Fluisterverhalen             

 augustus 2019   Aan de deur…

 

Omdat ik de deurbel meestal uit heb staan, kloppen bekenden altijd even zachtjes tegen het raam. Het voordeel hiervan is dat pakjesbezorgers, collectanten en ... 

 

energiewervers denken dat ik er niet ben en snel een deurtje verder gaan. Bovendien gaan de honden niet tekeer, want ze zijn nogal fel op de bel en blaffen zelfs als er op tv wordt aangebeld.

Maar deze middag tegen vieren werd er zo hard op mijn raam gebonkt dat de honden meteen in de alarmfase schoten en ik er zelf ook van schrok. Zou er iets aan de hand zijn?? Ik maande de viervoeters tot stilte, wat vanwege de adrenalinestoot toch eventjes duurde en deed open. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik een enorme hekel heb aan mensen die dan meteen hun hand uitsteken om zich voor te stellen. En mijn haren gaan overeind staan als ze zeggen: ‘oh wat heeft u mooie honden’ of ‘nou ze luisteren goed hoor’.

Deze mensen komen namelijk altijd voor een energiemaatschappij en ik heb bijna nooit zin om over te stappen.

Maar nee, de jongeman die nu op mijn mat stond stak zijn hand niet uit, zei ook niks over de honden en ik gaf  hem het voordeel van de twijfel en keek hem vragend aan. Hij begon een relaas over de uitstoot van CO2 en opwarming van de aarde, dus ik dacht eerst dat het een student was die een scriptie aan het schrijven was over de gewone man of vrouw en zijn of haar inzet voor het milieu. Maar toen hij erover begon dat hij mij in het Nederlands Belang wilde houden begon er bij mij een belletje te rinkelen.

“Komt u voor een energiemaatschappij?’, vroeg ik en ja dat bleek inderdaad het geval te zijn, hij was van de Nuon die binnenkort Vattenfall zou gaan heten en ze wilden mij binnen de poort krijgen, want ik was nu al zo’n 6 jaar bij een hele kleine energiemaatschappij genaamd Huismerkenergie en dat was een buitenbeentje en faliekant foute boel.

Het was voor mij meteen zo klaar als een klontje, hier had ik mijn hoofd niet naar staan en ik wilde helemaal niet naar de Nuon terug, maar meneer was absoluut niet van plan om het daarbij te laten.

Hij dreigde dat het netwerkbeheer van Liander mij dan binnenkort vragen zou komen stellen over mijn onverantwoorde keus, haalde zelfs het Russische gas van Poetin erbij en of ik dat dan wilde?? En hoe ik in er vredesnaam bij was gekomen om mij bij dat kleine bedrijf aan te sluiten??

Hij wond zich zo op dat ik hem een beetje kalmeren moest en ik zei: ‘nou, toen kwamen ze ook langs de deur, maar weet u wat, geef me dan uw visitekaartje maar, dan kan ik er nog eens over nadenken.

En dat was nou net tegen het zere been, want die waren op en wat ik wel niet dacht: ‘al die vrouwen willen een visitekaartje om later met hun partner te overleggen!!’ En rood aanlopend vervolgde hij: ‘u kunt zelf beslissen, maar blijft gewoon bij zo’n klein bedrijf hangen, weet u wel dat u de enige in deze hele regio bent die daar bij zit? Dat is toch niet normaal, niemand doet dat!

Jammer genoeg voor hem begon het hele gebeuren mij een beetje op de lachspieren te werken en ik grinnikte: ‘nou, dat vind ik dan erg origineel van mijzelf’, wat natuurlijk olie op het vuur was.

Maar zo langzamerhand had ik toch aardig te doen met de opgefokte jongeman op mijn deurmat en vroeg hem: ‘waarom maak je je in vredesnaam zo druk over mij?’

Terwijl hij zich omdraaide om weg te gaan antwoordde hij: ‘omdat ik het niet kan uitstaan dat die jongens van Huismerkenergie wel bij u binnen mochten komen met een of ander lulverhaal en ik niet!’

 

Dat antwoord had ik nou niet verwacht, ik vertelde hem nogmaals dat ik mijn hoofd er niet naar had staan en heb hem vriendelijk doch beslist gedag gezegd. Toen ik de deur achter hem had dichtgedaan moest ik er nog steeds een beetje om gniffelen, maar was ik tegelijkertijd ook heel verbaasd.

En toen schoot er door me heen: hij zal het toch niet denken omdat hij getint was? Was hij eigenlijk wel getint of was hij dat nou niet, ik had er helemaal niet op gelet en wist het niet eens meer.

Maar hoe het ook zij, ik zou hem graag een leukere baan gunnen dan zo langs de deuren te moeten leuren en op provisie zijn salaris bij elkaar te moeten harken.

Want mij werd verteld dat hij er alleen voordeel bij had als de overeenkomst ter plekke en wel door hem persoonlijk werd afgesloten. En die visitekaartjes? Ach…die had hij waarschijnlijk niet eens bij zich…

Nou is het maar te hopen dat niet iedereen zo gedreven is om op mijn raam te gaan bonzen...