldig goed plan.

Verder ben ik druk geweest met koffiedik strooien, zó vervelend dat je dat dan de volgende ochtend ook allemaal weer moet opruimen dat ik deze manier niet lang heb volgehouden.

Dan kon je nog streepjes zout strooien waardoor de slakken oplossen, maar dit klonk me zo gruwelijk in de oren dat ik het niet uitgeprobeerd heb.

 ’ T mocht trouwens ook niet van mijn kleinkinderen, die vonden het al vreselijk dat ik de slakken die ik ’s nachts tegenkwam in de groene container gooide. “Dan stikt ie hoor oma,” maar het leek mij wel een mooie dood zo langzaam het bewustzijn verliezen te midden van al die heerlijke afvallekkernijen.

Want ja, dat is ook nog een dingetje: je ziet ze dus nooit in levende lijve, ze komen alleen ’s nachts tevoorschijn en bij daglicht zie je dan dat ze langs zijn geweest omdat ze een slijmspoor achterlaten. Daar wordt slakkengel van gemaakt, kun je in potjes kopen, het is een vrij kostbaar schoonheidsmiddel en werkt goed tegen rimpels en littekens. Heb dus ook nog heel even overwogen om er een bedrijfje van te maken…

Maar ondertussen maak ik al heel lang ’s zomers elke ochtend keurig mijn aanrecht, mijn kastjes, de mat en eventuele andere slijmplekjes schoon, hopend op goede tijden met zo weinig mogelijk regen. Je moet er toch wèrkelijk niet aan denken dat het slijm giftig zou zijn geweest…!!

Alleen de ecokorrels had ik nog niet uitgeprobeerd, want ik hoorde dat honden daar toch ziek van kunnen worden, ( die van mij verorberen alles wat los en vast zit) toen mijn zoon mij aanreikte om kopertape te kopen en in het deurkozijn te plakken. Daar krijgen de slakken dan een schokje van zodat ze terugdeinzen, er niet overheen durven en aftaaien…

Morgen gaan we het in de sponningen plakken, op hoop van zegen…, eerlijk gezegd heb ik geen high hopes en moet ik het nog zien, maar mòcht het werken, dan laat ik het weten…

Mei 2018

 

Het heeft even geduurd dit nieuwe blog en ook op de verdere pagina’s van Fluisterverhalen en Caleidoscoop kwam er geen nieuws.

Dat komt omdat ik druk was om een nieuwe en heel andere site te maken met een invulling waarmee een ieder van ons in het leven eens te maken krijgt.

Voor wie een kijkje wil nemen komt hier de link: www.uitvaartvoordracht.nl

 

mei 2018   Het raadsel van de 5….??

 

Maar er gebeurde natuurlijk wel van alles in april en ik wil nog even terugkomen op reeds het veelbesproken poepgebeuren. Wat was nu het geval? In de maand april vonden wij (de hondenbezitters) opeens overal lukraak weggesmeten zakjes met poep erin. In felle kleurtjes rood, groen, blauw en oranje lagen ze langs de paden in het park, op het gras en hingen ze zelfs in de bomen…

Dat ontketende natuurlijk heftige discussies waarbij men zich afvroeg hoe dit in hemelsnaam bij kon dragen aan de opschoning van het groen:

“Dan kon je de drollen veel beter zonder zakje laten liggen en door de regen weg laten spoelen…toch??”

“En wie oh wie smeet deze zakjes zo maar van zich af en waarom…??

Was het misschien een protest omdat er geen poepbakken werden geplaatst..??

Belachelijk trouwens dat er geen poepbakken worden geplaatst en je straks wel een boete krijgt wanneer je geen zakje bij je hebt und so weiter…”

 

Iedereen ging zich ermee bemoeien: mensen zonder hond werden steeds bozer op mensen met hond, die vonden dat je best een aantal kilometers met een stinkend zakje in je hand kon lopen, moet je maar geen hond nemen. Er werd navraag gedaan, maar niemand wist iets van de zakjessmijter af!

Toen een oudere dame mij vertelde dat ze was uitgescholden door een jonge moeder met kinderwagen omdat haar hondje op het gras naast het wandelpad een drolletje had gelegd, was ik het zat.

Mevrouw was vreselijk van streek en zei: “Ik heb nog zo gezocht, maar kon het keuteltje niet meer terug vinden in het natte gras!!”

Ik besloot dat het tijd was voor een tegenzet, maar helaas was het net na 1april dat mij te binnen schoot dat ik in een ver verleden eens een uiterst creatieve oplossing had bedacht voor het poep-item. Ik zal je er nu even deelgenoot van maken en als de gemeente het volgend jaar er nog zo bij laat zitten, vraag ik het plaatselijk krantje om aan de grap mee te werken.

