Fluisterverhalen             
september 2018  Algehele Malaise  en  plopperderplop….kom er maar eens op…

 Soms gebeurt het dat er een tijdje niets uit je vingers komt en je al blij bent dat je de lopende zaken kunt behappen. Dat overkwam mij afgelopen maanden. Maar deze zomerse malaise...

 

had niet te maken met het hete weer, dat eigenlijk nog heel goed van pas kwam, maar met de gezondheid van de honden. Het begon ermee dat Moira steeds blaasontstekingen had en om de haverklap een plasje achterliet, waarbij zij de voorkeur gaf aan de kleden die onder de eet-en zithoek liggen. Dat was al een gepoets en geboen van jewelste, maar toen kwam er nog eens bij dat zich bij beide honden een langdurige maag- en darmstoornis ontwikkelde, waarbij zij geen controle hadden over wat er aan de voor-en achterkant gebeurde. Het was een ware verschrikking, want voordat ik ’s nachts kwam aangerend om ze in de tuin te laten, lag alles alweer op een van de kleden. Niet bij te houden wat er allemaal uitkwam, niet schoon te krijgen ook en op een gegeven moment ging ik met mijn geschrob zelfs dwars door het getergde kleed heen. Maar de lange hete zomer bood een oplossing: de achterdeur kon open blijven waardoor er de hele nacht door naar behoefte buiten geplast en gepoept kon worden.

Maar deze uitwerpselen konden natuurlijk niet op het gras blijven liggen, er kwamen zwermen strontvliegen op af, dus wat deed ik: met keukenpapier schraapte ik steeds het gazon zo goed en ze kwaad als het ging schoon en spoelde het door de wc. Had ik niet moeten doen, want op de ochtend van een zeer warme zaterdag raakte het toilet uiteindelijk verstopt. Het water spoelde al een paar dagen heel langzaam en op het laatst helemaal niet meer weg, dus ik met soda en kokend water in de weer, hielp niet! Toen hetzelfde met wc-ontstopper uitgeprobeerd, ook geen effect, waarna ik op het lumineuze idee kwam om er een fles cola in te gieten, hetgeen er jammerlijk genoeg alleen maar tot leidde dat uiteindelijk de smurrie ter hoogte van de wc bril stond en bleef staan. Je begrijpt vast dat ik, na dit alles te hebben getracht en de zaak alleen maar te hebben verergerd, zeer verhit en de wanhoop nabij was…

Dus ik op de site van de woningbouw zoeken naar: ‘wat te doen bij een verstopping’ en daar vond ik het nummer van de rioleringsdienst die mij doorverbond met de dienstdoende monteur en ik een vriendelijke jonge man aan de lijn kreeg met een uitgesproken Italiaans accent. Hij stelde mij wel een paar vragen, maar helaas kon ik daar weinig tot niets van verstaan en ik vertelde hem maar wat ik allemaal al geprobeerd had. Waarop de monteur besloot dat het niet anders kon dan dat hij even langs kwam, maar het zou wel op zich laten wachten, want ja, hij had weekenddienst en woonde wel op een uur rijden van mijn huisadres.

En inderdaad na precies een uur arriveerde er een hele grote bus van de rioleringsdienst en stapte er een jongeman uit. Hij deed de enorme bus open en toen hij er een lange stok met onderaan een rode plopper uithaalde kreeg ik een vreemd gevoel in mijn buik en schoot het door me heen dat ik ’s ochtends naast de zak met soda eenzelfde plopper in het aanrechtkastje had zien liggen.

Ik dacht: ‘het zal toch niet waar wezen!’, maar wis en waarachtig het bleek waar te zijn:

de alleraardigste jongeman betrad mijn toilet, waar wij ons samen over de bruine derrie bogen en terwijl hij tweemaal met de plopper plopte begon het goedje al weg te stromen……

Het schaamrood steeg mij naar de kaken en ik stamelde dat ik compleet vergeten was de plopper uit te proberen, maar meneer zei geruststellend: ‘Helemaal niet erg mevrouw, gebeurt zo vaak en ik ben allang blij dat ik in deze hitte niet de hele straat hoef open te breken!!”

Dat snapte ik best en achteraf denk ik dat hij aan de telefoon waarschijnlijk wel gevraagd heeft of ik de plopper al gebruikt had, maar ik had er niets van verstaan.

En ik had dus van te voren wel die plopper zien liggen, maar het seintje van de oplossing was door de paniek, niet tot me doorgedrongen. Maar zeker wel een lesje voor de volgende keer: alvorens in de paniek te schieten even letten op aanwijzingen van binnenuit!

En wat de honden betreft kwam ik zo regelmatig bij de dierenarts dat ik tijdens het wachten op mijn beurt zelfs koffie kreeg aangeboden! De beestjes kregen een antibioticum, diverse vitamineshotjes en zijn op dieetvoer gezet, waardoor ze soms een paar dagen geen diarree hadden, maar voor ik halleluja kon roepen was het de volgende dag alweer mis en dat heeft zo enkele weken aangehouden.

Tegelijkertijd stond in de krant dat er weer gefrituurde sponzen in de bosjes van het uitlaatgebied waren gevonden en dat veel honden ernstig ziek waren geworden.

Het zou natuurlijk kunnen dat ook mijn beide honden, die ik graag los laat lopen,  vraatzuchtig als ze zijn hiervan het slachtoffer zijn geworden. Maar dat was het niet alleen, want Moira bleek na uitgebreid onderzoek ook blaasstenen te hebben.

Wat de mens die de sponsjes uitzet in hemelsnaam beoogt met deze actie daar kan ik toch werkelijk met mijn pet niet bij..!! Het veroorzaakt een hoop narigheid en ellende voor de dieren, uiteindelijk gaat er maar een enkele hond aan dood, als dat het doel mocht zijn, en de enige die er beter van wordt is de dierenarts.

Zou het zo zijn dat men zo’n hekel heeft aan hondenbezitters dat men door middel van het leed van het dier zijn baasje wil treffen…??

Of zou het een uiting van macht en controle willen uitoefenen zijn, waarbij woede

en frustratie een grote rol spelen…??

Hoe dan ook, met de honden gaat het inmiddels een stuk beter en in plaats van nieuwe kleden is er een Novilon vloer gekomen, heel makkelijk te reinigen en geen getik meer van nageltjes zoals op het oude laminaat.

Dus eind goed al goed……gelukkig….