Denk toch niet dat iedereen mijn blog leest.., dus kan ik hier best een voorpublicatie doen…

 

 Bekendmaking:


Per 1 september 2019 zijn hondenbezitters in de gemeente Huppeldepup verplicht, afhankelijk van het gewicht van het dier en op straffe van een boete ten bedrage van € 50 per verzuim, tweewekelijks een geschatte hoeveelheid uitwerpselen van hun hond in te leveren op de gemeentewerf aan de Huppelpupseweg 10.

Elk huishouden met hond wordt uitgenodigd om de viervoeter te laten wegen en krijgt vervolgens de afstempelkaart met het verplichte gewicht aan poep plus bijbehorende bruine drollenkliko op maat mee naar huis. De gemeente Huppeldepup stuurt hiervoor een team van shitcontroleurs op pad om alle honden binnen de gemeente te laten registreren en een speciale kakcommissie zal toezicht houden op het naleven van bovengenoemde schijtverordening.

 

Nou dan is er niet veel nodig om mijn fantasie in werking te zetten en zie ik het zo voor me: mensen met een klein hondje die een grote hond achtervolgen om er als een haas met die dampende drol vandoor te gaan zodat ze voor de hele week klaar zijn…..

En wat dacht je van mijn twee middelgrote honden.. daar valt ook heel wat van te dieven hoor!! Zo wordt hondenpoep eindelijk nog eens een gewild item…!!

Maar goed dat is eventueel iets voor volgend jaar en ik besloot om voor nu dan maar een ieniemienie dingetje te doen en ging aan de slag om een oude prullenbak met fleurige poepzakjes tot poepafvalbak om te toveren.

Heel goed gelukt, al zeg ik het zelf, en ik op een vrijdag ochtend met de bak onder de arm naar het park. Heb hem op een strategisch punt geplaatst, er een paar keien in gelegd zodat ie niet om zou waaien, de gekleurde zakjes uit de boom losgeknoopt, de zakjes langs het pad opgeraapt en erin gegooid. Toen ben ik via een ander paadje weg gewandeld, maar kon de poepbak van afstand nog gadeslaan en zag dat niet alleen passerende honden bijzonder geïnteresseerd waren in deze opeenhoping van geurtjes, maar ook hun baasjes er ruim bij stil bleven staan.

Maar je gelooft het nooit, toen ik diezelfde middag het park via het andere uiteinde verliet zag ik dat de gemeente daar ’s ochtends een heuse èchte poepafvalbak had geplaatst….!!! Precies bij de tegenovergestelde ingang waar ik ’s ochtends mijn vlaggetjesbak had geplaatst..!!!

De bedoeling van mijn geïmproviseerde afvalbak was blijkbaar overduidelijk, want tijdens de avondwandeling zat er al een flink aantal zakjes in.

Maar eerlijk gezegd kreeg ik het daar wel een beetje benauwd van, want straks zou er wellicht een kop op zitten en was er niemand die het ging opruimen…

En nu de gemeente toch gestart was met haar beleid besloot ik hem dan maar persoonlijk te legen in de èchte poepbak, op hoop van zegen dat er bij de andere uitgang van het park ook eentje geplaatst zou worden!!

Uiteindelijk bleek deze hoop helaas ijdel te zijn, want er is er geen bijgekomen…

Zodat de ene helft van het park schoon is en de andere niet, want wat de niet- hondenbezitter ook moge zeggen: het is nu bewezen dat wanneer er een afvalbak staat, zelfs mensen die eerst geen poep raapten nu gemotiveerd zijn om het wèl te doen!!

Dus waarom er in de hele gemeente in totaal maar 5 poepbakken zijn geplaatst blijft voor mij een groot raadsel….

Het
zal
Boef 
allemaal
worst
wezen
en
maakt
hem
de
pis
niet
lauw...

Maart 2018 Berenepiloog

Net toen ik dacht: ‘ ik heb op dit moment geen nieuws

voor een blog’ kreeg ik van Bianca deze foto van een berenkunstwerk in Hengelo opgestuurd en dat vond ik erg leuk. Ze zien er wel erg stoer uit deze twee, het zijn bepaald geen Teddyberen en komen op mij eerder als een stelletje boksberen over. Waar je dan wel langs moet durven lopen, maar dat is natuurlijk heel persoonlijk...

Bianca is het bazinnetje van Banji en had mij de week ervoor al verteld dat er bij haar ook een BB op de bank zat te pronken en dat ze wel meer mensen kende met een speciaal berenlijntje. Toen niet veel later mijn dochter een foto (links) van haar BB stuurde en ik zelf vorige week nog een stoere beterschapsbeer (rechts) heb aangekleed besloot ik dat het maartblog dan maar een berenepiloog moest gaan worden, waarbij ik ook even aan kleinzoon Simeon moest denken.
 
 

Want toen genoemde beterschapsbeer nog op mijn bank zat te wachten op zijn nieuwe adres kwam Simeon een middagje op bezoek. We gaan dan altijd bij de Action wat leuke dingetjes voor hemzelf, maar ook voor de thuisblijvers uitzoeken, met zijn tweetjes de honden uitlaten, samen tv kijken of een spelletje doen en tot slot een patatje eten. Toen we na het winkelen bij mij thuis kwamen zag Simeon meteen de beer op mijn bank zitten, hij greep hem beet en kwam naar mij toegerend: ‘oma voor wie is deze beer?’ Die was dus voor iemand anders bedoeld, maar het gezichtje betrok zo dat ik stante pede een nieuw idee ( dacht ik…) lanceerde namelijk:  de logeerbeer.

Er zat boven nog een beer in de kast en die wou wel uit logeren, dus koffertje erbij gezocht en Simeon helemaal blij: ‘deze is bijna nog leuker oma en ik noem hem Boris!’

 ’s Avonds na het frietje mocht Boris Beer mee naar huis en het gebeuren deed me even denken aan de beren die ik in het verleden uit logeren had gestuurd bij mijn toenmalige buurkinderen.

Dat bleek destijds nog een hele klus.

Het was namelijk zo dat deze buurkinderen vanaf ’s ochtends 5 uur zoveel herrie maakten dat ik er steevast wakker van werd. En met een voltijdbaan in het onderwijs had ik mijn slaap wel nodig dus ik op visite bij de nieuwe buren en heel vriendelijk gevraagd of het ‘s ochtends misschien wat zachter kon. Maar nee, hoe kwam ik erop, dat kon echt niet volgens de buurvrouw, dat zou de kinderen enorm in hun vrijheid beperken en dat ging ze dus ook absoluut niet aan hen vragen! Daar moest ik als volwassene maar aan wennen hoor!

De stelligheid waarmee en de toon waarop mij dit werd medegedeeld liet duidelijk zien dat mijn idee een volledig doodlopende weg was en ik ging op zoek naar andere invalshoeken. Zodoende kwam ik op logeerberen uit, waarmee ik een band met de kinderen wilde opbouwen zodat ze wellicht zelf een beetje rekening met buurvrouw Anne gingen houden…

Ik naaide dan een leuk petje, mutsje of broekje en ging daarmee af en toe eventjes op bezoek om te vragen wat de beren allemaal gedaan hadden en om te horen of ze het nog naar hun zin hadden. Zelfs de moeder vond dit heel leuk, maar uiteindelijk kon ze de zorg niet aan en helaas kwam het zelfs zover dat de kinderen door Jeugdzorg een tijdje uit huis werden geplaatst.

Maar nu even terug naar Simeon die trots met de logeerbeer thuiskwam, waarop zijn moeder vertelde dat ook scholen vaak een logeerbeer gebruiken, daar had ik op mijn beurt nog nooit van gehoord. Maar het schijnt echt een bekend fenomeen te zijn en een beroemdheid op dit gebied is toch wel Flip de logeerbeer.

Voor wie een hilarisch artikel over Flip wil lezen even deze link: https://kiind.nl/logeerbeer/

Afgelopen zaterdag vierde de zus van Simeon haar verjaardag en kon ik even zien hoe het met Boris Beer ging. Hij had het erg naar zijn zin, maar toen ik naar huis wilde gaan werd me even zachtjes in het oor gefluisterd dat Boris het wel heel erg saai vond om maar 1 kleertje te hebben!!!

Tja… en daar moet natuurlijk wel wat aan gedaan worden…dat begrijp je…

 

En graag wil ik het berengebeuren afsluiten met een gedichtje over het ons allen bekende Beertje Paddington:

Beertje Paddington met zijn hoge hoed,

weet van veel dingen of ze fout zijn of goed.

Want met zijn onderzoekende geest,

vindt hij waarheid in veel wat hij leest.

Toch slaat hij de plank regelmatig mis,

omdat kennis heel anders dan wijsheid is…

 
 
Februari 2018  Dekaberen deel 3, 2 en 1 ( klik op de afbeelding onder de desbetreffende pijl om het blog te lezen)
 
 
Als je meer van mijn blogs wilt lezen , wat ik je overigens wel aan kan aanraden,
klik dan steeds op het bijbehorende plaatje naast of onder de titel.
 
Januari 2018 Ten strijde….!!
 
 
 
 
januari 2018 Kleine ergernissen en Blue
 
 
 
 
december 2017 Bokkenpruik of blije kop…?
 
 
 

 

 

oktober 2017   Boef

 

 
 
 
 
 
mei 2017         'Een heel andere kijk'
 
 
 
maart    2017     Misstappen 3 en 4
februari 2017    Misstappen 1 en 2 
 
 
 
 
 

 

 

 

november 2016   'Dure Buren'